Petit Prince Little Prince Stories

SU TANECİKLERİNE DAİR

2011-09-23T02:30:00.013+03:00

Sessizce gidişinden geriye kalan, göbek deliği kadar küçük izin derin kuytularında dolaşırken, sürekli senin bir iklim olup olmadığını merak ediyorum.
Bu yağmurlu, özleme dair bereketli iklim, nereden ve nasıl çıkıp geldi?, bilmiyorum. Belki hep vardı.., benim bir parçamdı.....................................(n).....(n)..,
O kadar çok yağıyorlar ki.., boğacaklar beni. İnsan iki şeyden boğulur değil mi ?. Biri su, diğeri hava. Birinin çokluğu, diğerinin yokluğu. Bolluk ya da yoklukla boğulmak..
Benimkisi bereketten, küçüminnacık su damlalarının çokluğundan.
Eğer sen bir mevsimsen, kaçılacak yer yok ben coğrafyasında.. Tek gerçek var, öyleyse.. Her zaman sana yakalanacak.., seni yaşayacağım...

KASASI KAÇ PARA Kİ

2011-09-17T01:20:00.012+03:00

Beş yıl önce, öyle pek fazlaca soğuk olmayan bir kış günü iş yerindeki mutfak masasının üstüne, cebinden çıkarttığı mermiyi koyarak "Bunun kaç para olduğunu biliyor musun?" sorusunu sorana,
Cevap vermeden pencerenin önüne gidip yola bakarak,
"Yeni araban gayet lüks.., çocuklar ortaya çıktı, birazdan çıkıp ya sevgiline ya da eve, eşinin yanına gideceksin.., en iyisi buzdolabı, donduralım..," demiş ve çıkıp gitmişti..

İnsanın ihtiyacı olur dosta.., sevgiliye, yol arkadaşına.., paylaşmaya. Düşmemek, tutunmaktır gayret. Ve birisi çıkar, sana uzattığı eliyle. Sevildiğini düşünerek sarılırsın.., beklentisiz, hesapsız yapışırsın o ele. En mahrem yerlerini açıp yaralarını, acizliklerini gösterirsin.., anlatırsın ne var, ne yok.. Tam da düşerken ayağa kaldırıldığını düşünürsün. Kalmışlıklarını, hayal kırıklıklarını, tedavisiz dertlerini iyileştirmese de dinlenilmeye duyduğun şükran duygularıyla gitgide köpekleşirsin.., Farkında olmazsın, göremezsin vefa hissinin körlüğüyle yerlerde debelendiğini..,
Bilmezsin aslında.., kendi ellerinle, yüreğinle samimiyet ve nedamet duyguları içinde onun ellerine düşünmeden hesapsızca teslim ettiğin malzemeyle onun,
Ederini sana sorduğu mermiyi hazırlamakta olduğunu.
Ve bir gün gelir,
Adını kendisine söyleyemediği yükün altında kalmışlığının can havliyle hazırladığı tek mermisini sürer namluya. İşi bitmiştir, seni ayağa kaldırdığına tüm yüreğinle inandığının.. ve iki kelimelik bir cümleyle vurup gider, o ağırlığı üstünden atıp derin bir nefes alabilmek için. Zira seni gördüğünde, konuştuğunda, birlikte olduğunda boğuluyordur, bir kural hatası yapmıştır da, sen bilmezsin. Artık iki kişinin solunum ihtiyacına cevap veremeyen iki aynalı o odada birinin ölmesi gerekmektedir. Bir anda genişleyeceği düşünülen odada hem nefes alınabilecek hem de diğeri, sürekli kendini seyretmekten kurtulacaktır..
Vurulmak, ölmek bir şey değildir de yerde yatarken can acıtan, merminin içindekilerdir.. Çıplaklığınızdır.. Yitirilemeyecek çokca şeyi olanlara göre yitirebileceği tek bir şeyi olanların kaybedeceği çıplaklıklarıdır.. Kaybedilen çıplaklıkta olsa bedeldir ve tek bir şey dahi bedelsiz değildir.

Nefes almak mı ??.
Bedeli yaşamındır...

AĞAÇ ÇOCUK

2011-08-15T11:00:00.033+03:00

Hadi !, Bak bakalım bana dairde ne yazıyor?..,
Yaşlı bir çocuk mu?.
Doğru.. ama eksik. Yaşlı bir ağaç çocuk yazmalı.. Zira benim ruhum hep ağaçlara ait oldu.., onlara çekildim ben.. Belkide sırf bu yüzden
Kalemleri, Defterleri, Kitapları
Mandalları.. Tutunmayı, tutturmayı, birleştirmeyi,
Çocukluğumda camlara dizilen yıldızları, Geçen Bulutları..,
Yağmurları getiren Rüzgarları..,
Eğilmeyi.., Kabul edebilmeyi,
Hasılı,
Sana sebep olan geçmiş ve gelecekteki her şeyi Sevişim..
Bir de ahşap oyuncakları..,
Bilir misin?, ne çok şey görür, işitir.., duyumsar bir ağaç, çocukluğundan yetişkinliğine.., ve de yerleştirir belleğine..
Sen de.., ben de.. hatırlıyoruzdur çocukluğumuzu.., ahşap oyuncaklarımızı. Hazin bir kayıttır aslında belleğimizdeki, şımardığımız için tahta oyuncaklarımızın sobada yakılması tehdidi..
Korkutucudur, çocuklar ve ağaçlar için yanmak, yakılmak..,
Ahşap evlerde büyüyen çocukların ise yangın kabuslarından uyanamamak..,
Sana.., suya hasret, özlemle büyümek.
Zaman bir tek çocuk belleğine bir şey yapamıyor. Yaşlanılsa da, ne çocukluğumuzdan ne kabuslarımızdan kurtulabiliyoruz.., ne de unutabiliyoruz,
seni çalmak için gelen Promethe'ye kendini verişini.., giderkense belleğini silmek için beni yakışını.. çocukların ve oyuncakların kabusunu..

O kentte her öğleden sonra imbatlar eser.., silmek ister gibi benim izlerimi, savurmak için yanan çocukların ve oyuncakların küllerini...

ÇÖLDE BİR ÇOCUK

2011-08-08T04:20:00.005+03:00

Eskilerde olduğu gibi artık seninle, ne hissederek uçabiliyorum ne de benimle konuşmak ve anlatmak için rüyalarıma geliyorsun. Sadece belirli aralıklarla, ben kardeşin için o büyük binanın girişine kocaman harflerle yazdırdığın cümle çıkıp geliyor fersiz gözlerimin sahnesine. Oysa senden öğreneceğim ne çok şey vardı..
Mesela çölde uçağının düşüpte bir hafta boyunca senden ümit kesilmişken, o tepenin yamacında başak sarısı saçları olan bir çocukla karşılaşıp, karşılaşmadığın?.. Karşılaştıysan eğer.., sana anlattıkları?.. Ay ışığında çölün nasıl olduğu?.. New Yorktaki otel odasına bir hafta kendini kitlediğinde olanlar?.. Ve otel odasından elinde altın sarısı saçları olan bir çocukla nasıl çıkabildiğin?.. Bunların hepsini anlatacaktın, söz vermiştik birbirimize. Sen anlatacak, ben de dinleyecektim. Belki, bendeki bu öğrenme arzusunun bitişini hissederek ayağını kestin, benden ve ruhumdan..
Haklısın !., Bende hiç bir şeyin olmadığı, boşluk kelimesinin bile yanında boş kaldığı bir alan var, artık..

Böyle olsa bile, ümit etmeyi bırakmamalıyım değil mi?.. Belki bir gün gelir?.. ve elimden tutup.., beni çöle sen götürürsün Tony !...

(Tony Annesinin çağırışıdır. Antoine Saint Exupéry, Küçük Prens kitabının yazarı.)

