Küçük Hikayeler etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Küçük Hikayeler etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Çocukların dağlardan toplayıp pazar yerinde harçlık için sattıkları çiçekleri gördüğünde..,
Ovidius'un;
Sudaki aksine aşık olan Narcissus ve ona sevdalı, kendini ordan oraya vuran zavallı Echo'nun hikayesini anlatan söylencesini düşündü, bir müddet..
Sonra da çiçeklerin görsel bellekleri olduğu gerçeğini.. Çocuklardan, senin gelişini pencerenin önünde beklemeleri için bir kaç demet satın aldı.. Ve bir not düştü demetin üstüne;

Ovidius'un;
Sudaki aksine aşık olan Narcissus ve ona sevdalı, kendini ordan oraya vuran zavallı Echo'nun hikayesini anlatan söylencesini düşündü, bir müddet..
Sonra da çiçeklerin görsel bellekleri olduğu gerçeğini.. Çocuklardan, senin gelişini pencerenin önünde beklemeleri için bir kaç demet satın aldı.. Ve bir not düştü demetin üstüne;
Seni bekleyen bu nergisler !..,
Çiçekler ve onlara dair gerçekler.
Gelseydin eğer,
Hissedebileceklerdi ki, kendileri biricikler.
Zira sonsuza dek belleklerine seni kaydedecekler...


Konak Meydanından eski balık halini çapraz seyreden köşebaşındaki saatçi vitrininin önünde, beğendiği saati işaret eden kızın gözlerinden iki damla yaş süzülüyordu..
Ve çocuk, nişan veya sözlerinin nişanesi olması için bu andan önceki bir zaman hikayesinde karar vermişti ona bir saat hediye etmeye. Vitrin camının arkasındaki saat kadranında, akreple yelkovanı milyonlarca kez kesen ibrenin, dakikalar üzerindeki ilerleyişine takıldı bir an çocuğun gözleri. Saatler zamanın hırsızı değiller miydi ?. Her dakika, dakika ya da varolabilmek için bir önceki dakikayı öldürüp çalmıyor muydu ?.

Ve çocuk, nişan veya sözlerinin nişanesi olması için bu andan önceki bir zaman hikayesinde karar vermişti ona bir saat hediye etmeye. Vitrin camının arkasındaki saat kadranında, akreple yelkovanı milyonlarca kez kesen ibrenin, dakikalar üzerindeki ilerleyişine takıldı bir an çocuğun gözleri. Saatler zamanın hırsızı değiller miydi ?. Her dakika, dakika ya da varolabilmek için bir önceki dakikayı öldürüp çalmıyor muydu ?.
***
Kaldırımdaki parke taşlardan biriyle vitrini kırdığında, saatler sabaha devrilen günün en karanlık dakikalarını öldürüyorlardı. An hikayelerini donduran zaman işaretçisi, dakika hırsızı cebindeydi ve kahverengi deriden prangalı zaman hırsızı hala atmaya devam ediyordu. Eşitlenmişti herşey. Zamanı çalanı çalmıştı..***
Çocuk saati hediye ettiğinde, yanaklarındaki yaşlarla çocuğu öperek hala ağllayan kız, bir ara "Zamanı durdursun ikimiz için, bu saat.. Tek ve en değerli şeyim bu. Hikayemiz sonsuz olsun" diyebildi usulca.***
Bir gün,
"Zamanı değildi !"
diye bağıran kızın
kapıyı işaret eden elinin bileğinde, kahverengi prangalı bir dakika hırsızının çaldığı ve çalacağı karanlık gecelerini, sönmüş yıldızlarını gördü çocuk.
"Zamanı değildi !"
diye bağıran kızın
kapıyı işaret eden elinin bileğinde, kahverengi prangalı bir dakika hırsızının çaldığı ve çalacağı karanlık gecelerini, sönmüş yıldızlarını gördü çocuk.


Kanada Radyo Televizyonu Afrika ile ilgili haftalık yayınlarından birini yapıyor. Yer Fildişi Sahilleri. Müslüman bir karı koca ve küçük kızlarından oluşan aileyle gündelik yaşam üzerine sohbet ediyorlar.
Adamın adı Kader karısınınki Havva ve küçük kızlarının ismi ise Medina. Kader in doğuştan kalça çıkığı gibi bir engeli olduğu için koltuk değnekleri ile yürüyor. Kader, ailesinin nafakasını ressamlık yaparak kazanıyor. Havva ise zaman zaman kuaförlük yapıyor. Güzel ve pırıl prıl bir kadın. Karı kocanın birbirlerini ne kadar çok sevdikleri bakışlarından belli oluyor.
Havva Fildişi Sahilleri kadınlarına has renkli kıyafetler giyip başına da o renkli kumaşlardan çok hoş bir bağ yapmış. Kader ve Havva'nın çocukları Medina 1.5 yaşında. Kader konuşma esnasında Medina'nın yürümeyi, kendisi koltuk değnekleri ile bahçede gezerken arasına tutunarak öğrendiğini söylüyor. Röportajı yapan hanımın gözleri doluyor ve konudan belki de uzaklaşmak için bir soru soruyor Kadere.
"Siz müslümansınız ve ülkenizde bir den fazla kadınla evlenme hakkınız var, başka eş almayı düşünüyormusunuz ?"
Kader tebessüm ederek röportajı yapan hanımı sorularıyla cevaplıyor;
Kaç kalbiniz var ?. Bir tane değil mi ?. Kalbinizi üç yada dört parçaya bölerseniz yaşayabilirmisiniz, sevebilirmisiniz.
Adamın adı Kader karısınınki Havva ve küçük kızlarının ismi ise Medina. Kader in doğuştan kalça çıkığı gibi bir engeli olduğu için koltuk değnekleri ile yürüyor. Kader, ailesinin nafakasını ressamlık yaparak kazanıyor. Havva ise zaman zaman kuaförlük yapıyor. Güzel ve pırıl prıl bir kadın. Karı kocanın birbirlerini ne kadar çok sevdikleri bakışlarından belli oluyor.
Havva Fildişi Sahilleri kadınlarına has renkli kıyafetler giyip başına da o renkli kumaşlardan çok hoş bir bağ yapmış. Kader ve Havva'nın çocukları Medina 1.5 yaşında. Kader konuşma esnasında Medina'nın yürümeyi, kendisi koltuk değnekleri ile bahçede gezerken arasına tutunarak öğrendiğini söylüyor. Röportajı yapan hanımın gözleri doluyor ve konudan belki de uzaklaşmak için bir soru soruyor Kadere.
"Siz müslümansınız ve ülkenizde bir den fazla kadınla evlenme hakkınız var, başka eş almayı düşünüyormusunuz ?"
Kader tebessüm ederek röportajı yapan hanımı sorularıyla cevaplıyor;
Kaç kalbiniz var ?. Bir tane değil mi ?. Kalbinizi üç yada dört parçaya bölerseniz yaşayabilirmisiniz, sevebilirmisiniz.

Yer Kocaelinin Karamürsel kasabası. O yıllarda bu ufacık kasabanın çoğu nüfusunu 13 harbinde Anadolu'ya gelen Saraybosna(Sarajevo) göçmeni Boşnaklar oluşturur. Benim anne tarafım gibi Müesser Hala da onlardan biri. Ahşap bir evde, Tabakhane mahallesinde oturuyorlar. Saraybosna'dan gelirken, anne ve babası hiç bir şey getirememiş yanlarında. Yoksuldur Müesser Hala. Eşi de kendisi gibi dar gelirli bir ailenin oğlu. Sade bir törenle evlenirler. Eşi, Gölcükteki Bahriye tezgahlarında çalışmaktadır. Müesser Hala ilk ve tek çocuğu Mehmet'e hamile kalışının altıncı ayında eşini bir kazada kaybeder. Yıkılmamaya gayret eder. Evlenmez, içine gömer sevgisini, gençliğini, aşkını. Zaten onlarda aşk ve evlilik bir keredir. Tekrarı mümkün değildir, ölüm gibi. Her şeyi Mehmet olmuştur. Oğlu, hayatının merkezidir. Bahçede türkü söyler hep Mehmeti için onun yokluğunda..
Vakit, vakit olur.. Zaman devrilir gider.. Mehmet on sekizine gelir. Askerlik çağıdır Mehmet için. Unutmaz devleti Mehmeti de. Çağırır hizmet için Bahriye'ye. O yıllarda Bahriye askerliği, kara askerliğine göre nerdeyse iki kat sürede bitiyor. Tam tamına 36 ay. Yani üç koca yıl. Müesser Hala nın yüreğine hançerler sokulur da bir şey diyemez kimselere. Mehmet bir sonbahar günü Levend olur Bahriyeye beyazlarını çekip.
Mehmet'i Dumlupınar denizaltısına verirler. Aylar, ayları kovalar. Mehmet, bir Nato tatbikatı öncesi izne gelir. Anacığıyla hasret giderirler. Bir kez daha öper anasının elini. Çıkar, gider gemisine bir bahar gününde.
Bir ay kadar sonra Nara burnunda, Azrail Naboland kılığında onlarca Bahriyelinin, çocuğun ve kadının tüm hayallerini biçer. Gönderir Dumlupınarı, Çanakkalenin derin ve soğuk sularına. Mehmet te dahil tüm gemi mürettebatı "Vatan Sağolsun" diyerek yatarlar ölüme. Radyolardan naklen dinler tüm Türkiye'deki analar, babalar,çocuklar,eşler,sevgililer, nişanlılar "Vatan Sağolsun deyişlerini. O gece Türkiyede onlarca kadının saçı bir anda bembeyaz olur. Aynı Müesser Hala gibi.
Hiç sesi çıkmaz, gözlerindeki iki damla yaştan başka. Fırlar çıkar sokaklara. Artık akıl kuşunu ten kafesinden uçurmuştur. İçinde külhanlar yanar hep. Kendisiyle birlikte ahşap evini yakana kadar bahçede, yollarda, bağda;
Mehmet Gitti Askere
Alır,Gelir Tezkere
türküsünü söyleyip durur, Mehmet'i, Kınalı Kuzusu için.
Bir kınalı kuzu da bizde var. Adı Emrah. Yalan ve ihanetin içinden kendini pırıl pırıl çekip almayı başarmış yüreği kuzu bir can çocuk. Kanaatkar ve Erdemli. Kaçımız onun başardığını gerçekleştiririz bilemiyorum..
-Gözüme de toz mu kaçtı, nedir ?
-Nereye tıkarım şu mendil meretini ben de bilemedim. Gevezelikten mi acep oldu ?
-Çokca söyledim değil mi ?
-Hikaye oldu mu durmam..
-Fazlaca oyalandım zaten.
Ey! Ahali !. Yolcumuz var artık. Eylemen Gari. Hazırlık lazımdır. Varıp gideyim ben..
Az daha unutacaktım. Gider ayak aklıma düştü de,
Eğer olur da, aklınıza ve yüreğinize Emrah düşerse eğer;
1 Aralık 2009 akşamı, elinize bir sürahi su alın ve kapılara, balkonlara, pencerelere çıkıp yollara serpin.
Oğlumuz bahtı açık, yüreği engin, sularla gitsin ve sular gibi tez vakitte gelsin.
Ve Onun yokluğunda cama vuran her damlaya, ona selam götürmesi için yüreğinizden geçenleri, bir şiir okur gibi fısıldayın.
Merak etmeyin. Bir Turna nın kanadına yapışıp türkü olur, ulaşır Emrah'a...

