Kücük Sirlar etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kücük Sirlar etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Yıldızların bizim için parladığını göremeyen gözlerimiz, nadir ve biricik anları fark edemeyip bir gün gelir geçmişin uzak kıyılarının o gökyüzü anına fersizce kilitlenir..
Benimkisi de öyle..
Geç tanıyıp farkına varamamıştım, sohbetinden geçtiğim anların derinliğinin. Şimdi ise içim hem acıyor hem de yanıyor, mazi denen kubbede asılı kalmış o biricik anın yeganeliğini göremeyen gözlerim gibi..
Oğlunun ebediyete intikalinin ardından olmuştu, benim kendisini ustalarımdan biri olarak belleyişim ..,
Evlat acısından kısa süre sonra duran kalbinin okyanusundan dökülen şu kısacık edep ve tecelliyat cümlesiyle Cenk Koray Ustayı..

Benimkisi de öyle..
Geç tanıyıp farkına varamamıştım, sohbetinden geçtiğim anların derinliğinin. Şimdi ise içim hem acıyor hem de yanıyor, mazi denen kubbede asılı kalmış o biricik anın yeganeliğini göremeyen gözlerim gibi..
Oğlunun ebediyete intikalinin ardından olmuştu, benim kendisini ustalarımdan biri olarak belleyişim ..,
Evlat acısından kısa süre sonra duran kalbinin okyanusundan dökülen şu kısacık edep ve tecelliyat cümlesiyle Cenk Koray Ustayı..
Allah'ın kuralları MUAZZAMDIR.., MUNTAZAMDIR ve LAZIMDIR.

Ama her sabah yüzünü yıkadıktan sonra baktığı aynada kendisini hep yarım ve eksik görüyordu. İçi burkuluyordu her aynaya baktığında. Suret kendisi değildi ne kadar bulmaya gayret ettiyse de.
O Kral Süleyman'dı !. O Süleyman Peygamber'di.
Mesnevi de anlatıldığı gibi; kendisine, malı mülkü kalbinden çıkarmış olduğu için "Fakir Süleyman" diyordu. Diyordu demesine de içi hep tütmekteydi. Geometri ve matematikde ondan ileri kimse yoktu. Hep tefekkür halinde olmasına rağmen bulamıyordu sorusunun cevabını. Onca şana şöhrete mala, ilme ve göklerdeki, yerdeki, toprak altındaki mahlukatlara hükmetmesine, konuşabilmesine rağmen hep eksik yarım hissediyordu kendisini. Mevlana ve Tebrizi'nin hissettiği gibi. Gönlünün yarısının hasretiyle yanmaktaydı hep.
Bir sabah, gördüğü rüyanın da etkisiyle Kudüs'te Zeytin Dağ'ının karşına şantiyeyi kurdurur. Buraya tek Tanrı adına bir mabed yaptıracaktır. Bugünkü Mescid-ül Aksa'nın ve içinde Hacer-ül Muallak'ın bulunduğu yerdir mabed için seçtiği alan. Evrenin Geometrik noktasındadır. İçinde ki aşk ile planlarını dahil kendi çizer. Çalışanları sınıflara ayırır, bilgi ve becerilerine göre. Yıllar alır mabedin yapımı. Bir ara bu tek Allah adına yapılan tapınağın inşaası durur. Kalfalarından bazıları, dul bir kadının evladı olan baş mimarını öldürürler. Sırf hakları olmayanı almak için. Çok üzülür Kral Süleyman baş mimarının kaybına. Bir müddet durur şantiyede çalışmalar. Fakat Dicle-Fırat arasında bir ülkeden gelen yeni bir mimarla, biter yıllar sonra mabed.
Mabedin açılış ve Allah için adanması törenine her ülkeden krallar gelir. Bugünkü adıyla Yemen, eski adıyla Saba diyarından da Melike Belkıs. Kral Süleyman Belkıs'ı görür görmez aşık olur. Bilir eksiğinin, yarısının geldiğini.
Sadece bir tek gece başbaşa kalabililirler. Kudüs teki mabedin ön tarafındaki bir evin balkonunda sabaha kadar konuşurlar yada rivayete göre birlikte olurlar. Saba Prensesi Belkıs da Kral Süleyman gibi gizli ilimlere tekris edilmiştir. Sabaha kadar birbirlerinin gönül okyanuslarına dalar çıkarlar. Süleyman daha bir aşık olur eksiğine, yarısına. Gitmesini istemese de Belkıs sabah rüzgarıyla birlikte ülkesine doğru yola çıkar Süleyman'ı arkasında bırakarak.