OPTİK KIRILMA BELKİ

2011-08-01T11:33:00.009+03:00

Gözlükçünün vitrinine bakarken dikkat ettiğim bir çerçevenin yanına düştü bu notlar..

Yaşam.., ilişkiler.., başa gelenler.., yitenler.., gidenler.., bitenler.. Tamamında bireyler, bir şeyler bina etme gayreti içinde gözükmesine rağmen yaptıklarınızdan çok yapamadıklarınıza dikkatle "Olmadı" diyerek yıkıyorlar. İlişki veya söz konusu hikaye bitip yaşamınız sonlandığında ise, bu kez yaptıklarınızı dikkatlice kullanarak yeniden inşaa gayretine giriyorlar. Aynı ressamlara olanlar gibi..
Yoksa optik bir hatayla mı? doğuyoruz. Resmeden/Resmedilenler, bu yüzden mi? görülemiyor/görünmüyor. Veya bu optik kusurun refleksiyle vicdan temizliğine yardım edecek bir tür ağıt mı? söylüyoruz, yitip gittiğinde..
Ya da?.. Ya da değil !.
Bardak boş, dolu hikayesine çıkıyor bu yol.. Boş diyenlere göre dolu olduğunu savunanlar hayal görüyor.. Hayalperestlere göre de boş diyenler kör.. Dünya, öyleyse hayal görenler ile körlerin meydanı. Nihayetinde ikisi de görme kusuru değil mi?.. Gören, akıl mı?.., kalb mi?.., gönül mü?.. Ama bu saydıklarım, aynı vitrindeki gözlükler gibi..
İla nihayi olmakta ve olmuş olanlar, çıplak göz veya gözlük olmuş olsa da Yansıma/Yansıyamama/Yanılsama,.. Suret ya da Siret.. Aynanın önü/arkası..
Vel hasılı hiç bir şey yok.., kelime oyunu.., hepsi bu....

TEBESSÜM KADAR BİR ŞARKI

2011-07-25T22:20:00.001+03:00

&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;div style="text-align: justify;font-family:georgia;"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;span style="font-size:130%;"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;

Kapıyı kapatıp giderken güzel bir şarkı çalmalı.., uğurlayan olmayışını kabul etmiş yüreğime hoş bir şarkı söylemeli, bu son yolculuktaki refakatçi..
Öyle ki.. duyduğumda yüzüme, yaşamımı betimleyecek bir tebessüm asılı kalmalı..
Ya sonrası?.. Var mı? ki, acaba. Olmalı aslında..,
O şarkı ben olmalıyım, sonsuza değin.. Her söylenişinde ruhunu koklayabilmek, karanlık gözlerinin gökyüzüne bir yıldız asıp o tebessümü yüzüne bırakmak.. ve kulağına fısıldamak için "Someone Like You"...

NE ÇOK

2011-07-22T05:20:00.002+03:00

Ne çok ağlıyoruz, biz.., ikimiz.., kemiklerimiz sızlayana değin, dayak yemiş gibi, helak olurcasına.., bitap ve halsiz bu sarhoşluğun kollarında çocuk uykularına dalmaya..
Gözyaşlarımız ise buharlaşıyor, evrene dönüp ağaçlara ve toprağa yağıyor defalarca., ya sonra?..,

Sonra musluktan akan, içtiğin suya.,
Tenine, gözyaşlarına karışıyor ağladıkça..
Ve evrende hiç bir şey kaybolmuyorsa,
Seviyorum, yıkanmış olmayı senin gözyaşlarında,
Ağladıkça, senin çocuk uykularına...

NE YAPIYORSUN

2011-07-08T16:07:00.008+03:00

Ne yapıyorsun? diye soracak olsan..
Bir tür cinayet. Beni öldüren zamanı öldürüyorum.., Basitçe kendimi öldürüyorum, hem de hiç acımadan, elim titremeden...

BEREKETLİ BİR İKLİM

2011-07-05T01:20:00.002+03:00

Nereden ve nasıl, hangi rüzgarla geldi bu iklim ülkeme, bilmiyorum ama beni helak etmenin ötesinde.

Vücudum dayanıklı olsa da bu iklime ruhum dayanabilir mi? Meçhul.

Bu iklim bana bir şey öğretti biliyormusun ?

Bir göz diğerinden önce ağlıyor...

İNCECİK BİR SINIR

2011-05-12T01:09:00.005+03:00

Evet .! Onlarla aramda kıldan ince bir sınır olduğunu küçüminnacık bir kadından öğrendim ve hep bir çekilim duydum.
Belki yaralarımdan, belki onların ayrılmaz parçaları dostlarından, belki de küçüminnacık kadının anlatışındaki lisanın mükemmelliğinden sebeptir çekilişim.
Öyle saf ve pazarlıksız bir dostluktur ki onların hissettikleri..
Tek bir lokma bile ayrı geçmez boğazlarından. Dostlarıyla köpek ve kedi maması yiyenlerinin dudak uçuklatacak, hayal dünyamızı ordan oraya savurarak onarılmaz tahribatlar yaratacak yaşanmışlıklarını, hayatın ortasında bizleri korumasız çırılçıplak bırakacak hikayelerini dinledim. Aslında onların içeride, benim ise dışarıda aciz, sefil olduğumu, yaşamlarındaki hakiki erdemleri fark ettiğimde anladım.
Sokaklarda yaşayan bu insanların, tüylü dostlardan bir tanesini edinmelerinin sebepleri nedir bilirmisiniz ?..
Bana göre cevapları;
Olabilecek tahminlerin aksine, ne kocaman insandır, ne büyük dosttur, dostluktur ve insancadır..
Yalnız kalmamak, konuşabilmek, soğuk günlerde birbirlerine sığınarak ısınabilmek.. Ve onları yaka paça korktukları pis hapishanelere götürecek polislerden, tecavüzden, öldürülmekten korunabilmek. Zira dostları onları ya koruyacak yada haber verecektir.
Peki, nedir bu dostluğun karşılığı ?.
Günlerce tek bir lokma girmemiş midelerinin isyanını azıcıkta olsa bastıracak birlikte yenilen 5. sınıf bir kutu köpek mamasıdır. Kör gözlerimize sefil gibi gözüken dostluklarında öyle kolayına herkesin gerçekleştiremeyeceği derin ve muazzam bir Adalet erdemi vardır.
Radyoda haberleri dinliyorum. Dışişleri bakanının, İstanbulda yapılan geri kalmış ülkeler toplantısında söylediği sözleri naklediyor spiker;

"Müslümanız biz, komşumuz aç yatarsa uyku tutmaz bizi"

Ya Bakanların Başı ! O müslüman değil mi ?
Yıllardır müslümanlığını ve inanç bütünlüğünü hep dile getiren !
Allaha teslim olmuş insan !
Bu ülkenin idaresine memur olan seçilmiş !
Ömer'in Adaletine soyunmuş olan !
AÇ VATANDAŞLARI VARKEN nasıl olupta uyuyor ????????

22 AĞUSTOS TA İNFAZ VAR DAVETLİSİNİZ

2011-05-09T03:56:00.003+03:00

Blogger da ileri arama denilen bir seçenek var. Bununla yaptığım aramada 240.000 Blogspot kullanıcısından sadece dokuz kişi 22 Ağustos ile ilgili post girmiş. Kılımız dahi kıpırdamıyor. Garip bir fasit daire içindeyiz. Oyuncağı içinde dönen Heymster haycancağızı gibi koşuşturduğumuzu zannediyoruz ama kimse de tık yok. Interneti resmen infaz ediyorlar, kontağını kapatıyorlar ama ölü toprağı serpilmesinden beter bir durum var bloglarda..
22 Ağustos un ne anlama geldiğini kavrayamıyormuyuz ? Bu uyuşukluk ve efsunlu hal neden ? İnsan Hak ve Hürriyetlerimizden bir tanesinin daha elimizden alındığının farkında değil miyiz?. Türk İnsanından Neler Götüreceğinin Nasıl Ayırdımında Değiliz ?.
Yukarıdaki Tavşanın Sloganında Olduğu Gibi Bana Susmam, Okumamam, Görmemem Gereken Aptal Vatandaş Olmamı Söyleyen Bir Tavşan Karar Veriyor Benim Ahlakıma, Hürriyetime. 22 Ağustos 2011 de ise O Tavşan Benim Alnımın Ortasına Bir Mermi Sıkacak.
Sadece Bana mı ?.. Hepinize.. Hepimize .. ! 15 Mayıs taki Eylemlere Katılmanız Dileğiyle.