Yandaki resme bakıp ta, şimdi bu nerden çıktı diyebilirsiniz.Elektronik terminolojisinde, bir şeyin sahtesine, göründüğü gibi olmayanına patates tabirini kullanırız. Bir arkadaşım televizyonu aç dediğinde o berbat sel felaketi görüntülerini içim, ruhum, canım acıyarak seyrettim. Seyrettim ama orası başka bir Kedi Cumhuriyeti idi. Ne kedi devletinden bir yardım eden, ne bir kedi bakan, ne de asabi kedi başbakan(kedilerin arasında en iyi bakan, en birinci bakan demektir) vardı. Halbuki televizyonlarda kendisi konuşturulmuyor diye İsrailli büyük bir kediyi yarım yamalak konuştuğu o yabancı ülke lisanında söyleyerek tırmalamıştı. Küçük kediler aynı o büyük deprem felaketindeki gibi yapayalnızdılar. Kimseleri yoktu. Yoktu da, onların kedi bakmayanları vardı. Ne yazık onlara, yabancı kedi ülkelerinde olduğu gibi kapı kapı dolaşıp haber vermemişti kimse, felaketi. Demek ki onların ülkelerinde okumuş, akıllı fikirli, büyük kedileri yoktu. Yine olan ufak kedilere olmuştu. Onlara sahip çıkacak ilgilenecek kimseleri yoktu. Öyle ya, herkesin işine yarayan "Şehit" gibi mucize bir kelime vardı lisanlarında. Puzzle da her yere uyan parça gibi. Aslında, bu Allah Korusun Patates hareketine çok bel bağlamışlardı. O da mı patates çıkmıştı nedir ?. Yine de biz Allah Korusun Patates den diyelim de, ne olur noollmazz.