Kral Süleyman Belkıs'ının gidişinden sonra daha da bir yarım, anlamsız kalır. İçine düşen ateş ve özlem ile bir mektup yazmaya başlar Belkıs'a. Mektup, islamiyetten 3600 yıl öncesi kaleme alınmasına rağmen ilginçtir ki Besmele ile başlamaktadır. Kral Süleyman girizgahta; eksiği, Belkıs'ını gönderen Allah'ına şükretmektedir. Mektubunu bitirdiğinde; seyir bilgisi iyi, uzun mesafelere dayanıklı ve pusulası en mükemmel olan Yelkovan Kuşunu huzuruna çağırır.
Denizin üzerinde alçaktan uçup fır fır dönen yelkovan kuşları? Hani o Orhan Velinin şiirlerinde " şu ada senin bu ada benim" diye kilometrelerce uçan uzun çengel gagalı, sırtları gri, karınları beyaz, derileri su geçirmez balık avcısı, rüzgar kovalayıcısı yel-kovan lar.
Piri Reis'in Kitab-ı Bahriyesinde anlatıldığı gibi Kral Süleyman denizcilik ilminin de piridir. Haritalarını açar. Birbir anlatır Yelkovan'a Yemen ellerini, izleyeceği rotayı. Yelkovan mektubu alır ve sevdiceğiyle vedalaşır. Gidip de dönmemek. Gelip de bulamamak vardır. Gerçi hiç geri dönmediği olmamıştır Yelkovanın. Bırakır kendini rüzgarlara, gagasındaki Kralının Belkısı'na yazdığı mektupla. O küçük vücuduyla Kudüsten Lübnana, oradan da Kıbrıs üzerinden Mısır cihetiyle Kızıldenize ulaşıp Hint Okyanusu çıkışında ki Saba ülkesine varacaktır..
Yemene varmadan önce Zanzibar adası açıklarında sevdiceğini özleyen Yelkovan, onun seslendiğini duyar gibi olur. Cevap vermek ister. Ama mektup Hint Okyanusu'nun derin sularında kaybolur gider. Kaybeder kralının mektubunu ufacık Yelkovan.
Eğer olurda bir gün çıkarsanız okyanusa ,
Ufak, karnı beyaz bir kuş sulara
Yırtarcasına dik dalıyor,
Denize göğsü değecek kadar yakın uçuyorsa,
Sonra hep dönüp aynı noktaya geliyor,
Ve ufacık gözleri telaşlı, bir şey arıyorsa ...
Bilin ki Yelkovandır. Çırpınıyordur eksik kalmasın diye hala ne Belkis ne Süleyman
Ve ne de ........
Mesnevi de anlatıldığı gibi; kendisine, malı mülkü kalbinden çıkarmış olduğu için "Fakir Süleyman" diyordu. Diyordu demesine de içi hep tütmekteydi. Geometri ve matematikde ondan ileri kimse yoktu. Hep tefekkür halinde olmasına rağmen bulamıyordu sorusunun cevabını. Onca şana şöhrete mala, ilme ve göklerdeki, yerdeki, toprak altındaki mahlukatlara hükmetmesine, konuşabilmesine rağmen hep eksik yarım hissediyordu kendisini. Mevlana ve Tebrizi'nin hissettiği gibi. Gönlünün yarısının hasretiyle yanmaktaydı hep.
Bir sabah, gördüğü rüyanın da etkisiyle Kudüs'te Zeytin Dağ'ının karşına şantiyeyi kurdurur. Buraya tek Tanrı adına bir mabed yaptıracaktır. Bugünkü Mescid-ül Aksa'nın ve içinde Hacer-ül Muallak'ın bulunduğu yerdir mabed için seçtiği alan. Evrenin Geometrik noktasındadır. İçinde ki aşk ile planlarını dahil kendi çizer. Çalışanları sınıflara ayırır, bilgi ve becerilerine göre. Yıllar alır mabedin yapımı. Bir ara bu tek Allah adına yapılan tapınağın inşaası durur. Kalfalarından bazıları, dul bir kadının evladı olan baş mimarını öldürürler. Sırf hakları olmayanı almak için. Çok üzülür Kral Süleyman baş mimarının kaybına. Bir müddet durur şantiyede çalışmalar. Fakat Dicle-Fırat arasında bir ülkeden gelen yeni bir mimarla, biter yıllar sonra mabed.