EKŞİMİK TARİFLİ İNTERNET

2011-05-04T15:24:00.017+03:00

Farkında mıyız bilmiyorum ama iki yıldan bu yana ellerinden gelse hemen interneti kendi usüllerine uygun kapatarak ehl-i namus hale getirecekler. Buna antta içtiler zaten. 22 Ağustosta 2011 de bu içtikleri andı yürürlüğe koyma hazırlıkları içindeyken, gövde gösterisi için Blogger ı iki kere kapattılar.
Şimdi de Ekşi Sözlüğün başına gelenler !.
Nereye gidiyoruz, neye benzeyeceğiz ?.
Benim ahlak ilke ve erdemlerimi bana tarif etmeye çalışan bir anlayış.. ve onun dogma dolması içinde hep gırtlağıma soktukları. Hiç bir sabaha mutlu uyanamıyorum. Sabah olmasın istemekteyim. Sabah sıçırganı gibi bir mahluka benzedim. Güne başlamak işkenceyle eş anlamlı hale geldi benim için..
Sabah akşam geriye kalmış üç kuruşluk hürriyetimden taviz vermemek için çabalıyorum ama her gün üstüme o günün sabahında gelen yeni yasaklarla bastırıyorlar. Kendimi test altında olan kobay fareleri gibi hissetmeye başladım. Artık bunalmayı falan geçti, dönemiyorum, olmuyor. Dükkan içinde sıkıştırılmış kedi yavrusu gibi sürekli dışarı çıkabilmek için atlayıp atlayıp cama çarpıyorum. Ağzım burnum kan revan içinde. Çekilir şey değil.. Ya hep, ya hiçe mi? sürüklemeye çalışıyorlar. Kontrolsüz ve çıldırmış bir şekilde her gün dövülmekten ve yasaklanmaktan bıktım. Saat başı haberlerinde, Polis kelimesinin kullanılmadığı tek bir cümle kalmamasından ödlek-paranoya manyağına döndüm. Her yerde mavi adamlar görüyor gibi oluyorum. Mavi bezden vudu bebeği yapılmış kunta-kinte gibiyim. Tüm hücrelerime, sadistçe minik iğneler saplıyorlar ve karşımda "Acımadi ki" diye sırıtıyorlar sabah haberlerinin her pasajında. Allahın günü yapılmayacaklar listesinin burnuma dayanmasından usandım. Elimde kara kara listelerle gezmek istemiyorum. Bıktım, bu birilerinin beni geri zekalı yerine koyarak elime tarif tutuşturmasından.
Hangi birini anlatsam ki.. İşte EKŞİ SÖZLÜĞÜN BAŞINA GELEN. Okuyun ve sizde paylaşın...

ZAMANIN HIRSIZI

2011-04-17T05:01:00.022+03:00

Konak Meydanından eski balık halini çapraz seyreden köşebaşındaki saatçi vitrininin önünde, beğendiği saati işaret eden kızın gözlerinden iki damla yaş süzülüyordu..
Ve çocuk, nişan veya sözlerinin nişanesi olması için bu andan önceki bir zaman hikayesinde karar vermişti ona bir saat hediye etmeye. Vitrin camının arkasındaki saat kadranında, akreple yelkovanı milyonlarca kez kesen ibrenin, dakikalar üzerindeki ilerleyişine takıldı bir an çocuğun gözleri. Saatler zamanın hırsızı değiller miydi ?. Her dakika, dakika ya da varolabilmek için bir önceki dakikayı öldürüp çalmıyor muydu ?.

***

Kaldırımdaki parke taşlardan biriyle vitrini kırdığında, saatler sabaha devrilen günün en karanlık dakikalarını öldürüyorlardı. An hikayelerini donduran zaman işaretçisi, dakika hırsızı cebindeydi ve kahverengi deriden prangalı zaman hırsızı hala atmaya devam ediyordu. Eşitlenmişti herşey. Zamanı çalanı çalmıştı..

***

Çocuk saati hediye ettiğinde, yanaklarındaki yaşlarla çocuğu öperek hala ağllayan kız, bir ara "Zamanı durdursun ikimiz için, bu saat.. Tek ve en değerli şeyim bu. Hikayemiz sonsuz olsun" diyebildi usulca.

***

Bir gün,
"Zamanı değildi !"
diye bağıran kızın
kapıyı işaret eden elinin bileğinde, kahverengi prangalı bir dakika hırsızının çaldığı ve çalacağı karanlık gecelerini, sönmüş yıldızlarını gördü çocuk.

İSTİKLAL KİTABEVİ KAPANIYOR

2011-04-08T23:56:00.002+03:00

Mutlaka bir çoğumuzun benim gibi İstiklal Kitabevinde nice saatleri geçmiş ya da kapısının önünde durmuşuzdur. Hatıralarımızın arşivlerinden bir tanesi daha avuçlarımızdan kayıp gidiyor. Fazla yazmaya gerek yok. Sadece fotoğraftakileri okuyun size yetecektir.

Bloggerdaki bir sorun yüzünden resim çıkmamış, tekrar yayınlıyorum.

BLOGGER TÜRKİYEDE ÖZGÜR

2011-04-06T00:21:00.003+03:00

Dün gece sabaha karşı 05:30 da aniden DNS adreslerinin cevap süreleri son derece hızlanınca kullandığım programlar ile sürekli test altında tutmaya başladım DNS trafiklerini. Bir süre sonra Blogspot üzerinde çalışan ama sonu com, net ile biten özel alan adlı sitelerin IP adreslerinde bir yönlenme ile filtreleme kalktığını da gördüm. Zira 28 Aralık 2010 tarihinden bu yana ilk olarak yurtiçi ve yurtdışındaki bu siteler engellenmeye başlanmıştı.
Yaklaşık 20 saatten bu yana hiç bir DNS adresi kullanmadan her türlü siteye girebiliyorum. Kanaatimce ya GOOGLE yine özel bir numara(Clark) yaptı ya da karar ISS lerin eline geçti. Sizler de kontrollerinizde bir engelle karşılaşmıyorsanız, aynı anda olduğu için GOOGLE ın numarasıdır. Şu anda fotoğrafların yüklendiği 2.bp, 3.bp, 4.bp serverları ve yorumları attığımız serverlarda bir yavaşlık varsada geçici bir durum bu. Bir müddet daha GOOGLE DNS lerinizi kullanmanızı tavsiye ederken..,
Herkesin haberi olsun yine hayal görmüyorsam testler sonucu BLOGGER ÖZGÜR....

AKLIMIN CİVATASI ÇIKTI

2011-03-30T19:45:00.004+03:00

Laa Havle, vela kuvvete illa billa aleyh-ül azimm.
Ya Seddar, Ya Cabbar, Ya Zül Celal, Ya Akil !
Sen bana ecir, sabır, İlahiyat-ül Missionnaire'i anlamayı, bir de kaybolduğum Tengenekon Sokağından çıkış adresini ihsan etsen de ayarı kaçmış üç kuruşluk aklım yerine gelse..
Zira aklımı tutan civata çıktı artık., Ne benden bana ne de sana hayır yok gayri, yaa Rabbb-ül Alemin !...

Amin, Aminnn !...