O bilmez idi, ne yol ne de iz.
İçindeki koca bir deniz.
Kendisi de habersiz.
Öyle usul, öyle sessiz.
Yoktu ikilik, sadece gayreti biz.
Bedeni, can-(an) ı na mezar
Teni, ruh kuşuna kafes.
Bir ses, bir nefes.
Gayrisi, şu dünya hep nefs.
İçindeki koca bir deniz.
Kendisi de habersiz.
Öyle usul, öyle sessiz.
Yoktu ikilik, sadece gayreti biz.
Bedeni, can-(an) ı na mezar
Teni, ruh kuşuna kafes.
Bir ses, bir nefes.
Gayrisi, şu dünya hep nefs.
Meselesi bakmaktan ziyade, görmekti. Ölmeden önce ölmeye gayret ediyordu ki azab içindeki ruhu, azad olsun kabir olan teninden. Aynı, Bursa'daki Mevlevi tekkesinin arka bahçesinde sırlanmış ve taşında "Edvar-ı Musikinin Dana-i Serbülend-i. Ahmet Necib Efendi" yazan büyükbabasının niyazı gibi. Hep muhabbet, hep yarenlikti isteği. Paylaşmaktı her şeyi, yarin yanağından azade. Olanı kadar. Bir ses, bir nefes. Olmasındı nefs.
O yüzden emanetçilik ederdi, Anadolu'daki eski bir tren garında. Tüm emanetçiler gibi gözden ırak, sakin bir köşedeydi işyeri. Her şey yavaş hareket eder, zaman usul akardı onun dükkanında. Makbuzu al, kutuyu aç, emaneti ver den gayri bir şey değildi nafaka için çabası.
Bir gün sabaha karşı bir rüya gördü..
Giyinip, sokağa çıktı. Yolunun üzerindeki fırından iki tane simit aldı. Gar'ın sol köşesindeki Gülsüm'ün çayevinden, bir büyük çay istedi. Besmele ile açtı kapıyı ve sağ adımını attı dükkandan içeri, yıllardır adet ettiği gibi. Anahtarlarını, masanın üzerine bırakırken çaycının çırağı siparişini getirip bıraktı. Bardağın içine şekerleri bırakırken gözleri güldü. Son simidin, son yarısını da ağzına götürüyorken kapının açıldığını anladı çıngırak sesinden. Son simid parçasına takılı kalan gözlerinin, içinde olduğu kafasını kaldırmadı, içeriye girene bakmak için. Gelen adam, cebinden çıkardığı makbuzu masanın üzerine bıraktı. Kağıt parçası görüş alanındaydı. Göz ucuyla baktığı yazıyı, tanıdı.. bildi .. Teslim alacak olan hanesinde "Asil Çelik" yazıyordu. Kimlik sormaya gerek duymadı. Yerinden kalkıp, adama son kutudakini teslim etti. Konuşmadılar. Son emaneti de vermişti, borcundan kurtulanın hafifliğiyle. Akşama kadar ne kimse geldi ne de kendisi o makbuzdan gözlerini ayırdı. Yağmurun arka pencereye vuruşuyla birden kalktı. Uzanıp paltosunu aldı. Kapıyı kilitlemeden çekti. Kapının çıngırağı yine kapının arkasında bir kez daha şıngırdadı. Gişeden ikinci sınıf bir bilet aldı. Ve son trenle bir daha dönmemek üzere geceye karışıp gitti ..
Geride, masanın üstünde; bir yarım simit, bir çağ bardağının dibinde azıcık çay vardı. Yarım simitin yanında duran makbuzun, alt tarafında ise
O yüzden emanetçilik ederdi, Anadolu'daki eski bir tren garında. Tüm emanetçiler gibi gözden ırak, sakin bir köşedeydi işyeri. Her şey yavaş hareket eder, zaman usul akardı onun dükkanında. Makbuzu al, kutuyu aç, emaneti ver den gayri bir şey değildi nafaka için çabası.
Bir gün sabaha karşı bir rüya gördü..
Ustası kendisini, bedestendeki dükkanlarından çarşı dışında saatçilik eden Asil Çelik ustaya gönderiyordu. Tamirde olan köstekli saatini almaya. Bedesten den çıkarken arkasına peşmurde kılıklı adamlar takılınca, korkmuştu. Hızlı hızlı yürüyordu onlardan kurtulmak için. Saatçi ustasının dükkanını bulduğunda hava iyice kararmıştı. Dükkanın ön camında Asil Çelik ustanın karaltısı vardı. Sevindi, adamlardan dükkana girince kurtulacağı için. Biraz daha hızlandı. Adamlar hala peşindeydi. Ter içinde saatçinin kapısını açıp içeri girdi. Kapıyı kapayıp gözlerini yumdu ki bir derin ferahlasın, soluklansın. Nefesini salıp boşluğa, açtı gözlerini "Asil Usta !" diyerek.."Usta! Eksik ama Eksik" diye, bağırarak uyandı rüyasından. Kan, ter içersindeydi ve korkmuştu gördüklerinden. "TEK dir Allah" dedi, yüzünü sıvazlayarak. Kalktı, yıkadı yüzünü. Geçti yazı masasının başına. Bir cigara sarıp harfleri saydı, eb-ced ile hesab etti. Kalemi yerine koyarken, "Tamam, bildim, vakt-ü saat tamamdır" dedi.
Gözlerine inanamadı. Dükkan bomboştu. Ne saat ustası, ne de dükkanda her hangi bir eşya vardı. Yere kaydı gözleri. Yer kaplamasına dair, hiç bir şey yoktu. Ahşapların tamamı eksikti ve derin bir uçurum gözüküyordu dükkanın tabanında.. Düşmemek için yükseklerden aşağı, zor zahmet tutundu dükkan kapısına..
Giyinip, sokağa çıktı. Yolunun üzerindeki fırından iki tane simit aldı. Gar'ın sol köşesindeki Gülsüm'ün çayevinden, bir büyük çay istedi. Besmele ile açtı kapıyı ve sağ adımını attı dükkandan içeri, yıllardır adet ettiği gibi. Anahtarlarını, masanın üzerine bırakırken çaycının çırağı siparişini getirip bıraktı. Bardağın içine şekerleri bırakırken gözleri güldü. Son simidin, son yarısını da ağzına götürüyorken kapının açıldığını anladı çıngırak sesinden. Son simid parçasına takılı kalan gözlerinin, içinde olduğu kafasını kaldırmadı, içeriye girene bakmak için. Gelen adam, cebinden çıkardığı makbuzu masanın üzerine bıraktı. Kağıt parçası görüş alanındaydı. Göz ucuyla baktığı yazıyı, tanıdı.. bildi .. Teslim alacak olan hanesinde "Asil Çelik" yazıyordu. Kimlik sormaya gerek duymadı. Yerinden kalkıp, adama son kutudakini teslim etti. Konuşmadılar. Son emaneti de vermişti, borcundan kurtulanın hafifliğiyle. Akşama kadar ne kimse geldi ne de kendisi o makbuzdan gözlerini ayırdı. Yağmurun arka pencereye vuruşuyla birden kalktı. Uzanıp paltosunu aldı. Kapıyı kilitlemeden çekti. Kapının çıngırağı yine kapının arkasında bir kez daha şıngırdadı. Gişeden ikinci sınıf bir bilet aldı. Ve son trenle bir daha dönmemek üzere geceye karışıp gitti ..
Geride, masanın üstünde; bir yarım simit, bir çağ bardağının dibinde azıcık çay vardı. Yarım simitin yanında duran makbuzun, alt tarafında ise
"Bu da Geçer Ya Hu !" yazıyordu.
Kara bulutlar geldi ve gitmek bilmiyordu. Eş dost ziyaretlerinden anladık ki..., canlar burada okuduklarından ve bizdeki kömür karası iç hallerinden pek de hoşnut değillerdi. Öyleki Can Dostumuz Sufi Can uğramaz olmuştu. Hem bizim üstümüzdeki kara bulutlara üf üf demek hem de Sufi Can ın, bizler için yaptığı gibi birlikte neşelenmek ve eski günleri yad etmek istedik. Can dostlarımızın pek sevdiği hikaye anlatıcılığına soyunduk tekrar ki her taraf kahkaha olsun neşe etrafa yayılsın ...Bizim bebelik zamanlarımızda oyuncak adına pek bir şey yoktu. Eni konu, olup olacağı, Eyüp Sultan daki dükkanlarda sıra sıra asılı olanlar. O yıllarda İstanbulda ki bebeyle Anadoluda ki çocuklar arasında oynanan oyunlar ve oyuncaklar arasında çok büyük uçurumlar yoktu. Limon kasalarından kılıç, Kristal zeytinyağı tenekelerinden yelkenli, makara ve telden araba yapardık. Bir de bilya yada rulmandan yapılan ilkel tornet türevi ahşap arabalar vardı. Bu ahşap tornetlerin yada arabaların üstüne bir de patlıcan kasası oturttun mu, oluyordu sana kamyonet. Ordan oraya yük taşı dur. Hali vakti yerinde olmayan arkadaşlarımızla bunları kullanarak pazara limon satmaya gitmişliğimiz, yaz tatillerinde hayatı öğrenelim diye su satmışlığımız vardır. Yokluk yılları. Para olsada, bulunmuyor. Hele bu tamirci ve tornacılardan çıkma yada yarı arızalı rulmanları bulabilmek ciddi bir imtiyaz. İmkansıza yakın bir şey, rulmanları temin etmek. Rulmanlar temin edildimi; eski tahtalardan imece usulü yapılırdı tornet, çocukluk arkadaşlarıyla. Bir kaç tane eski çivi, biraz eski tahta ve kaldırım taşı kullanılarak yarım günlük çabayla mucize araba hazır. Ver elini yokuş aşağı sürat denemeleri. İstanbul yedi tepe her yer yokuş. Keyifsiz tarafı yokuş yukarı çıkış tabii. Fakat bu ilkel oyuncağın taban tahtası iki bebenin poposu uzunluğunda oluyor. Önde oturan bebe hem dümenci, hem de arabanın sahibi. İmtiyazlı velet...
Arkada oturanda en kadim arkadaşı. O da başka bir imtiyaz. Arabası olmayan bebeler, arabanın sahibi olan çocuğa dalgın ve yalvarır gözlerle bakıyorlar, bir turda kendileri binebilmek için. Fakat hey keyfin bir mihneti, bir cefası olacak ya. Arabanın sahibi bebe yokuş yukarı kendi bedenini taşırken, arkada oturan da beygir gibi arabayı da çekiyor yokuşun başına kadar. Yokuş başında araç sahibi bebe ön tarafa oturup, ayaklarını, ön iki rulmanın takılı olduğu aks benzeri tahtaya dayıyor. Alıyor eline, bu tahtaya bağlı ipleri. "Tamam" diyor, arkaya atlayacak bebeye. Arkaya binecek bebe de başlıyor öndeki bebenin sırtından itekleyerek hız kazandırmaya, rulmanlı arabaya. Yokuş aşşağı sallanacağı zamanda atlıyor arkaya. Eh ondan sonra.. Allahın selameti üstlerine olsun. Fren yok, zira. Yaradanım onlara ne hız verdiyse. Şen şakrak. Kahkahalar arş-ı ala da. Toz toprak. Surat kir içinde. Düşe kalka caddeye kadar sürat yapılıyor. Caddeden zaten günde ya iki bilemediniz üç araba geçiyor. Sabahtan akşama aynı terane. Kay aşağı, çık yukarı. Ne gamm ne kasavet. Tüm yaşam sevinciniz dört bilyalı tahta bir araba. Ama kendi ellerinizle yapmışınız.
Ahşaptan, bildiğiniz tahta evlerde oturuluyor o yıllarda. Rüzgar esdi miy di, bir taraftan girip arka taraftan çıkıyor. Ama herkesler mutlu. Akşam oldumuydu, annem çıkıyor mahalle çeşmesinin yanına bağırıyor;
-Aliiii.... Aliiiii !!(ne gür,ne ihtişamlı bir ses. Yedi mahalle Destur da)
Arabayı kapıp hemen annenin yanına gitmek, sokaktan ayrılmak ne zor. Ama gitmezsen, cennetten çıkma bekliyor adamı.
Annem soruyor;
-Ne bu halin ?
-Ne var ki ?
-Suratını köpek yalasa doyar, kirloş oğlum.. diyor annem.
Annem, iri kemikli güçlü, kuvvetli bir kadın. Bilyalı arabayı kırsa, kırar. Ama kırmıyor. Çünkü rulmanları babam getirmiş. Babamla, al takke ver külah olmak istemiyor. Öyleyse ne olacak ?. İçindeki tüm gergin naneler benden tahsil edilecek. Şöyle, kulaktan bir tutulup yanına çekiliyorum. Bakıyor dik dik gözlerimin içine. Allah! Allah!. Gözlerde cehennem kazanları kaynıyor. Sonraaa... Mevsim yaz sa, annem beni soğan gibi soyarak sokuyor, çeşmenin altınaaa. Tam bir rezillik!. Nasıl bir utanma bende?. Ne var, ne yok ortada. Yalağın içindeyim. Yer yarılsa da içine girsem. Ben biliyorum tabii. Annem; bunu rezil olayım, karizmam çizilsin, itibarım beş paralık olsun, sokağa çıkamıyayım diye yapıyor. Mesele, emre itaatsizlik. Otoriteyi hiçe saymışız. Denilen zamanda eve gelmemişiz. Gelmez misin ?. Al sana!. Öyle olmaz böyle olur!. Bu sokak ortası ceza faslını, mahalledeki kızlar da izliyor ve sonra alay ediyorlar "Alii yi annesi yıkıyooo.. Auvvvvv" diyerek.
Bizimkisi, yokluğun ve çocukluğun tetiklediği bir üretim arzusu ve ellerimizi kullanarak hayallerimizi gerçekleştirme neşesinin her yerimize sindiği yıllar olarak geçti. Zaten hiç çıkmadı da içimizden. Hala Zihni Sinir bir meslekle uğraşıp üretmeye gayret içindeyiz. İçimizdeki çocuk şen ve mutlu olsun, ölmesin, hep yaşam sevinciyle kafasını çalıştırsın azmindeyiz. Ruhumuzun çocuğu o yıllarda hep yokluk çekmiş ya, seviyoruz tahta oyuncakları, uçakları, çizgi filimleri, animasyonları. Bir de baktık ki adam olacağız derken yaşlı bir çocuk olmuşuz. Bu sanal alemde gezerken çocukluktan sebep aşağıdaki gözümüze takıldı .Tek başına boğazımdan geçmedi. Biz inanırız ki; alındıkça değil verildikçe, paylaşıldıkça artar. Çoğalır...
Arkada oturanda en kadim arkadaşı. O da başka bir imtiyaz. Arabası olmayan bebeler, arabanın sahibi olan çocuğa dalgın ve yalvarır gözlerle bakıyorlar, bir turda kendileri binebilmek için. Fakat hey keyfin bir mihneti, bir cefası olacak ya. Arabanın sahibi bebe yokuş yukarı kendi bedenini taşırken, arkada oturan da beygir gibi arabayı da çekiyor yokuşun başına kadar. Yokuş başında araç sahibi bebe ön tarafa oturup, ayaklarını, ön iki rulmanın takılı olduğu aks benzeri tahtaya dayıyor. Alıyor eline, bu tahtaya bağlı ipleri. "Tamam" diyor, arkaya atlayacak bebeye. Arkaya binecek bebe de başlıyor öndeki bebenin sırtından itekleyerek hız kazandırmaya, rulmanlı arabaya. Yokuş aşşağı sallanacağı zamanda atlıyor arkaya. Eh ondan sonra.. Allahın selameti üstlerine olsun. Fren yok, zira. Yaradanım onlara ne hız verdiyse. Şen şakrak. Kahkahalar arş-ı ala da. Toz toprak. Surat kir içinde. Düşe kalka caddeye kadar sürat yapılıyor. Caddeden zaten günde ya iki bilemediniz üç araba geçiyor. Sabahtan akşama aynı terane. Kay aşağı, çık yukarı. Ne gamm ne kasavet. Tüm yaşam sevinciniz dört bilyalı tahta bir araba. Ama kendi ellerinizle yapmışınız.
Ahşaptan, bildiğiniz tahta evlerde oturuluyor o yıllarda. Rüzgar esdi miy di, bir taraftan girip arka taraftan çıkıyor. Ama herkesler mutlu. Akşam oldumuydu, annem çıkıyor mahalle çeşmesinin yanına bağırıyor;
-Aliiii.... Aliiiii !!(ne gür,ne ihtişamlı bir ses. Yedi mahalle Destur da)
Arabayı kapıp hemen annenin yanına gitmek, sokaktan ayrılmak ne zor. Ama gitmezsen, cennetten çıkma bekliyor adamı.
Annem soruyor;
-Ne bu halin ?
-Ne var ki ?
-Suratını köpek yalasa doyar, kirloş oğlum.. diyor annem.
Annem, iri kemikli güçlü, kuvvetli bir kadın. Bilyalı arabayı kırsa, kırar. Ama kırmıyor. Çünkü rulmanları babam getirmiş. Babamla, al takke ver külah olmak istemiyor. Öyleyse ne olacak ?. İçindeki tüm gergin naneler benden tahsil edilecek. Şöyle, kulaktan bir tutulup yanına çekiliyorum. Bakıyor dik dik gözlerimin içine. Allah! Allah!. Gözlerde cehennem kazanları kaynıyor. Sonraaa... Mevsim yaz sa, annem beni soğan gibi soyarak sokuyor, çeşmenin altınaaa. Tam bir rezillik!. Nasıl bir utanma bende?. Ne var, ne yok ortada. Yalağın içindeyim. Yer yarılsa da içine girsem. Ben biliyorum tabii. Annem; bunu rezil olayım, karizmam çizilsin, itibarım beş paralık olsun, sokağa çıkamıyayım diye yapıyor. Mesele, emre itaatsizlik. Otoriteyi hiçe saymışız. Denilen zamanda eve gelmemişiz. Gelmez misin ?. Al sana!. Öyle olmaz böyle olur!. Bu sokak ortası ceza faslını, mahalledeki kızlar da izliyor ve sonra alay ediyorlar "Alii yi annesi yıkıyooo.. Auvvvvv" diyerek.
Bizimkisi, yokluğun ve çocukluğun tetiklediği bir üretim arzusu ve ellerimizi kullanarak hayallerimizi gerçekleştirme neşesinin her yerimize sindiği yıllar olarak geçti. Zaten hiç çıkmadı da içimizden. Hala Zihni Sinir bir meslekle uğraşıp üretmeye gayret içindeyiz. İçimizdeki çocuk şen ve mutlu olsun, ölmesin, hep yaşam sevinciyle kafasını çalıştırsın azmindeyiz. Ruhumuzun çocuğu o yıllarda hep yokluk çekmiş ya, seviyoruz tahta oyuncakları, uçakları, çizgi filimleri, animasyonları. Bir de baktık ki adam olacağız derken yaşlı bir çocuk olmuşuz. Bu sanal alemde gezerken çocukluktan sebep aşağıdaki gözümüze takıldı .Tek başına boğazımdan geçmedi. Biz inanırız ki; alındıkça değil verildikçe, paylaşıldıkça artar. Çoğalır...
Hayal etmekden vaz geçmemiş ve bunları gerçekleştirmeye çalışan bir mucit. Animasyon Columbia ve Sony işbirliği ile hazırlanmış ve 2009-2010 sonbaharında vizyona girecek. Şiddet ve dehşet içermiyor. Gökten yağan pizzalar, köfteler, kekler, çörekler. Yaratıcılık ve hayal etmek üzerine kurulmuş herşey. Ve iştah açıcı üstelik. Fakat ne yazık, arkamızdan hiç ayrılmayan Sam Amca nın hayat tarzını burnumuza dayasa da kendimizinkini üretene kadar, çare yok seyredeceğiz.
Not: Cola(Koka Suyu) ve PopCorn(Patlamiş Misir) girişte var mış. Ama ücretliy miş. Fiatlar üstünde yazıyor muş. Paralar kumbaraya atılacak mış. Atmayanları çıkışta Annem bekliyoo olacak mış. Benden söylemesi... Çeeşşmee.. Çeeşşmee...