Mabedin açılış ve Allah için adanması törenine her ülkeden krallar gelir. Bugünkü adıyla Yemen, eski adıyla Saba diyarından da Melike Belkıs. Kral Süleyman Belkıs'ı görür görmez aşık olur. Bilir eksiğinin, yarısının geldiğini.
Sadece bir tek gece başbaşa kalabililirler. Kudüs teki mabedin ön tarafındaki bir evin balkonunda sabaha kadar konuşurlar yada rivayete göre birlikte olurlar. Saba Prensesi Belkıs da Kral Süleyman gibi gizli ilimlere tekris edilmiştir. Sabaha kadar birbirlerinin gönül okyanuslarına dalar çıkarlar. Süleyman daha bir aşık olur eksiğine, yarısına. Gitmesini istemese de Belkıs sabah rüzgarıyla birlikte ülkesine doğru yola çıkar Süleyman'ı arkasında bırakarak.
Kral Süleyman Belkıs'ının gidişinden sonra daha da bir yarım, anlamsız kalır. İçine düşen ateş ve özlem ile bir mektup yazmaya başlar Belkıs'a. Mektup, islamiyetten 3600 yıl öncesi kaleme alınmasına rağmen ilginçtir ki Besmele ile başlamaktadır. Kral Süleyman girizgahta; eksiği, Belkıs'ını gönderen Allah'ına şükretmektedir. Mektubunu bitirdiğinde; seyir bilgisi iyi, uzun mesafelere dayanıklı ve pusulası en mükemmel olan Yelkovan Kuşunu huzuruna çağırır.
Denizin üzerinde alçaktan uçup fır fır dönen yelkovan kuşları? Hani o Orhan Velinin şiirlerinde " şu ada senin bu ada benim" diye kilometrelerce uçan uzun çengel gagalı, sırtları gri, karınları beyaz, derileri su geçirmez balık avcısı, rüzgar kovalayıcısı yel-kovan lar.
Piri Reis'in Kitab-ı Bahriyesinde anlatıldığı gibi Kral Süleyman denizcilik ilminin de piridir. Haritalarını açar. Birbir anlatır Yelkovan'a Yemen ellerini, izleyeceği rotayı. Yelkovan mektubu alır ve sevdiceğiyle vedalaşır. Gidip de dönmemek. Gelip de bulamamak vardır. Gerçi hiç geri dönmediği olmamıştır Yelkovanın. Bırakır kendini rüzgarlara, gagasındaki Kralının Belkısı'na yazdığı mektupla. O küçük vücuduyla Kudüsten Lübnana, oradan da Kıbrıs üzerinden Mısır cihetiyle Kızıldenize ulaşıp Hint Okyanusu çıkışında ki Saba ülkesine varacaktır..
Yemene varmadan önce Zanzibar adası açıklarında sevdiceğini özleyen Yelkovan, onun seslendiğini duyar gibi olur. Cevap vermek ister. Ama mektup Hint Okyanusu'nun derin sularında kaybolur gider. Kaybeder kralının mektubunu ufacık Yelkovan.
Yelkovanlar Fırtına kuşları ailesindendir (Puffinus Gravis). Göçmen kuşlar grubundandır ve 12.5 saatte 700 mil, bir yılda ise 64000-70000 km katedebilmektedir. Bir yelkovan hiç durmadan sürekli 1000 mil civarında uçabilir. Bu hikayede ki yelkovanımız yaklaşık 33-42 cm boyunda dır. Yelkovanlar tüm hayatları boyunca tek bir dişiye aşık olur ve yaşamlarının tamamını onunla geçirirler aynı yunuslar gibi. İngilizce adları ShearWater yani suyu yırtan, kesen anlamındadır. Dünyanın en alçak irtifada uçabilen kuşlarıdır. Hareketleri, deniz yüzeyine çok yakın keskin,sert ve dönüşlüdür. Suya bakarak uçarlar bir şey arar gibi.Acı bir çığlık kopar Yelkovan dan. Mektubu düşürdüğü yerde sulara dik dik iner. Sanki yırtmak, suları aralayıp ulaşmak ister gibi kaybettiğine. Döner durur Belkıs'ın mektubunu bulabilme ümidiyle. Parçalar kendini ama nafiledir. Tecelliyat gereğini yapmış parçalar evrene saçılmıştır. Kudüs'te Süleyman, Yemen'de Belkıs ve okyanus ortasında Yelkovan öylece ıssız ve eksik kalmışlardır. Dönemez geri Yelkovan, devam eder aramaya Belkıs'ın mektubunu.. Kudüs'te kalan kendi yarısını.. Süleymanın sevgisini...