YA ŞAKA YA DA SİNİR TESTİ

2011-03-25T01:03:00.004+02:00

Yukarıdaki iki yaratılmışın ikisini birden seviyorum. Samimiyetlerine ve sevgilerine bakarmısınız ?
Fakat en beteri insanın samimiyetsizliği, yalanı, izzetsizliği. Ben de neler söylüyorum ? Bu saydığım sıfatlar artık günümüz yaşantısında mükemmel insan olmak için gerekli erdemlerden.
Bunlara son günlerdeki örneklerden bir tanesi BLOG YARIŞMASI. Daha açık adıyla AMPULÜ YAK KEYFİNE BAK mealinde bir BLOG YARIŞMASI.
Ya Hu !. Ben mi ? sivri zekayım yoksa bu yarışmayı düzenleyenler biz Blogger ları bir ASAB TESTİ'ne mi ? tabii tutuyorlar.
Bu yarışmayı düzenleyenlerin kimler olduğu belli. Blogger ı kapattıran ve bu kararın alınmasına cevaz verenler bir de BLOG YARIŞMASI düzenliyorlar. Herhalde ya haberleri yok !!!!, Blog ların kapatıldığından ya da bilmiyor dümenine yatıyorlar. Yoksa BEN YAPMADIM yine MİKİ YAPTI şirinliği mi ?.
Ortalıkta yazacak blog ve yazarı mı ? kaldı.., blog mu kaldı ?. Ya da ben bir hayal mi ? gördüm dostlar, bir bakın da haber edin, kaçırmayayım şu üç kuruşluk fakir aklımı...

DNS BİTTİ ÇÖZÜM BURDA

2011-03-20T05:39:00.003+02:00

Bak yavrum eşşşeekk kadar köpeksin !
Sen orta yere edicen, keyfin olacak diye herkes üstüne basıp perişan mı ? olacak.
Sen böyle kafana göre oraya, buraya, IP lerin üstüne, DNS lerin orta yerine pislersen .. Başkaları neler neler yapmaz ?
Hem sonra EŞŞŞEKKLER in kulağına su kaçmaz mı ?. Kaçarsa noolmaz mı ?.
Eeee ne diyelim ? dostlar ! Huylu huyundan vazgeçmezzzzz... Olmuyor ne yapsak..

Ümitle mahkeme kararının tebligat sonucunu bekleyen arkadaşlara, bu gece saat 02:00 den itibaren Google Translate de dahil tüm Google hizmetlerini, tüm blogları ve de bizim DNS lerin topunu kökünü engellediklerini bildirmek isterim. Benim bölgemde bu saat itibariyle tüm bu hizmetler bitmiş vaziyette.. DNS, Host, Bridge, Tunnel falan sökmüyor.
İşi yavaşlatmak yerine iyice azıttılar. DNS serilerini artık kökten kapatıyorlar. Ufak ufak galiba hacı hacıyı Mekkede, derviş dervişi tekkede ... görür durumuna geleceğimiz için herkese teşekkür ediyor ve hakkınızı helal edin diyorum..
Zaten ben çoktaann uzadım bile. Size bu satırları Jakartadan yazıyorum. Anlayan anladı.. Oralarda yasak falan yok. Bir şahsa ait firmanın kaprisleri yüzünden milyonlarca insan süründürülmüyor..

KÜÇÜK ŞEY YOKTUR I

2011-02-05T10:30:00.005+02:00

Bu parmak ucu kadar fakiri gördüğümde hep aklıma ❝ Böbürlenme Padişahım Senden Büyük Allah Var ❞ atasözü gelir. Parmak ucu kadar olmasına rağmen bütün çabası didinip üretmektir..
Kainata bakıp ta İlahi İradenin kanunlarından bi haber yaşayan amalar ve gafili beşerler onun ilmine ve gücüne dikkat etmezler. Aynı sudan içer yılan da, arı da.. ama arı üretir bal.., yılan çıkartır zehir. İlmi muazzamdır ama takdir için yapmaz bunu. İlahi iradeye niyaz gayreti onun fıtratındadır. Sesi soluğu çıkmadan gider gelir çiçekle kovanı arasında.

Bir bal arısı yaklaşık olarak saatte 24 km hızla uçabilir.
Bir arının dünyanın etrafında dolaşabilmesi için 2 yemek kaşığı bala ihtiyacı vardır.
Bir bal arısı bir seferlik polen toplama gezisinde 50-100 çiçeği ziyaret eder.
Arılar birbirleriyle dans ederek iletişim kuruyorlar. Bir bal arısı dans ederek diğer bir bal arısına nektarın ve polenin nerde olduğunu işaret ediyor. Dans yönü ve uzaklığı bunu anlatmaya yardımcı oluyor.
Bal arısı yarım kilo bal için 3 milyon 750 bin defa çiçeğe konuyor.
Bal arıları bir peteği doldurabilmek için 100 milyon çiçeğin nektarını emiyor ve 100 bin km kanat çırpıyorlar.
Araştırmalara göre bir koloninin 1 kilo bal üretmesi ve yaşamını sürdürebilmesi için 8 kilo bal tüketmesi gerekmektedir. Bunu yapabilmesi için kat ettiği yol yaklaşık olarak 6 kez dünya çevresinin dönülmesine eşittir.
Bal arıları dakikada 11400 kez kanat çırpar bu da vızıltı sesinin nedenidir.

Onda Sultan Süleymanın gücünden fazlası, Hızır bereketi varken kibirinden eser yoktur. Zira bilir her şeyin mutlak sahibini ama ses çıkarmaz, ❝ Sultan Süleyman yapabilir mi ? bir çay kaşığı bal ❞ diye. Hem sonra Sultan Süleyman dünyanın çevresini iki kaşık bal ile dönebilir mi ? dönse de hali nice olur.. Ama tırnak kadar Arı İlahi İrade Kanunlarının Adaletli Tezahürü gibi sadece savunmak için öldürürken kendisi de ölür. Tek bir hükümdar ondaki ilmi farkedip yakasına resmini nakşettirmiş ve mezarına kadar götürmüştür, ders ve ibret almak için. Tabiatın ta kendisi, edep ve tevazuu aynasıdır, okuyabilene.. Einstein gibi ilimin doruklarında gezen bir insan bile bu küçücük hayvanın ilminden etkilenerek, hayran hayran bakar ona..
Zira gözleri dünya hayatı ile perdelenmemiş ufuk çizgisi idrak deryasına çekilmişlere, küçük şey yoktur kainatta.. Bir kelimenin içindeki minnacık bir harf ya can evini yapar ya da yıkar..
Şebnem gibi küçücük bir mürekkep damlası, bir düşünceye isabet ettiği zaman öyle kelimeler meydana gelir ki, üzerinde binlerce, belki milyonlarca insanı düşündürür ..(Byron)

ORGAN NAKLİ YAPAN BİR HASTAHANE

2011-01-30T04:48:00.020+02:00

Zamanında hayatımızın kurtulduğu bir hastahaneyi gün gelip tekrar ziyaret etmeyi hiç aklımıza getirmiş miyizdir ?. O binanın duvarlarında bizi kurtaran ellerin bıraktığı, kurtuluş ve tekrar hayata dönüşümüze dair izleri aramak için yola çıkar mıyız ?.. Yoksa içinden çıkılan o günün zafer sarhoşluğuyla onu hafızamızın karanlık koridorlarında yok edip bitirir miyiz ?..