Not: Cola(Koka Suyu) ve PopCorn(Patlamiş Misir) girişte var mış. Ama ücretliy miş. Fiatlar üstünde yazıyor muş. Paralar kumbaraya atılacak mış. Atmayanları çıkışta Annem bekliyoo olacak mış. Benden söylemesi... Çeeşşmee.. Çeeşşmee...

Önemli Not: Blogger tarafından kaybedilen yorumlarınızın yedeklenmiş olan bir kısmı aşağıdaki gibidir. Blogspot 17 Ağustos 2009 ile Ocak 2010 arasında bırakılmış dünya üzerindeki binlerce okuyucunun kayıtlarını yok edip hala bir çözüm getirmemiştir.
Ne kadar saklansak da olmuyor mu ? Korkunun ecele faydası varmı yokmu ? pek keşfetmek mümkün olmadı ama korkulanın er yada geç gelip sizi bulduğundan emin olabilirsiniz. Bende de hal böyle oldu. Blog yazmaya başladığımdan bu yana hep içimde sinsi bir korku oldu. MİM yazmak. Hakkında bilgi toplamak zahmetinde dahi bulunmamıştım. Oysa insan korkulan hakkında bilgi sahibi olmalıydı. Fakat ben takmamıştım nasıl olsa beni bulmazdı. Bu sefer güvenmediğim şansıma güveneyim dedim. Belki o da bana itimat telkin eder diye düşündüm.Heyhat öyle olmadı. Kader adında ki genç kız, korkumuzdan hiçmi hiç haberi olmayan Ayşe Başak Hanımefendi yi görevlendirdi. Korkuyorduk ya, sen misin korkan? Ev ödevimiz CESARET ten çıktı. Korkuya karşılık Cesaret. Olur iş miydi bu. Öyleyse ben de MİM adabında değişiklik yapıp, MİM'leyenin sitesinde yayınladık yazımızı. Eğer merak ederseniz; yolu buradan 1. Bölüm . ve 2.Bölüm