Eğer olurda bir gün çıkarsanız okyanusa ,
Ufak, karnı beyaz bir kuş sulara
Yırtarcasına dik dalıyor,
Denize göğsü değecek kadar yakın uçuyorsa,
Sonra hep dönüp aynı noktaya geliyor,
Ve ufacık gözleri telaşlı, bir şey arıyorsa ...
Bilin ki Yelkovandır. Çırpınıyordur eksik kalmasın diye hala ne Belkis ne Süleyman
Ve ne de ........


İnsanoğlu nasıl ikinci bir mesleğe çekilir, adam olma yolunda ?. Hiç denenmiş midir ? Sadece maddi nafaka gailesiyle mi bir meslek sahibi olunur ? Adam gibi adam olabilmek için bu ikinci zanaate; yaşa, zamana ve mekana bakmaksızın talip olan insan, yoksa kendinde bir eksik görmüş ya da hissetmiş olabilir mi ? Bir başka ifade ile kendi mükemmelini, hayatını kazandığı mesleğiyle gerçekleştiremeyeceği bilincinin itilimiyle, bu amaç için bir yol arayışı mıdır ? Haller böyle ise bir eksik mi vardır ?
sorularına cevap aradığı, ordan oraya ustalara, mürşitlere, gönül sohbetlerine kendini attığı dönemlerdi. Kendisini Tanju Koray adında bir ustanın yanına çırak ettiler, eti senin kemiği benim düsturuyla. Tanju Koray Ustasının da bir ustası vardı, Sahir Talat adında. Sahir Usta ufacık tefecik bir adam, yolda gör dikkatini çekmez bir ustalar ustası. Meslek hayatına taşçı olarak başlamış ama zaman içersinde ilmini ilerletip usta sonra da mimar olmuş. Tam tamına yedi lisanı, klasik edebiyatları dahil yazar ve konuşur, bir adam gibi adam. Hatta bir keresinde, Atina'da bir antik mabedde; konuştuğu klasik Yunancayı Atina'lılar ayakta alkışlamıştı. Bir koca çınar ki saramassın gövdesini, ne kollar kavuştursan ne de ilimle. Benim ustamda Sahir ustasının yaptığı okul ve mabed gibi insan merkezli binalarda çatı ustası. Sedir nerde bulunur, iyisi hangisidir, nasıl yüzyıllar dayanır, nasıl çakılırki çökmez dursun hepsini bir iyi bilir. Çırak ustasının eteğine, ustası da ustasının eteğine yapışıp, konup göçmeye başlamışlar, ülkeden ülkeye. Artık alınan ihaleye göre bina etmeye devam etmişler, mabedler, üniversiteler, kütüphaneler.
En sevdiği de, o Frank ilinde bina ettikleri kütüphane olmuş ki duvarları 1.5 metre derinlikte taş, çatısının kaburgaları 80x80 cm Lübnan Sedir'inden. Kitaplıklarını, ilime zarar gelmesin, kaybolmasın, kurt rutubet vurmasın diye Anadolu'da, Toroslardan kestikleri Ardıç'lardan yapmışlar, üzerlerine de Selçuklunun çift başlı kartallarını oymuşlar korusun diye. Fakat kütüphanenin bitmesine yakın büyük usta Sahir, o büyük ormandaki Sidret-ül Münteha'yı bulma derdine gark olmuş. Niyazı kabul olup, "Gel" emri çıkınca da, büyük ustayı sırlamışlar ormanın kapısından ki, herkes orda. Mahşer gibi insanın olduğu, küskünlerin barıştığı, kanlıların birbirine çiçek verip, sarılıp, koklaştığı pür nur bir yaz günü. Anlayamamış da sormuş ustasına, bu kalabalıkta zuhur eden hikmeti. Ama cevap çıkmamış ustadan. Dönmüşler o uzak ile, kütüphaneyi bitirmek için. Tamam edip, teslim etmişler söz verdiklerinden öte. Koymuşlar keselerine alın terlerinin karşılığı nafakalarını.