Hayatımı, kadınlarım için öylesine hiçe sayarak hovardaca harcamışım ki, kendi kendimi yok etmişim. Ne gücüm, ne de yaşam sevincim kalmış geriye. Bir çift topuk tıkırtısı uğruna çok ağır bedeller tahsil edilmiş benden. Geriye ise kocaman, karanlık bir boşluk kalmış.., o kadar. Beni sevdiklerini zannettiklerimin, dönüp beni ben olduğum için öldürmelerine kayıtsız.., öylece bakmışım. Onlar benden beslenip tedavi olurken ben hastalanıp bozkırlaşmışım. Tedavi ettiklerine çareler bulan ben tıbbının ilmi, bende çaresiz kalmış. Hanımefendi takdiriyle muamele görenlere, biçilen kıymet ağır gelerek nedamet duygusundan yoksun.., şifa buldukları yere hakaret edip.., gitmişler. Bedenim ve ruhum, organ mafiası mensubu hoyrat erkeklerin yaralayıp, sakatlayıp hasta ederek can cekişir halde hayata bıraktıkları kadınların, tedavi gördüğü bir hastahane olarak yıpranmış.., tükenmiş.. Aynı, Berlin duvarının yıkılmasından önce organ nakli yapabilen bir demir perde hastahanesinin bu fotoğraftaki haline dönüşmüşüm.. Yağmalanmış ve boşaltılmış içim, raflarda tek bir ampul morfin dahi kalmamacasına..

İnsan oğlu bu, hatırlamaz bir daha, onulmaz acılarla girip deva bularak çıktığı o binanın görüntüsünü. Tekrar ziyaret etmek ise hiç mi hiç aklının sularından geçmez vefa kıyılarına..

YENİ YIL MASALLARI

2011-01-16T12:58:00.010+02:00

Yeni yıla ve olaylara dair her nedense bir süre sonra yazma arzusu duydum. Belki de damakta kalan tortunun lezzetini doğru tarif içindi.
Bazen yazamaz insan. Sadece çizmek ister. Benimse hep olmasını istediğim, akordeonumu çalabilmek ve biraz da çizebilmekti ama ikisini de başaramadım. Zaten başarabildiğim de ne oldu ki bunlara öykünüyorum. Oğuz Atay'ın Tutunamayanlarındaki bir fasılın içinde yer alan yarım işler manzumesi gibi benimkisi..
Bu yıl için gecikmiş olsa da çizemediğim ve ifade edemediğimden ötürü yukarıdaki çizimi koyuyorum, ağzımda kalan tat adına.
Yanlış anlatılan/anlaşılan masaldaki gibi kurdun kurt olmadığı, kırmızı başlıklının sevimli şapkasının altında ve sepetinde kek, çörek yerine bir sürü sürpriz olduğu...

Drawing Copyright kukuxumusu

HİÇ UNUTMAZ HEP HATIRLARLAR

2011-01-11T15:33:00.005+02:00

Ustam bana İbnülemin Mahmut Kemal İnal adında vakfiyesi olan bir düşünürün şu güzel sözünü nakletmişti.
❝Hatırattır en iyi semere-i hayat. Semere-i hayat ise hayır ile yad olunmaktır.❞
Hatırlanmak veya hatırlamak için beşerin maalesef fetişlere ihtiyacı var. Küçücük bir nesne, bir melodi, bir koku o ana tekrar dönmek için yeterli sihirli dokunuşun gücüne sahip. Peki ya fikirlerimiz ve düşüncelerimizin hatırlanması ?.
Onların ise yazıya/yazılmaya ihtiyaçları var, insan/insanlık belleği için. Bu yüzden hatıraların vuruculukları en can alıcı/yakıcı iki fetiş nesnesinin birincisi fotoğraflar, özellikle siyah beyaz olanları ve defterlerdir.
Bu fikirler size garip gelebilir ama benim doğduğum yıllar tünelinden geçen bir çocuk için son derece doğallar. Zira neler yok ki o yıllarda. Amerika-Küba Krizi, Türkiye'ye Nükleer Tehdit, ABD Devlet başkanı J.F. Kennedy'nin vurulması, Vietnam Savaşı, Marilyn Monroe'nun intiharı..
O Marilyn Monroe ki 1962'de bu dünyaya hovarda ama hüzünlü bir tokat atmış ve çekip gitmişti.. Sahneden ayrılmasına rağmen Ses, Hayat, Vogue ve Life gibi dergilerde hala çok sıkça cinsel bir obje olarak sunulduğu fotoğrafları ağırlıkla yer alıyordu.
30'lu yaşlarıma kadar zannediyorum bu şehvet ve cinsellik vurgulamalarının ön planda olduğu fotoğraflar yüzünden sevememiştim kendisini. Fakat Norma Jean 1945 kitabını okuduktan sonra onun, onca ihtişam ve şöhretin içinde yapayalnız derin bir hüznün içinde kısacık yaşamını sonlandırdığını, onu çok sevenlerin aslında canavarı ve ölümünü hazırlayanlar olduğunu anlamıştım. Tanıdığım ve bildiğim bir hüznü vardı Norma Jean'in. Fotoğraflarının altına yazıldığı gibi bir cinsel idol değil, okuyan, düşünen, duygulu bir kadındı..
Sadece bu kadarla da sınırlı değildi Norma Jean hakkındakiler.. VanityFair dergisi 2010 yılı Kasım ayı sayısının kapağında ondan geriye kalan ve pek de varlığı bilinmeyen günce defterlerinin bulunduğunu açıkladı. Bu defterlerde Marilyn Monroe'nun iç dünyası, fikirleri ve onu ölüme iten insanlarla ilgili ciddi satırlar vardı. Bu geleceğe kayıt düşülen defterlerin birindeki satırlarda;
❝ Yapayalnızım.. Ne olursa olsun hep yalnızım.. ❞ diyordu.. Marily Monroe'nun cümleleri.
Ufacık bir dolmakalemle çizilmiş şekillerden meydana gelen harfler.. Harflerin evliliğiyle oluşan kelimeler.. Ve onları anlamlı kılan cümleler.
Üzerinde cümlelerinizin sonsuza kadar yaşayabileceği defterler ve sayfaları..
Defterler için ezberlemeye gerek yoktur. Size ait olanların tamamını bir arada derli toplu tutar, saptırmaz ve yoruma gerek bırakmazlar. Doğal belleklerdir onlar. Ardınızda kalanlar ve sizin hafızanızı fikirleriniz hakkında yormaz, hep taze tutarlar. Unutmaz hatırlarlar.
Siyah ve Beyazın, zıtlıklardaki varlığı işaret ettiği gibi..

Güldürürken Ağlatırsa da,
Özlemden İçini Sızlatıp Kavuşturur..
Sessizliğiyle Suskun Konuşur,
Evet, evet derken İçini Tutuşturur.. lar,
DEFTERLER ve FOTOĞRAFLAR ..
Bir varmış bir yokmuşla başlar,
Hep Hatırlar, Hatırlatırlar.
Daha Doğrusu Anlatır, Anlatır Dururlar...

Siz buralardan çekip .. gittikten sonra, ardınızda kalan size dair yegane kitaplardırlar...