Basamaklarda ben öylece omuzları çökmüş, ağlıyordum usulca. Gözyaşlarım birer birer yanaklarımdan kayıp elinin üstüne damladığında uzanıp yanağınla silmiştin o tuzlu ufacık taneleri. Kurutmak ister gibi sonsuza değin. Şaşırmış ama bu derin sevgi gösterisini uçsuz bucaksız sevmiştim. Ve hiç iğrenmemiş, hatta posta pullarını yalarken hissettiklerime benzer şeyler duyumsamıştım. Birbirimize tek kelime dahi söylememiş olsak da, biz an'ı yaşarken olanları ve olması muhtemel duyguları Madam Eleftari görmüştü. Bilmişti, hissetmişti tüm yaşadıkları ve o genç kızlık günlerinin sevgisiyle. Ve akşam yemeğine davet etmişti ikimizi, bahçeye.
Nasıl girmiştik ? Eleftarinin bahçesine, kolumda sen ve o serin rüzgar. Biz girdiğimizde, bahçe usulca ürpermişti. Tüm bitkiler titremişti iç geçirir gibi. Sakız gibi bir örtünün kucakladığı masada uzo, balık vardı. Bir de madam Eleftarinin hazırladığı mezeler. Ağaçta renkli küçük ampuller vardı, yüzünü gökkuşağı kılan rüzgarla sallandıkça. Maviydi sandalyelerimiz. Yanyana otururken o kadar naif ve naziktin ki hep gözlerime, gözlerimin içine baktın sen. Seviyordun sende, göz bebeği yakalama oyununu benim gibi.
Ben değilmiydim ? İsteyen ...
Hep Ege den, Ege adalarının birinden bir sevgili için yalvaran evrene ve Allaha. İçim, canıımınn taa içi olacak. Akşamüstlerinde kayrak taşları ıslanmış bahçenin kapısında ayak seslerimi dinleyecek, geç kaldığımda sesini rüzgarla bana o şarkıda salacak. Beni senin baktığın gibi deniz kenarında sulara dalıp dalıp da özleyecek olanı. Dönüşümde can bahçesi sulanmış gibi ferahlayacak, tebessüm edecek olanı. Beni her an, hülyalara sarmalayanı.
Ve yanıbaşımda oturuyordu şimdi, ellerimle sevebileceğim kadar yakınımda.
Elleriyle yedirmişti ayıkladığı balıkları sana, alkolün hülyalı, gevşek denizlerinde pür neşe, tam yelken giden ben. Kayıktım ben, dümenimde sen. Masada beğenmeyeceğin hiçbir şey olmaması için bir sihirbaz çabasıyla hareket eden ben. Bana hep tebesüm edip gözlerini ayırmayan sen.
Oysa düşünmemiştik ki, ikimiz de geceyi ve sabahı. Bir ara mutfağı merak edip gittiğinde, Madam Eleftari bana "Aşıktır sana. Kaçırmalısın Onu. Götür Buralardan, Kaçın. Öksüzdür, Kimsesi yoktur" demişti. İsmini bile bilmediğimi bakışlarımdan anlayan madam "seni "Dora" diye çağırdıklarını, "Theodora" dan kısalttıklarını söyledi. Bir kraliçe ismiydi "Theodora". Sevmiştim adını da senin gibi. Ama yoktu ki gidecek bir yerimiz birbirimizi yaşamak için sandaldan başka. Oysa sana muhteşem bir gece armağan etmek için uzo bardağının dibinde gezinen ben'in kollarında çoktan uykulara düşmüştün sen. Titriyordun. Çekmedim, başını ve boynunu seven elimi. Parmak uçlarımdaki sevgim haricinde dondurmuştum tüm gövdemi senin daha da rahat olman için. Sadece gözlerimle seviyordum seni. Ve Eleftari masayı toplayıp çoktan ışıkları söndürmüştü bile.
Yalı boyu sandala kadar kristal bir eşyayı taşır gibi kollarımda götürmüştüm seni. Sandala atlarken sıkı sıkı sana sarılıp göğsüme bastırmıştım kaybetmemek ister gibi. Farş tahtalarının üstüne serdiğim eski bir yelken bezinin üstünde ben, benim göğsümde de sen, yıldızların altında dalıp gitmiştik sabaha.
O sabah için nasıl pişmanım şimdi bir bilsen ?. Hani köpekler gibi derler ya, aynı öyle. Bana güvenmiş ve teslim olmuştun. Fakat seni meydanda ki banka oturtup "Bekle! Birazdan geliyorum" derken yalan söylemiş, rezilleşmiştim. Aşağılık bir haldeydim. Sana "Bekle" derken aslında seni terkediyordum, sırf güçsüz ve kararsız olduğumu kendime itiraf etmemek için. Terk edip kaçtığım aslında sen değil kendimdim. Ruhumun başkentini tahliye ediyordum. İçimi boşaltıyordum ama ben bilmiyordum. Arkamdan meydanın ucundaki sokağa sapana kadar baktın durdun. Rodos'a giden ilk gemiye attım kendimi. Sen görme diye sahil yerine üst sokaktan gitmiştim ama kimi aldatıyordum ki ben ?.
Sen biliyordun, herkes biliyordu. Bir tek ben bilmiyordum. Kendini akıllı zanneden ben. Teslim olmayan. Cesaretsiz Ben...
Nasıl girmiştik ? Eleftarinin bahçesine, kolumda sen ve o serin rüzgar. Biz girdiğimizde, bahçe usulca ürpermişti. Tüm bitkiler titremişti iç geçirir gibi. Sakız gibi bir örtünün kucakladığı masada uzo, balık vardı. Bir de madam Eleftarinin hazırladığı mezeler. Ağaçta renkli küçük ampuller vardı, yüzünü gökkuşağı kılan rüzgarla sallandıkça. Maviydi sandalyelerimiz. Yanyana otururken o kadar naif ve naziktin ki hep gözlerime, gözlerimin içine baktın sen. Seviyordun sende, göz bebeği yakalama oyununu benim gibi.
Ben değilmiydim ? İsteyen ...
Hep Ege den, Ege adalarının birinden bir sevgili için yalvaran evrene ve Allaha. İçim, canıımınn taa içi olacak. Akşamüstlerinde kayrak taşları ıslanmış bahçenin kapısında ayak seslerimi dinleyecek, geç kaldığımda sesini rüzgarla bana o şarkıda salacak. Beni senin baktığın gibi deniz kenarında sulara dalıp dalıp da özleyecek olanı. Dönüşümde can bahçesi sulanmış gibi ferahlayacak, tebessüm edecek olanı. Beni her an, hülyalara sarmalayanı.
Ve yanıbaşımda oturuyordu şimdi, ellerimle sevebileceğim kadar yakınımda.
Elleriyle yedirmişti ayıkladığı balıkları sana, alkolün hülyalı, gevşek denizlerinde pür neşe, tam yelken giden ben. Kayıktım ben, dümenimde sen. Masada beğenmeyeceğin hiçbir şey olmaması için bir sihirbaz çabasıyla hareket eden ben. Bana hep tebesüm edip gözlerini ayırmayan sen.
Oysa düşünmemiştik ki, ikimiz de geceyi ve sabahı. Bir ara mutfağı merak edip gittiğinde, Madam Eleftari bana "Aşıktır sana. Kaçırmalısın Onu. Götür Buralardan, Kaçın. Öksüzdür, Kimsesi yoktur" demişti. İsmini bile bilmediğimi bakışlarımdan anlayan madam "seni "Dora" diye çağırdıklarını, "Theodora" dan kısalttıklarını söyledi. Bir kraliçe ismiydi "Theodora". Sevmiştim adını da senin gibi. Ama yoktu ki gidecek bir yerimiz birbirimizi yaşamak için sandaldan başka. Oysa sana muhteşem bir gece armağan etmek için uzo bardağının dibinde gezinen ben'in kollarında çoktan uykulara düşmüştün sen. Titriyordun. Çekmedim, başını ve boynunu seven elimi. Parmak uçlarımdaki sevgim haricinde dondurmuştum tüm gövdemi senin daha da rahat olman için. Sadece gözlerimle seviyordum seni. Ve Eleftari masayı toplayıp çoktan ışıkları söndürmüştü bile.
Yalı boyu sandala kadar kristal bir eşyayı taşır gibi kollarımda götürmüştüm seni. Sandala atlarken sıkı sıkı sana sarılıp göğsüme bastırmıştım kaybetmemek ister gibi. Farş tahtalarının üstüne serdiğim eski bir yelken bezinin üstünde ben, benim göğsümde de sen, yıldızların altında dalıp gitmiştik sabaha.
O sabah için nasıl pişmanım şimdi bir bilsen ?. Hani köpekler gibi derler ya, aynı öyle. Bana güvenmiş ve teslim olmuştun. Fakat seni meydanda ki banka oturtup "Bekle! Birazdan geliyorum" derken yalan söylemiş, rezilleşmiştim. Aşağılık bir haldeydim. Sana "Bekle" derken aslında seni terkediyordum, sırf güçsüz ve kararsız olduğumu kendime itiraf etmemek için. Terk edip kaçtığım aslında sen değil kendimdim. Ruhumun başkentini tahliye ediyordum. İçimi boşaltıyordum ama ben bilmiyordum. Arkamdan meydanın ucundaki sokağa sapana kadar baktın durdun. Rodos'a giden ilk gemiye attım kendimi. Sen görme diye sahil yerine üst sokaktan gitmiştim ama kimi aldatıyordum ki ben ?.
Sen biliyordun, herkes biliyordu. Bir tek ben bilmiyordum. Kendini akıllı zanneden ben. Teslim olmayan. Cesaretsiz Ben...
Hiç aklıma gelmezdi böyle bir mektup yazacağım ve hiç aklıma gelmezdi geri dönüp seni deliler gibi arayacağım... Oysa oluyormuş. Hayat ödetiyormuş hoyratça harcanılan fırsatları ve toyluk döneminin dikkatsizliklerini, körlüklerini. Hem de burnunu sürte sürte adamın, şimdilerde bana yaptığı gibi....Sahi ! ... Sen !
Bazen o mavi sulara bakıp hatırlıyormusun beni,... ilk karşılaşmamızı?. Senin belleğinde bana dair neler kaldı ?. Senin de hiç, iç geçirdiğin oldu mu ?, ben aklına gelince. Adaya gelişimi, seni buluşumu hatırlıyormusun ?Ne kadar rüzgarlı bir Ege adasıydı, hem de haritada dahi seçilemeyecek kadar ufak. Gemiden kurtulmanın verdiği ferahlık ve karaya ayak basmanın isterikliğiyle kürek çekiyordum ayakta, son hızla rıhtıma varmak için . Küçüçük bir balıkçı barınağı vardı, adanın girişinde üç beş teknenin ancak borda bordaya bağlayabildiği.
O melanet ! tabut gemiden kaçmış olmaktan başka bir şeye kitlenmemiş beynim, hep tekneler arasında bir boşluk arıyordu karaya ilk adımı atmak için. Öğle sıcağı kafa tasımı delip, beynimi eritiyordu sanki. Rıhtımdaki boşluğu görüp o tarafa kayığı döndürdüğümde; boynun bükük denize bakıyordun. Bakmış, ama farketmemiştim seni ben. Sandalı karaya, baştan bağlayıp rıhtıma atladığımda dönüp bakmıştın. Ama öylece fırlayıp gitmiştim. Sana karşılık vermeden, kayıtsız ve ruhsuz. Soluğu Vasilis'in kahvede almıştım. Herkese "Kalimera" nın ardından bir sürahi soğuk su dökmek için tepeme. Motor harareti yükselmiş eski model arabalara yaptıkları gibi. Kahvedekilerin tümü, suya düşmüş sıçana benzeyen halime koyvermişlerdi kahkahayı, sen hala denize bakarken. Ve belki sen de gülmüştün, beni göz ucuyla takip ederek. Sen yoktun aklımda, Vasilis'den bir orta şekerli
bir de arka cebimde buruş buruş olmuş, Simi'den aldığım kartpostala yazmak için kalem isterken . Kahve-cigara keyfiyle, aceleci harflerin uzaklara seslenişine benzer karalamıştım kartpostalın arkasına. Öğle sıcağında bir hoş olmuş kafam, Vasilis kahve boşunu alırken elimdekinin nasıl gideceğini sorduğunda ayıldıy dı. Sonra cüzdanından, üstünde Venizelos resmi olan bir pul çıkarıp ilerdeki boş dükkanın önünde asılı posta kutusunu işaret etmişti Vasilis. Posta pullarını hep yalamayı sevmişdim. İçimden, kanımdan, vücudumdan bir şeyler karışıyor mektuplara diye. Ve belki de pulun o eczalı yapışkanının dilde kalan kekremsi tadı, özlemin iç burukluğu rengindeydi.Seni ilk farkettiğimde posta kutusunun önündeki gölgede oturmuş denize, uzaklara bakıyordun öylece. Aslında senin için ikinci, benim içinse ilk karşılaşmamızdı. Kutuya kartpostalı atarken adres hanesine yazacak birşeyim olmadığını farkedip merdivenlere çöktüğümde, o tatlı sesinle "Merhaba" demiştin. Senin "Merhaba" na iki minnacık damlayla mukabele edebilmiştim zor zahmet. Yılgınlığım ve boşluğum aklıma gelivermişti ya. Düşmüştü kollarım. Ellerim dizlerimin üstündeydi bir kartpostalla birlikte ve gözlerim onlara bakıyordu ne yaptığımı, ne olduğumu, kimliksizliğimi sorgular gibi. O basamaklarda, daldığım yerden çok daha uzaklara doğru bir yolculuğa çıkarken sokulup, elini elimin üstüne koymuştun sen....
His Edip ... Hissedip... "Gitme" der gibi...
Uzaklarla, Çok Uzaklarda Kaçışla Devam Edecek ...