Dönüşlerinde Korfu Adasının doğu tarafında bir balıkçı meyhanesine konmuşlar ki keyf etsinler. Gecenin ilerleyen saatlerinde muhabbet deme, dem de sırlara gebe kalmaya başlayınca büyük usta için sorduğu soruyu sual etmiş, tekrar Tanju Koray ustasından. Usta cebinden bir kağıt parçası çıkararak bir daire, ortasına da bir nokta koymuş. Ve sormuş;
-Sen, burada neredesin ?sorularına cevap aradığı, ordan oraya ustalara, mürşitlere, gönül sohbetlerine kendini attığı dönemlerdi. Kendisini Tanju Koray adında bir ustanın yanına çırak ettiler, eti senin kemiği benim düsturuyla. Tanju Koray Ustasının da bir ustası vardı, Sahir Talat adında. Sahir Usta ufacık tefecik bir adam, yolda gör dikkatini çekmez bir ustalar ustası. Meslek hayatına taşçı olarak başlamış ama zaman içersinde ilmini ilerletip usta sonra da mimar olmuş. Tam tamına yedi lisanı, klasik edebiyatları dahil yazar ve konuşur, bir adam gibi adam. Hatta bir keresinde, Atina'da bir antik mabedde; konuştuğu klasik Yunancayı Atina'lılar ayakta alkışlamıştı. Bir koca çınar ki saramassın gövdesini, ne kollar kavuştursan ne de ilimle. Benim ustamda Sahir ustasının yaptığı okul ve mabed gibi insan merkezli binalarda çatı ustası. Sedir nerde bulunur, iyisi hangisidir, nasıl yüzyıllar dayanır, nasıl çakılırki çökmez dursun hepsini bir iyi bilir. Çırak ustasının eteğine, ustası da ustasının eteğine yapışıp, konup göçmeye başlamışlar, ülkeden ülkeye. Artık alınan ihaleye göre bina etmeye devam etmişler, mabedler, üniversiteler, kütüphaneler.
En sevdiği de, o Frank ilinde bina ettikleri kütüphane olmuş ki duvarları 1.5 metre derinlikte taş, çatısının kaburgaları 80x80 cm Lübnan Sedir'inden. Kitaplıklarını, ilime zarar gelmesin, kaybolmasın, kurt rutubet vurmasın diye Anadolu'da, Toroslardan kestikleri Ardıç'lardan yapmışlar, üzerlerine de Selçuklunun çift başlı kartallarını oymuşlar korusun diye. Fakat kütüphanenin bitmesine yakın büyük usta Sahir, o büyük ormandaki Sidret-ül Münteha'yı bulma derdine gark olmuş. Niyazı kabul olup, "Gel" emri çıkınca da, büyük ustayı sırlamışlar ormanın kapısından ki, herkes orda. Mahşer gibi insanın olduğu, küskünlerin barıştığı, kanlıların birbirine çiçek verip, sarılıp, koklaştığı pür nur bir yaz günü. Anlayamamış da sormuş ustasına, bu kalabalıkta zuhur eden hikmeti. Ama cevap çıkmamış ustadan. Dönmüşler o uzak ile, kütüphaneyi bitirmek için. Tamam edip, teslim etmişler söz verdiklerinden öte. Koymuşlar keselerine alın terlerinin karşılığı nafakalarını.
Dönüşlerinde Korfu Adasının doğu tarafında bir balıkçı meyhanesine konmuşlar ki keyf etsinler. Gecenin ilerleyen saatlerinde muhabbet deme, dem de sırlara gebe kalmaya başlayınca büyük usta için sorduğu soruyu sual etmiş, tekrar Tanju Koray ustasından. Usta cebinden bir kağıt parçası çıkararak bir daire, ortasına da bir nokta koymuş. Ve sormuş;
Parmağını noktaya götürerek, merkezde olduğunu söylemiş.
-Peki. Ne Olmak İçin Uğraşıyorsun ?
-Adam
-Adam olduğunda, ne olacak avuçlarının içinde ?
Cevabı bilememişti. Sustu ve ustasının gözlerinin içine baktı.
Ustası "Öyleyse !" dedi ve ekledi.
Hatırattır En İyi Semere-i Hayat.
Semere-i Hayat İse Hayır İle Yad Olunmaktır.
Semere-i Hayat İse Hayır İle Yad Olunmaktır.
Memlekete dönüşlerinden bir müddet sonra, ustası da kendi ustasının görmeyi arzu ettiği Sedir Ağacı'nı, bilmeyi niyaz eder olmuş ve sırlanmış arzusuna uygun Zeytin Bağında.
Şimdilerde, O da sivri kelamın gönüle battığının ve helak ettiğinin bilinciyle, bir gün O Sonsuzluk Ormanındaki Sedir Ağacı'nı görmek arzusuyla çalışır dururmuş.
Şimdilerde, O da sivri kelamın gönüle battığının ve helak ettiğinin bilinciyle, bir gün O Sonsuzluk Ormanındaki Sedir Ağacı'nı görmek arzusuyla çalışır dururmuş.