Konuşan Ağaç Masalındaki Büyücü Çırağı Bibu İçin

KÜÇÜK PRENS HİKAYELERİ -I-

2011-01-06T20:52:00.007+02:00

Yukarıdaki fotoğraflarda sırasıyla;
Büyük Sahra Çölünde bir kum tepesi,
Kamyonlar
Ve orta yaşını olgunlukla geçmiş bir Küçük Prenses ve Küçük Prensler var..
Hepsi de meslek sahibi. Aralarında kamyon şöförü, motor ustası, tornacı, doktor, hemşire, ahçı ve daha onlarcası var. Kimi yalnız, kimi torun torba sahibi, kimi karısını, kimi kocasını bırakıp gelmiş. Farklı gözükselerde hepsinin içinde birer çocuk var. Hatta aylarca süren bu yolculuk esnasında çölde kamyonlarla yarıştıkları için grup liderinden topluca azar işitiyorlar. Küçük Prensesler, Küçük Prenslerden kendilerine yardımcı olabilmek için kamyon kullanmayı öğreniyorlar çölde. Hepsinin amacı Küçük Prensin dünyada ilk görüldüğü Büyük Sahradaki kum tepesine ulaşmak ve onun ardındaki Çad-Libya-Nijer arasında sıkışıp kalmış, yok edilmeye çalışılan Tuareglere yardım malzemesi ulaştırarak hayatta kalmalarını sağlamak. Adları fransızca Les Enfants De L'Air. Yani Hayat Veren Rüzgarın Çocukları. Fransa'da Toulouse kentinin kuzeyinde yer alan Montauban kasabasında kurulmuşlar ve buradan faaliyetlerini yürütüyorlar. Amaçları özellikle çocukları ve kadınları eğitip meslek edindirerek hayata tutunmalarını sağlarken sağlık hizmetleri de götürmek. Yukardaki fotoğraflarda onların 2006'da yaptıkları yardım konvoyu seyahatinden alınmış kareler. Fransız kanallarından bir tanesi ise bu seyahate katılarak hikayelerini belgesel haline getirmiş. Yollarda nelerle karşılaşıyorlar sormayın..
Bir hafta boyunca çölde yürümüş aç, susuz, bir deri bir kemik insanlar. Libya'ya geçip oradan Avrupa'ya kaçacaklar. Nuh-u nebiden kalma kamyonların sırtında 35 ton yük ve onunda üstünde haftalardır seyahat eden 150 tane insancık. Sahneler iç paralayıcıdan da öte. Tariflere sığmayacak acılar var her yerde. Çölde yol aldıkları sırada bu teşkilatın kurucusu Patty SOUPA(2.fotoda sağdan-sola üçüncü) kuruluş sebebini anlatmaya başlıyor direksiyon başında.

Sebep derinine bakarsanız, Çöl ve Küçük Prens. Gençliğimde bir dönem Küçük Prens'i okuyordum ve o sıralarda Manudayak(Sonradan önemli bir Tuareg lideri olacak) adında bir Tuareg çocukla tanışmıştım. Aynı anda o da Küçük Prensi okuyormuş. Ve ikimizde gerçek bir birey ve erkek olmayı Küçük Prens'in o muhteşem pasajında beraber öğrenmiştik. Aslında bugün burda olmamın sebebi Annem..

derken duruyor, sesi titriyor. Ve devam ediyor.

Adına Küçük Prens denilen muhteşem insanlık öğretisi kitabı her gün okula giderken Annem okumam için mutlaka çantama koyardı. Ve okumamı isterdi..

Sevgili Hanımlar, gerçi Türkçemizde gerçek anlamını verecek iyi bir tercümesi olmasada eşlerinize, sevgililerinize, çocuklarınıza bir adet Küçük Prens hediye edin. Hayalinizdeki erkeğin masaldan öte gerçeğe dönüşmesi, biricik sevgiyle tanışmanız ve insanlığın tanışması için çantalarına bu muhteşem kitabı gizlice bırakın..
Bakarsınız bir gün o yıldızın altında, yanı başınızda beliriverir.. Ve böylece tilkinin sırrıyla hem siz tanışır hem de onları tanıştırırsınız. Unutmayınki doğada dişiler erkekleri eğitiyor. Bu güç sizlerin elinde..
Hayat Veren Rüzgarın Çocukları üyelerinden Jean-Louis Accault(2.fotoda soldan sağa üçüncü) 2008'in Kasım ayında hiç bir iz bırakmadan kayboluyor ve hala bulunamıyor. Arkadaşları onun Çöle.., Küçük Prens'in yanına gittiğine inanıyorlar...

Dr.SCHACHT III

2011-01-02T03:00:00.004+02:00

Önceki Bölüm.. ☚

Türkiye Cumhuriyeti savaştan kazasız belasız çıkmayı ümit ederken ne yazıkki ağır hasarlar ve bir de üstüne Rusya ile savaşın eşiğine gelmiştir.. ve kendisine yardım edecek kimse yoktur. Türkiye bu açmazını çözüme ulaştırmak için savaş biter bitmez Almanyadaki Nazi zulmünden kaçan profesörlerden fikir alarak Dr.Schacht ile temas kurmak istese de Dr. Schacht Nürnberg mahkemelerinde yargılanmaktadır ve 1948 yılının sonuna kadar da cezaevinde kalacaktır.
Tam bu sırada ABD de Wilson un tarih sahnesinden çekilmesi ve Rusya'nın tehdidinin altında yatan sebepleri farkeden ABD Türkiye'yi de savaş sonrası yardım planının içine alır. Türkiye yol ayrımındadır ve önünde sapabileceği tek bir sokak kalmıştır. Liberallerin Türkiyede Modernleşmenin başlangıcı dedikleri bazılarımıza göre boynumuza geçirilen esaret tasmasının takılışının tarihine imza atan bir olay gerçekleşir..
5 Nisan 1946’da ABD’nin Missouri zırhlısı İstanbul’a gelir. Beraberinde ABD'de ölen Türkiye'nin Washington, DC Büyükelçisi Münir Ertegün'ün naaşını İstanbul'a getirmiştir. Dünya tarihinde önemli roller almış Missouri zırhlısı neden bir Türk Büyükelçisinin naşını Türkiye’ye getiriyor ? Hem de bu Büyükelçi Münir Ertegün, yakın zamanda kaybettiğimiz Ahmet Ertegün’ün babası. Bu, altında çokda dostane sebepler yatan bir ziyaret değildir. Türkiyenin IMF bünyesine alınması ve ilk devaluasyonun yapılmasına Missouri nin güvertesinde karar verilir. Artık ABD dolarına endekslenen Türk lirasının değeri dolara karşı değer yitirecektir. Aslında bu bizim tarihimizin ilk devaluasyonu değildir. Osmanlı İmparatorluğunda ilk büyük devalüasyon yükselme dönemi dediğimiz 1584 de yapılmıştı. Altın ve gümüş paranın içine bakır karıştırarak değeri % 70 oranında düşürülmüştü..
Atatürk döneminde, demiryolları ve fabrikalar yeniden kurulurken doların değeri 126 kuruşa kadar düşmüştü. Avrupa’yı kana bulayan II. cihan savaşı yıllarında, 131 kuruşa yükselen doların değeri 5 yıllık savaş sürecinde sabit kalmıştı. Savaş sonrasında değişen dünya dengeleri karşısında beliren Sovyet tehdidi Türkiye'yi özellikle ABD ile daha yoğun ilişkiler içinde olmaya itmiştir. ABD yardım yaptığı her devlette, kendi siyasal ve ekonomik düzenini egemen kılma eğiliminde olduğundan Türkiye’nin de, çoğulcu demokratik sisteme geçmesini istemişti, iç baskıların da artması üzerine 1946 yılında çok partili sisteme geçildi. Ardından İMF üyeliği geliyordu. İMF’ ye üyelik için görüşmenin ön koşulu olarak, yeterli devalüasyon yapılması isteniyordu. 7 Eylül 1946 da Cumhuriyet tarihinin ilk devalüasyonu yapıldı: TL nin değeri % 116 düşürülerek, doların değeri 128 kuruştan 280 kuruşa yükseltildi.
İMF’nin bu ön şartı yerine getirildikten sonra, TBMM inde 11 Mart 1947 tarihinde oybirliği ile kabul edilen kanunla, Türkiye IMF ye 43 milyon dolarlık kota ile üye oluyordu. Bunun % 19’u dolar ve % 81’i de altın olarak ödenecekti. İlk devalüasyonu yapan CHP hükümeti, 1951-1954 ilk seçimlerinde iktidardan halkın oyu ile düşürüldü. Aslına bakarsanız Türkiye Cumhuriyetinin siyasi tarihinde Atatürk'ün ölümünden sonra değişmez bir döngü vardır. Sol hükümetler üretim seferberliği içine girmelerine rağmen Türk işadamları hep bir isteksizlik gösterirler ve bir buhran çıkar. İktidara gelen sağ hükümetler ise dış borç ile bir fetret devri yaşatır ve buhran çıkmasına yakın da iktidarı bir sol hükümete devreder. Sonra sol hükümetlerde bu kucağına bırakılmış çocuğa bakmak gayretiyle her şeyden kısar ve arkasından da bu hükümet tüm olanların sorumlusu olarak infaz edilir.
1949 yılında CHP hükümeti bu ekonomi işini çözümlemek için bizim Yahudi profesörler vasıtasıyla temas kurdurarak 1948 yılında serbest kalan Dr. Schacht ile Kahirede bir toplantı ayarlamaya muvaffak olur..
Kalabalık bir heyetle Dr. Schacht ile görüşmeye gelen Türk heyeti uzunca bir arz-u hal konuşması yapmaya başlayınca Dr. Schacht eliyle heyettekileri eliyle susturarak şu konuşmayı yapar.