Zaten kahrediciydi..
Öyle Yıkılsın gitsindi..
Tozlarının dahi ordan oraya savrulduğu bir gündü o rüzgarlı Boğaziçi kahvesine gittiğinde. İçinin rüzgarlarını yüzünde de hissetmek ister gibi dışarıya oturdu kış soğuğunda. Bir çay sipariş etti gelen garsona. Sigarasını yakıyorken garson önce kendi çayını sonra da biraz ilersinde oturan genç çiftin çaylarını servis etti. Kız çayı görünce üşümesini geçirmek ister gibi avuçlarını birbirine sürttü. Çay bardağının kenarındaki şekerlere gitti eli. Garson şeker koymayı unutmuştu tabağın kenarına. Delikanlı, garsona "İki tane şeker" diye seslendiyse de garson duymadı. Kendi tabağındaki iki tane şekeri kavradı parmakları . Kalktı. Kızın çay tabağının kenarına bıraktı. "Fakat siz" dedi delikanlı.Öyle Yıkılsın gitsindi..
Tebessüm edip geri döndü masasına. Uzanıp çayını aldı. Gidip sahildeki ıslak banka oturduğunda gözlerinin tutamadığı sağnakları, poyrazla ürperen Boğaz sularına çoktan yağmaya başlamıştı bile.
Dudakları titrerken uzaklara seslendi..
Can Tanem !
Bilirsin şekersiz içemem ben bu mereti. Ya bana iki tane şeker ya da gel parmağını daldır içine....... içerime.....

Kız, yıllar yılı o kadar çok dua etmişti ki.. Tanrı da kayıtsız kalamamış ve en sonunda yastığının kenarına bir sabah bırakıvermişti sevgili sevgilisini. Dualarının çokluğundan mı yoksa kuvvetinden mi dir bilinmez ..Öyle ufaktı ki sevgili sevgilisi.
Gölgelerin küçüminnacık olduğu sıcak bir ülkeden gelmişti. Kanaatkar bir kızdı ve hiç gücenmemişti. Onun için Tanrısına çokca teşekkür etmişti. Sevgilisinin geldiği o sabah doğruca bir kuyumcu ustasına gitti. Boynuna göre bir kolye zinciri ve ucuna da sevgilisinin sığabileği ölçülerde camdan bir kutucuk sipariş etti. Böylece sol göğsüne yakın olabilecekti bitanesi. Ve her şeyden önemlisi hissedebilecekti kendisi.. Ve hissedebilecekti sevgilisi kalbindeki sesi..
Artık yalnız değillerdi. Herşeyden güzeli işe de birlikte gidebilmeleriydi. Kız ofisten girince içeri, cam kutucuğun açıp kilidini masasının üstüne koyuyordu sevgilisini. Gidip kalemliğin dibindeki loş gölgelikte oturuyordu sevgilisi. Oradan daha iyi görebiliyor ve izleyebiliyordu çok tanesi kendisini.
Zaman zaman o küçücük haliyle parmaklarından birine sarılıp yanağını dayıyordu hissetmek için tenini, ona olan sevgisini. Bazen de kolundan yürüyerek omuzuna çıkıyor ve bağırıyordu oradan ."Seviyorum Seni". En sevdiği şeylerden bir tanesi kızın halka küpeleriydi. Oturunca onlara sallanabiliyordu bir ileri bir geri. Kimsenin bilmediği bir keyifti. Seviyordu kız da bu fantaziyi. Hoşuna gidiyordu her sallanışında boynuna bir öpücüğün değişini. Sinirliyse eğer;
Komiklik olsun diye can tanesi. Yüksek sesle sayıyordu saç tellerini. Ve gülebilmişse eğer;
Parlatıp canının içi gözlerinin kristal yüzeyini. Yatıveriyordu gamzelerinin içine seyretmek için kızın göz bebeklerindeki yıldızlı geceleri.
Onların hissettikleri.. Bir de sevgileri
Öyle ufak, öyle minnacıktı ki.
Bir gün giriverdi ikisi
Dev bir Sedir Ormanından içeri ...

** Hiç bir zaman karşılaşmadığım ama her zaman varlıklarını hissettiğim, içindeki o küçük kız çocuğunu korumayı başarabilmiş kocaman kızlara armağanımdır.
Her ailede bayramlar, bireyleri arasında ufak tefek kırgınlıklar da olsa yeni, yumuşak iklimli mevsimlerin başlamasına sebep olur genelde. Fakat dağılmış ailelerde parçalanmışlıklarına ölçüt bir bulutlu hava içinde geçer bayramlar. Bu yüzden ben de pek sevemedim bayramları. Hele bana yaşatılan son kabusun ardından düzelmez gibi bu bendeki travma. Herkes pür neşe, telaş içindeyken ben küskünleşirim çocukluk günlerinden kalan tortularla. Ne ağır, ne kadar iç yaralayıcı çocukluk bayramları geçirdim ben. Bu yüzden kalabalık bayramlaşmaları, bir evde toplanmaları, birlikte yenilen yemekleri, dertlerimi unutturduğu ve eski güzel günleri hatırlattığı için hep sevmişimdir. Sessiz ve birbirinden uzak geçen uzun yıllardan sonra yeniden baba tarafım o eski ve tantanalı bayramlaşma ritüellerini yapma kararı aldıkları ilk bayramlaşma Üsküdar'daki bahçede olacaktı. Tüm akraba-ı talukat, çoluk çocuk, torun torba, çelik çömbelek davete icabet ettik. Bahçede hanımlar yağlama açtı. Erkekler saç üstünde pişirdi. Tereyağı ile yumuşatıp tepsiye dizdiler. İçleri hazırlandı derken herkes sofrada pür neşe yenildi içildi. Kahveler sürüldü odun közlerine. Çaylar demlendi içildi. Çocuklar aynı bizlerin yıllarca önce oynadığı yerlerde farklı oyunları oynadı. Şekerlemeler yapıldı. Saatler akşamüstüne devrildi. Keyifler tamam olduğu için sıra sohbetin koyultulmasına gelmişti. Adet üzere büyükler biz ufaklara görüşülmeyen onca yılda neler olup bittiğini soruyorlar. Herkes de sırasıyla kendi hayat yolunda neler olup bittiğini, ne kadar yol aldığını ve bir de olmuş sa sıpasını büyüklere takdim ederek arz-ı hal ediyorlar. Büyüklerde torunları "Gel güzel gözlüm. Boncuk oğlum. Gadasını Aldığım. Kurban Olsun Halan Sana" diyerekten birbir öpüp kokluyorlar. Akranlarımın tamamı almış yürümüş. Çoluk çocuk, han hamam. Hepsi tamam. Tabii ana babaları maya vermiş. Yürümüşler. Bizde ne var ?. Koca bir hiç. Zürafa gibi tek başıma oturuyorum. Üstüne bir de boşanmışız. Tam yüz karası bir durum. Bu yüzden ben de bir köşede kimse bulaşmasın diye sessizce duruyorum ki dualarım benim unutulmamdan yana. Arada bir de büyükler sohbeti tatlandırmak için bizlerin çocukluğundaki küçük hikayeleri anlatıyorlar. Ayşe nin yolu kaybetmesi. Mıstığın karda düşüp başına gelenler gibi.Hepsini de severek dinliyorum. Fakat lafın gelmesini istemediğim yerler var ki mayınlı saha. Korksam da heyhat akibet. Nuran Yenge arzuladığı, o iç yarası yere getirip sözü, başlıyor lafa ... Yine aynı hikaye
Sülalede kim benim ufaklığımdan bahsetmeye kalksa hemen yaşıtım akraba cocuklarını ısırdıgımı ulu orta anlatıveriyor. Yahu o zaman ufaktım. Isırıyor olabilirim. Hatta hatırlıyorum ısırdığımı da. Geçmiş gitmiş otuz sene önceki hadise. Şimdi eşşek kadar adam oldum. Bayram ziyaretlerinde bu ısırma huyum habire ısıtılıp ısıtılıp Nuran Yenge tarafından anlatılmıyor mu bende bir tuhaf hisler baş gösteriyor. Kendimi tanımakda zorluk çekmeye başlıyorum. Bahçedeki masanın etrafında çocuk dönemimde ısırdığım başka bebeler de var. Benle yaşıtlar şimdi. Evlenmişler. Eşleri çocukları da yanlarında. Bu benimle yaşıt akraba çocuklarının cocukları da bana bir tuhaf bakıyorlar. Nuran Yenge anlatıyor;
- Efendim bu Cemalin sıpası Ali Necip var ya ?
İçimden; Niye sadece Cemal'in oğlu oluyorum. Cemal Rebii beni Arnavutun küfesindeki lahananın içinde bulmadı ki. Annem de var benim. Onun adını niye söylemiyor. Anneme gıcık olduğunu her zaman bastırara belli edecek. Hep annemle çekişme içinde. Bir türlü annemi kabul edemedi ki.
- Eee Nuran Hanım ?
- Benim oğlan Önderi tekkenin bahçesinde yakalıyor
- Bak sen ?
- Tutuyor kolundan. Önderi bir ısırıyor bir ısırıyor. Bebe katılmış. Kolu mosmor. Yavrucuğum iki saat kendine gelemedi. Öyle bir ısırmış ki nerdeyse kan çıkacak. Ağzımda ekmek çigneyip bastırdım.Tuttum Cemal'e söyledim. Fakat Cemal yumuşaktır. Bir şey yapmadı. Sonra anası Önder'i ağlarken görünce;
Yine annemin ismini söylemiyor. Tepemdeki iki tel saç iyice dikilmeye başladı. Dudaklarımı içten içe ısırıyorum.
Babam da öylece oturuyor kenarda. Hiç bir şey söylemiyor beni koruyacak. Kendi akrabaları yanında ya keyfi iyi. Aksine ısırma lafı geçtikçe " Haklısın Nuran! Uzun zaman bu ısırma işine dadandıydı" diye tasdik de ediyor bir yandan gülerek. Babama bile asabım bozulmaya, içerlemeye başlıyorum. Özgül Halam olaydı. Kol kanat gerer korurdu beni. Kimselerin incitmesine izin vermezdi. Nuran yenge anlatıyor anlatmasına da. Yahu! Babam da dahil bir Allahın kulu "Len kerhaneci. Önderi niye ısırdın lan" diye sormuyor. Şu kadar yıl geçti. Şu kadar bayram seyrandır kazık kadar adamla eğlenmenize rağmen; " O da bana kepçe kulak" deyip şeyini gösterdi demedim büyük oldukları için. Ha bire anlatıp duruyorlar. Nuran yenge devam ediyor ..
- Anası Ali Necib'i bahçedeki kuyunun yanındaki çınar ağacının içinde saklanmış buluyor. Aman efendim ! (bu kısmı nasıl gür bir ses ve neşe ile anlatıyor ki )yer misin yemezmisin ?. Yoksa Şamda hacılara mı götürürsün ?. Artik eşşek sudan gelinceye kadar. Bak ! hakkını yememek lazım. Anası güzel döver. Hııhıhıııı !
Benim dövülüşümü anlatırken arada bir kahkaha atıyor gevrek gevrek Nuran Yenge. Belli ki el kadar ben, dayak yerken içinin yağları eriyormuş. Bari kına yaksaydın münasip bir tarafına. Öyle keyifli anlatıyor ki bu dayak yeme sahnemi, kadın zevkten eridi, bitti sanki. Bende içimden geçenleri belli etmemeye çalışarak yarım ağız tebessüm etmeye çalışıyorum. Ben gerildim. Ortalık gerilmesin bari diye. Amma bu tebessümü yaparken kafamın zonkladığını yüzümdeki ısının giderek artıp kulak uçlarımı dahi yaktığını duyumsuyorum. Bitirse de kurtulsam derken kızı Mine atlıyor konunun içine pür kahkaha ..
- Anne ! Beni de ısırmıştı Kanlicadaki yalının avlusunda da.. Dayı Dedem kurtarmıştı.
Yahu bitmiyecek mi? bu ısırık mevzuu. Açıldıkça açılıyor. Bendeki ateş ve sıkılma hissiyatı ise gittikçe kendimi kaybettirecek hatta havale geçirtecek boyutlara ulaşıyor. Kalkıp gidecegim ama hem herkesin içindeyim hem de bu ısırık konusunun içine tuz biber niyetine saygısızlık gibi bir malzemeyi de eklemek istemiyorum. Yoksa mazallah ya karga misali kapıya çakarlar yada yetmiş iki kapıda leşimi dolaştırırlar. Zaten bu kadar ufak bir vukuattan otuz yıldır lekeli dolaşıyorum. Sonum olur toptan.
Tahammülüm tükenmeye başlıyor. Dişlerimi gıcırdatmaya başliyorum kimseye belli etmeden. Hırsımı kendimden çıkartmaya başlıyorum. Lanet olasıca şu dişlerim kırılmış olsalardı da ısıramasaydım. Bir ara üşüyor gibi oluyorum. Beynimde ki her kıvrım karıncalanmaya başlıyor. Acayip bir ruh hali içine giriyorum.
Şeytan diyor ki Nuran Yengeyi herkesin içinde öyle olmamıştı böyle olmuştu diyerek ISIRIP kaç.
Fakat heyhat hala başaramadim. Ama bir gün mutlaka.
Azmin elinden hiç bir şey kurtulamaz. Belki de bu projem dahilinde babama kendim için porselen dişler yaptırırım kim bilir.
Bir gün gazeteler yazar Manyağın Teki Beşiktaş da Bir Kadını Isırıp Kaçtı diye
Bilirlermi hadisenin masum bir çocukluk hatırasından kaynaklandığını ?