Aslında sizin ekonominizin Tanzimatta batmış olması gerekirdi. Fakat büyük şans Atatürk gibi bir mucize devlet adamına sahip oldunuz. Ne yazıkki tarih sahnesinden ve ülkesinden erken ayrıldı. Büyük şanssızlık. Aslında onunla insan olmayı öğrenmiştiniz ama şimdi tekrar umut arıyorsunuz. Bir şansınız daha var. O da şudur;
Almanyada üniversitede iken ülkenizden stajyer subaylar bizim üniversitelerimize okumaya gelirdi. Gelirken de yanlarında eşleri, çocukları, anne babaları, yeğenleri gibi en az 6-8 kişilik bir aile getirirlerdi. Aldıkları talebe subay maaşı ile bu büyüklükte bir aileyi geçindirdikleri gibi bir de para biriktirerek geri dönerlerdi. Ben Batı ve Ortadoğu milletlerini çok iyi tanırım. Buna hiçbirinde rastlanmaz. Tek sizin milletinizde var bu özellik.
İslamiyet ve Anadolu toplumuna has aile içi yardımlaşma geleneği olduğu için Size Hiç Bir Şey Olmaz da Millet Olabilirmisiniz Bilemiyorum ?.

Şimdi oturup kısaca kendi yakın çevrenize şöyle bir bakın ve aşağıdaki soruları düşünün;

✹ Aileniz içindeki bireylerden herhangi birine en az bir kez bile olsa yardım ettiniz mi ?
✹ İşsiz olan genç bir yakınınıza maddi ve imkanlar dahilinde seferber oldunuz mu ?
✹ Yukarıdaki durumda olan bireye çaktırmadan cep harçlığı bıraktınız mı ?
✹ Bu memlekette kaç dilenci var ? Ve siz en az kaç kere sadaka verdiniz ?
✹ En az bir hakim, bir polis, bir doktor ve bir öğretmen tanıdığınız var mı ?
✹ Yukarıdaki bireylere sahip olduğunuzda bunun bir devlete karşılık geldiğini biliyormusunuz ?
✹ Hepimiz bir devlet miyiz ? Bunu neden yapıyoruz ? Vatandaşlığımız nerede ?
✹ Kendi okulunu kendin yap kampanyası neden ortaya çıkmıştır ?
✹ Bizim tarihimizde halk istekleri yüzünden bugüne kadar hiç devrim olmuş mu ?
✹ Bizde ve geri kalmış ülkelerde devrimleri halk mı yoksa liderler mi yapar ?
✹ Mustafa Kemal olmasaydı biz bir Hürriyet Savaşı verebilir miydik ?
✹ Neden bizim ülkemizde bu kadar darbe oluyor ?
✹ Bize bir şey oluyor mu, olmuyor mu ?

Sizi bu sorularla başbaşa bırakırken hepinize hoşçakalın diyorum...

Dr.SCHACHT II

2010-12-29T05:33:00.001+02:00

Önceki Bölüm.. ☚

Mustafa Kemal Atatürk ilk kez 1930 yılında Dr. Schacht ile irtibata geçer ve kendisini Türk Merkez Bankasının kurulması için Türkiye'ye davet eder. O dönemde Dr. Schacht Alman Merkez Bankası(ReichBank) ın başındadır. Dr. Schacht Türkiye'de bir merkez bankasının kuruluşu için gerekli şartların oluşmadığı gerekçesiyle bu daveti kabul etmez. Bu davetiyenin kabul edilmemesine rağmen Atatürk Merkez bankasının acilen kurulması için gerekli emri verir. Zira iktisadın bir bilim dalı olduğunun ve ciddiye alınmasının gerekliliğine inanmaktadır. Genç Türk Cumhuriyetinin ufukta beliren ikinci dünya savaşından kaçan yahudi bilim adamlarıyla talihe dönüşen akademik yapılanmasında önemli bir kısım eksiktir. Yurda gelen onca bilim adamının içinde tıp, biyoloji, fizik, kimya alanlarında uzmanlar olmasına karşın iktisat ve ekonomi alanlarında bilim adamları yoktur.
Bu ortam içersinde Türkiye ve dünya yavaş yavaş Almanya'nın çekeleştirmesiyle İkinci Dünya Savaşına doğru sürüklenmektedir. Genç Türkiye Cumhuriyeti ise kendi gelişimini ve yapılanmasını sürdürebilmek için tarafsızlık politikası izlemektedir. Muhtemel savaşa taraf olabilecek ülkelere uzak durur gözükürken onların Türkiye tarafından karşılanabilecek maden ve cevher ihtiyaçlarını da karşılamaktan geri kalmaz. Tarihler 1936 yılının eylülünü gösterirken Dr.Schacht Hitlerin yanında yer alarak Nazi kabinesinin en önemli adamı ve Hitlerin Maliye bakanıdır artık. 1936 Eylülünde Dr.Schacht Hitlerin savaş içindeki politikalarına işaret edecek Kafkasya güzergahında, bir dizi ülkeye ziyarete çıkarak. Bulgaristan, Romanya dan sonra Türkiye'ye de gelir. Almanya, Türkiye'nin tarafsızlık politikasından hoşlanmamakta ve Türkiyenin kendi yanında yer almasını istemektedir. Türkiye'nin direncini kırmak ve gözdağı vermek için Dr.Schacht'ın ziyareti esnasında yeni nesil bir Alman zırhlısı olan Emden de İstanbul limanını ziyaret eder. Dr. Schacht Ankarada Atatürk ile görüşmesine rağmen Atatürk ün kararı kesindir ve Türkiye savaş dışı kalacaktır. 1935 ten beri sağlığı iyi olmayan Atatürk'ün aklında halledilmesi gereken iki madde vardır. Birincisi Türkiye'nin savaşın dışında kalması ikincisi ise Hatay meselesidir. Hatay hayatına mal olacak ama Türkiye Cumhuriyeti sınırları içinde kalacaktır.
1938'in 10 Kasımında başlayan Türkiyenin sonbaharı 1939'ta savaşın patlamasıyla kışa dönüşüverir. Türkiye Cumhuriyeti ise açıkça genel bir seferberliğe hazırlıksız olsa da seferberlik ilan eder. Ekonominin ciddiye alınmamış ve bilenlerin olmaması yüzünden Varlık Vergisi gibi sosyal facialara sebep veren bir dizi alel acele kanun çıkartılır. Tüm halkın ve çiftçinin elindeki alınıp silolara toplanır. Karaborsa başını alıp yürür. Savaşın sona ermesiyle birlikte halkın elinden alınanlar depolarda çürüyüp gitmiş ve plansızlıktan Türkiye Cumhuriyeti maliyesi iflas bayrağını çekmiştir. Türkiyede ne halkı ne de askeri besleyecek kaynak kalmamıştır savaşın bitiminde. Türk devlet adamları ise bir süre sonra durumun farkına varıp paniğe düşerler ve de bu durumdan çıkış için çareler aramaya. İkinci Dünya Savaşından Avrupa ülkeleri bitmiş vaziyette çıkmışlar ve kendi dertleriyle uğraşmaktadırlar.
Dr. Schacht ise savaşın bitiminde müttefik kuvvetler tarafından Batı Berlin'de tutuklanarak yargılanmaya başlanmıştır. Amerikalılar kendisine ekonomist ve baba tarafından ABD tabiyetli oluşu ve bu serinin ikinci ☚ yazısında belirttiğim ilişkileri yüzünden sert davranmazlar. Yargılanmasını takip eden çok kısa bir cezaevi sürecinden sonra 1948'te serbest kalır. 1949'ta ise Dr. Schacht tekrar Alman Bankalar Birliğinin başında ve gelişmekte olan ülkeler ile ilgilenmektedir. Dr. Schacht dikkatini özellikle yakın doğu ve uzak doğudaki ülkelere odaklamıştır. Kişisel meraklarından ötürü de sık sık Endonezya yolu üzerinde Kahire'de kalmaktadır. Mısır devleti kendisine Kahire'nin biraz dışında saray yavrusu bir ev tahsis etmiş, o da zaman zaman Mısıra ekonomik konularda tavsiyelerde bulunmaktadır. Dr. Schacht dünya kauçuk kaynağı üzerinde önemli bir yere sahip olacak Endonezya Kalkınma Bankasının kurulmasıyla uğraşmaktadır. Tam burda savaştan bitik çıkmış Almanya'nın Endonezya'nın kalkınma derdine düşmüş olma çelişkisine dikkatinizi çekmek isterim. Bunun nedenini ise bu serinin ikinci ☚ yazısında yazmıştım. Savaşın sonunda ise Batı dünyası tarafından feci bir şekilde kazıklanmış ve Batıya karşı güveni bir daha hiç düzelmeyecek şekilde zedelenmiş yeni bir emperyalist güç dünya tarih sahnesine çıkar. Adı Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği yani Rusya dır. Rusya 17 Ekim Devrimi öncesi kanında hep var olan emperyalist politikalarına geri dönüş yapar Stalin ile birlikte. Türkiye'nin durumu ise vahimdir. Emperyalist Rusya ve bitmiş Avrupa arasında tamamen yalnız ve iktisaden çok zor durumdadır. Dünya sahnesindeki ikinci emperyalist güç ABD ise başkan Wilson'ın fikirleri yüzünden Türkiye'ye tamamen uzaktır. Bu durumun farkında olan Rusya ise 1945'te Türkiye'yi savaşla tehdit ederek Kars, Ardahan ve Van'ı Türkiyeden ister. Türkiye Cumhuriyeti savaştan kazasız belasız çıkmayı ümit ederken ...