- Efendim bu Cemalin sıpası Ali Necip var ya ?
İçimden; Niye sadece Cemal'in oğlu oluyorum. Cemal Rebii beni Arnavutun küfesindeki lahananın içinde bulmadı ki. Annem de var benim. Onun adını niye söylemiyor. Anneme gıcık olduğunu her zaman bastırara belli edecek. Hep annemle çekişme içinde. Bir türlü annemi kabul edemedi ki.
- Eee Nuran Hanım ?
- Benim oğlan Önderi tekkenin bahçesinde yakalıyor
- Bak sen ?
- Tutuyor kolundan. Önderi bir ısırıyor bir ısırıyor. Bebe katılmış. Kolu mosmor. Yavrucuğum iki saat kendine gelemedi. Öyle bir ısırmış ki nerdeyse kan çıkacak. Ağzımda ekmek çigneyip bastırdım.Tuttum Cemal'e söyledim. Fakat Cemal yumuşaktır. Bir şey yapmadı. Sonra anası Önder'i ağlarken görünce;
Yine annemin ismini söylemiyor. Tepemdeki iki tel saç iyice dikilmeye başladı. Dudaklarımı içten içe ısırıyorum.
Babam da öylece oturuyor kenarda. Hiç bir şey söylemiyor beni koruyacak. Kendi akrabaları yanında ya keyfi iyi. Aksine ısırma lafı geçtikçe " Haklısın Nuran! Uzun zaman bu ısırma işine dadandıydı" diye tasdik de ediyor bir yandan gülerek. Babama bile asabım bozulmaya, içerlemeye başlıyorum. Özgül Halam olaydı. Kol kanat gerer korurdu beni. Kimselerin incitmesine izin vermezdi. Nuran yenge anlatıyor anlatmasına da. Yahu! Babam da dahil bir Allahın kulu "Len kerhaneci. Önderi niye ısırdın lan" diye sormuyor. Şu kadar yıl geçti. Şu kadar bayram seyrandır kazık kadar adamla eğlenmenize rağmen; " O da bana kepçe kulak" deyip şeyini gösterdi demedim büyük oldukları için. Ha bire anlatıp duruyorlar. Nuran yenge devam ediyor ..- Anası Ali Necib'i bahçedeki kuyunun yanındaki çınar ağacının içinde saklanmış buluyor. Aman efendim ! (bu kısmı nasıl gür bir ses ve neşe ile anlatıyor ki )yer misin yemezmisin ?. Yoksa Şamda hacılara mı götürürsün ?. Artik eşşek sudan gelinceye kadar. Bak ! hakkını yememek lazım. Anası güzel döver. Hııhıhıııı !
Benim dövülüşümü anlatırken arada bir kahkaha atıyor gevrek gevrek Nuran Yenge. Belli ki el kadar ben, dayak yerken içinin yağları eriyormuş. Bari kına yaksaydın münasip bir tarafına. Öyle keyifli anlatıyor ki bu dayak yeme sahnemi, kadın zevkten eridi, bitti sanki. Bende içimden geçenleri belli etmemeye çalışarak yarım ağız tebessüm etmeye çalışıyorum. Ben gerildim. Ortalık gerilmesin bari diye. Amma bu tebessümü yaparken kafamın zonkladığını yüzümdeki ısının giderek artıp kulak uçlarımı dahi yaktığını duyumsuyorum. Bitirse de kurtulsam derken kızı Mine atlıyor konunun içine pür kahkaha ..
- Anne ! Beni de ısırmıştı Kanlicadaki yalının avlusunda da.. Dayı Dedem kurtarmıştı.
Yahu bitmiyecek mi? bu ısırık mevzuu. Açıldıkça açılıyor. Bendeki ateş ve sıkılma hissiyatı ise gittikçe kendimi kaybettirecek hatta havale geçirtecek boyutlara ulaşıyor. Kalkıp gidecegim ama hem herkesin içindeyim hem de bu ısırık konusunun içine tuz biber niyetine saygısızlık gibi bir malzemeyi de eklemek istemiyorum. Yoksa mazallah ya karga misali kapıya çakarlar yada yetmiş iki kapıda leşimi dolaştırırlar. Zaten bu kadar ufak bir vukuattan otuz yıldır lekeli dolaşıyorum. Sonum olur toptan.
Tahammülüm tükenmeye başlıyor. Dişlerimi gıcırdatmaya başliyorum kimseye belli etmeden. Hırsımı kendimden çıkartmaya başlıyorum. Lanet olasıca şu dişlerim kırılmış olsalardı da ısıramasaydım. Bir ara üşüyor gibi oluyorum. Beynimde ki her kıvrım karıncalanmaya başlıyor. Acayip bir ruh hali içine giriyorum.
Şeytan diyor ki Nuran Yengeyi herkesin içinde öyle olmamıştı böyle olmuştu diyerek ISIRIP kaç.
Fakat heyhat hala başaramadim. Ama bir gün mutlaka.
Azmin elinden hiç bir şey kurtulamaz. Belki de bu projem dahilinde babama kendim için porselen dişler yaptırırım kim bilir.
Bir gün gazeteler yazar Manyağın Teki Beşiktaş da Bir Kadını Isırıp Kaçtı diye
Bilirlermi hadisenin masum bir çocukluk hatırasından kaynaklandığını ?

İnsan ne çok söz veriyor gündelik hayatında. Hem de yerine getirip getiremeyeceğini düşünmeden. Bir çırpıda ağız dolusu sarf ediyor. Hayır dememek için. Elde etmek istediklerinin dürtüsüyle takıyor şirin maskesini. Cıırrtt. Konuşuyor da konuşuyor. Tablo bir çeşit ağız ishali vakasına işaret ediyor. Altı değil de çenesi tutmaz oluyor. Kısıtlı beyinle ağız arasındaki bağ kopuyor bu rahatsızlıkta. Sonra mangalda ne kül, ne duman .. Etraf ise darma dağan. Yapılmayanların ardından gelsin kırgınlıklar, kızgınlıklar ve daha da dehşeti ayrılıklar, ayrılıklar...
Söz verip yapmamak mı , yoksa yapamayacağımızın idrakinde mi olmak daha iyi ?.
Nasıl olsa söz verilen bir insan. Kolaydır. Basittir.
Hiç Tanrıya söz verdik mi ?
Verip de tutmadığınız oldu mu ?.
Eğer olduysa sonunda neler oldu ?
Başınıza hangi kabaklar patladı ?
Bu soruların cevaplarını kişisel yaşanmışlıklar haricinde bilemiyoruz.
Fakat tek birinin haricinde...
Tanrı milyonlarca yıl önce Timsah'ı ve ardından Hipopotam'ı yaratıyor. Namı diğer Su Aygırı. Ben sevimli bulduğum için Hipopotam diyorum. Tanrı Timsah'ı Afrikada sulara bırakırken " Sen sudaki canlılarla, balıklarla besleneceksin. Sen bir etobursun" der. Arkasından döner, sıradaki Hipopotam'a ve onun cüssesine bakarak "Sen de ormanlarda yaşayacak, hayatını karada sürdüreceksin. "Bu etobur cüssen için karada yeteri kadar yiyecek var" der. Ve Hipopotamı ormana bırakır.
Nehirlerde balık bol, sular serin, Timsah'ın keyfi yerindedir yerinde olmasına ama Hipopotam mutsuzdur. İçi, ruhu hep suya çekilmektedir. Aylı gecelerde gidip nehir kenarına oturur ve hayaller kurar orda yaşadığına dair.
İçinin çok sıkıldığı, tahammülünün kalmadığı bir gece Tanrıya yalvarır.
Tanrım! Benim ruhum, bedenim, her şeyim suya ait. Ormanlarda mutsuz ve boş bir hayat sürüyorum. Canımı almanı istiyorum der.
Bulutlar aralanır ve Tanrı konuşur Hipopotamla.
O etobur cüssesinin çok yiyeceğe ihtiyacı olduğunu ve suda yaşarsa Timsah'a hiç bir şey kalmayacağını anlatır.
Hipopotam ağlayarak söz verir Tanrıya. Sadece ot ile karnını doyuracaktır suda yaşamasına izin verir ise Tanrısı. Kabul eder Tanrı Hipopotam'ın verdiği sözü. O hayaliyle yıllarca avunduğu nehirlere bırakır kendini Hipopotam. Ve hiç bir zaman Timsah'ın yiyeceğine dokunmaz, otla beslenir. Bu yüzden Hipopotam otoburdur... (Afrika Söylencesi)
Yakınlarda bilim adamları Hipopotam'ın et de tükettiğini keşfettiler. Meğerse yalan söylemiş ve Tanrıyı kandırıyormuş Hipopotam. Eeee !. Yalancının Mumu Yatsıya Kadar. Bu durumda Tanrı Hipopotam'ı sonsuza dek kabak yemek zorunda bırakır mı ? bilemiyorum ama...
Aramızda dolaşan, eşref-i mahlukat dünyasında Zekii-
TahtaBurun familyasından hayvanat alemindeyse Hipo'ya denk gelenler korkusuzca devam ediyorlar yaptıklarına evrenin bilmesine rağmen.Tanrı mağfiret sahibir. Akla sahip olmayan Hipopotam için Kabak Dolması seçeneğini çalıştırma ihtimali olsa da ..
Akıl ihsan edilmiş bizim Hipolar ise habersizler açtıkları yaralardan, yıktıklarından ve hakaret ettiklerinden.
Ve bir de habersizler Tanrının onlara da bir gün Çiğ Kabak yedirebileceğinden.
** Yalan söylemeyi kişisel özgürlüğü olarak gören eşref-i mahlukata ithaf olunmuştur.






Tornete kardeşim binerdi de ben cıyak cıyak bağırırdım ben de bineceğim diye.Olmadı tehdit ederdim bir açığını bulup"Anneme söylerim bindirmezsen" diye:)
Animasyon çok güzel.Buram buram sam amca koksa da. Anne'ye selamlar ücretleri hazırladık bekliyoruz filmi.
Sevgiler
Hiiii ! Tornete Binen Çınar isminde bir Kız
Bak. Şimdi pirelendim. Beni çeşmede annem yıkarken seyredenlerden biri olmayasın sen Çınar. Blog u terk etmek zorunda kalırım. Çok utandım şimdi. Söylemezsen bende hala bir tornet var yokuş aşağı bineriz.
Hoş geldin içi çocuk, ruhu hanımefendi insan.
Sevgiler.
Banane ,banane ben devamını da izlemek istiyorum!!!Birde şu dev pancakelerden biri benim önüme düşse ne iyi olurdu…
İşin şakası bir yana,bizim çocukluğumuzda çok farklı geçmedi.O tahta kılıçlarla bizde az kafa göz yarmadık.Birde inşaatlardan elde ettiğimiz plastik borular ve adama denk geldi mi bayağı can yakan çitlenbiklerimiz vardı.Sizin kadar olmasa da bizde yoklukta büyüdük ama şimdiki çocuklarda maalesef olmayan değerli bir hazinemiz vardı;Yaratıcılığım…
Sevgiyle Kalın..
ben hiç tornete binmedim ama şimdi hem o tornetin arkasında kadim arkadaş olmak hemde kendimi rüzgara bırakmak istedim.. güzel zamanlarmış,doya doya çocukluğu yaşamak bu olsa gerek! imrendim Ali Abi..
Dosttan ince bir sitem geldi bizlere,
"Dost semtimize uğramaz olmuş" demişsin,
Sanki Bu sitem değil, serzeniş miydi ne?
4 tekerli Tornete binip gelesimiz geldi.
Can dost Ali;
Ne güzel anlatıyorsun, negüzel resimleyip konuşturuyorsun geçmişi, unuttuk sandıklarımızı ne güzel çekip kulağından taa bugüne getiriyorsun .O sana dik dik bakan, karizmanı çizen,"suratını köpek yalasa doyar" diyen 7 mahalleyi destura durduran anacığının da ellerine yüreğine sağlık senin gibi bir evlat yetiştirdiği için.Sevgilerimle.
Oooo, sadece o kadar mı? Komen de oynardım benn oynatmazlarsa basardım yaygarayı.Kardeşim kızlar evcilik oynuyor git onlarla oyna diye başından savmak isterdi ama başaramazdı.Sonraaa, evin yanındadi yüksek tepeden kızakta kayardım yine oğlanlarlaa:) Eve gelince de bir ton azar işitirdim tabi Annem den. "Bıktım senden. Nasıl temizlenecek saçın başın şimdi"diye. Upuzundu saçlarım vardı ve toz toprak içinde kalırdı arındıramazdı kadıncağız yıkayarak:))
Ben sokakta oynayarak büyüyen o şanslı nesildenim.
Eskiden sokakta oynadığımız oyunları konu ettiğim bir postum var sayfamda.
Sevgiler
Sevgili Başak!
Filmin devamı ne yazıkki sonbaharda. Sokak kültürüyle büyümüş, oyun oynamış son nesil hanımlardan biri olduğun anlaşılıyor. Sokakta büyümek insanı hayatta bir sürü şeye karşı güçlü kılıyor. Donanımlı bireyler yaratıyor. Azıcıkda olsa birlikte hatırlayalım istedim.
Sevgiler.
Sevgili Aşk ve Zehir!
Buralara gelirsen birlikte biner çocuk çocuk bağırır, kahkahalar atar yürek dolusu güleriz. Anlatmaktaki amaç paylaşmak ve birlikte hissetmekti. Duyumsadığına ve keyif aldığına sevindim.
Sevgiyle.
Can Dost Sufi!
OOO senin tornet pek yakışıklıymış. Bilyaları da ışıl ışıl. Benimkisi ne sitem ne de serzenişti. Özleyişti, hasret kalmaktı dost bağına, dost sohbetine. Anneme ileteceğim söylediklerini. Teşekkür ediyorum. Gelişin gönlüme şerbet oldu. Hanedekilere selam ve sıhhat ve bir de bereket diliyorum.
Sevgili Çınar!
Tam çılgın kızmışsın. Erkeklerden kalır yanım yok. Siz oynarsınız da ben niye oynamayayım? Çok şeker. Zannediyorum aynı yaşlardayız. Ben senin yorumlarınıda pek bir seviyorum. İsmi olmasa yorumunun okusam derim ki; işte bu çınarın yorumu. Sen de insanı, dostları kavrayan iyi bir enerji var. Bunun adının ne olduğunu bilmiyorum. İnsan sevgisi olsun adı. Belki inanmayacaksın ama dün akşam, kendi kendime dedimki; Çınar Hanıma yazayım, nasıl olsa aynı yaşlardayız. Mim de olmasın. Acaba o günlerde kızların oynadığı oyuncakları ve oyunları yazarmı ? diye. Bir de ne göreyim zaten yazmışsın. Her şey insanı sevmek ve selim bir kalp ile oluyor sevgili Çınar.
Tekrar iyiki geldin güzel insan, güzel çocuk.
Teşekkürler ve Sevgiyle.
Ben birkaç yaş daha büyüğüm. Aynen de öyle ben hala çocuğum.Ahh bir de şu arada sırada yaşımı hatırlatan hain ağrılar olmasa:) Ne güzel şeyler yazmışsın kanat taktım uçuyorum. Teşekkürler
Sevgiler
Sevgili Çınar!
Bi kaç tane bi şeyin ne önemi var. Bu kadar yıl sonra bulmuşum iyi arkadaşlar, güzel güzel, çocuk, çocuk oynuyoruz. Sorma o ağrılardan bende de var. Bazen durmam gerektiğini ve tabiatı hatırlatıyorlar. Olsun sonra ağrılarımızı anlatırız birbirimize.
Sevgiyle.