Son bölümü yılbaşından önce yayınlayacağım.

BİZE BİR ŞEY OLMAZ Dr.SCHACHT

2010-12-20T05:36:00.005+02:00

Birinci bölüm için.☚

Hikayemizin baş aktörü bugün Danimarka topraklarında kalan Tingleff kentinde 12 Ocak 1877 de dünyaya gelmiş bir Alman maliyecisi(fotoda sağda). Adı Hjalmar Horace Greeley Schacht.☚ Bu uzak görüşlü, hem akademisyen hem de teknokrat adamın adı kısaca Dr. Schacht(trk=Doktor Şaht). Bu adı, iktisatta öğretim üyesi bir kaç kişiden başkası tanımıyor zannediyordum bir zamanlar. Dr.Schacht'ı yakınlığım olan hocalarımdan öğrenip hakkında okumuş idim. Bu az bilinen tarihi gerçeğin bizler üzerinde uygulamaya geçirildiğini farkettiğim için sizler tarafından da belleklerinize yerleştirilmesini istedim. Zira bu realiteyi bilen ve bizi buna göre fütursuzca sevk ve idare edenler var. Bu bir ruh, başka bir nefes.. Öyle bir nefes ki İstiklal Savaşında bile vardı.. Ve hep var oldu..
Konunun anlaşılabilmesi için anılan kişiler ve olaylar hakkındaki bazı detayların sizler tarafından bilinmesinde yarar görüyorum. Bu anlayışla yazının içinde el işareti ile gösterilen en güvenilir kaynakları linkler ile bilimsel tabanı sağlam tutmaya gayret ettim. Gelelim Dr.Schacht in hikayesine;
1864 te Almanya Danimarkayı ilhak ettiğinde Dr.Schacht'ın babası ABD ye kaçarak amerikan vatandaşı oluyor ama daha sonra eşinin çağrısı üzerine Almanya'ya geri dönüyor. Yani 1877 de Dr.Schacht aynı zamanda amerikan vatandaşı bir babanın oğlu olarak dünyaya geliyor. Babası, amerikalı liberal gazeteci Horace Greeley den çok etkilendiği için küçük Schacht ın göbek adını bu gazeteciye atfen Horace Greeley olarak veriyor.
Dr.Schacht 1899 ta Almanya ve Paris teki eğitimini tamamlayarak ekonomi doktoru ünvanını alıyor. Özellikle 1860 tan itibaren Almanya, özellikle Afrika ve Yakındoğuda sömürge edinme derdine düşüyor. Dikkatinizi çektiyse bu bahse konu toprak parçaları Osmanlı İmparatorluğu sınırları içinde. Dr.Schacht ın uzmanlık alanları ise devletler arası borçlar, krediler ve gelişmekte olan ülkelerin ekonomileri. 1903 yılında Dresdner Bank ta çalışmaya başlıyor. 1903 te fiilen hayata geçirilen ve başımıza ağır bir borç belası açan Bağdat Demiryolu☚ finansmanı ile ilgili hazırlanan raporlarda görüşleri var. 1905 yılında, yani işe başlamasından iki yıl sonra bankanın bazı üyeleriyle birlikte ABD de ticaret yapmaya başlıyor. Ve ne ilginçtirki ABD li banker ve işadamı J.P. Morgan, Alman kökenli ve Almanya da tahsil yapmış ABD devlet başkanı Theodore Roosevelt☚ ile sıkı ilişki içine giriyor. 1908 yılında ise Dresdner Bankasının direktörü oluyor. 1930 yılına kadar Alman Devletinin ekonomi ve iktisat konularında ileri gelen kurum ve bankalarında hep en üst düzeyde oluyor. 1930 yılında ise Reichsbank ın başına getiriliyor. Bu yıldan itibaren Nazi ileri gelenleriyle ilişkilerini sıkı tutmaya başlıyor. Aynı yıl Goering ile buluşmalarını sıklaştırarak Hitler ile de görüşme imkanı buluyor. Bu görüşmeden sonra Dr.Schacht ın yıldızı iyice parlayarak siyasete giriyor ve nazilerin yanında yer alıyor. Nazi Almanyasını ekonomik ve endüstriyel bakımdan güçlendirmek için tüm gücüyle çalışıyor.
Hitler görevine başlayışından henüz üç ay bile dolmadan, 1 Nisan 1933 günü başlayan Yahudi işyerlerine boykot hareketinin ardından 7 Nisan 1933 tarihinde Devlet Memuriyetinin Meslek Olarak İfasına Yeniden Dönüş Yasası’nı çıkartır. Safkan, yani Aryan ırkından olmayanların ve özellikle Yahudilerin veya rejim karşıtı (anti-nazi) olanların sindirilmesi, sırasıyla önce işlerinden, daha sonra toplum yaşamından soyutlanması ve nihayet yeryüzünden silinmeleri sürecinin yeşil ışığıdır bu yasa. Doğal olarak da, ilmin nur’undan korkan tüm rejimlerde olduğu gibi ilim ve bilim adamları ilk hedeftirler. Yahudi kökenli veya sosyalist eğilimli akademisyenler bilim ve irfan yuvalarından dışlanarak faaliyet görmeleri kısıtlanır, yasaklanır.
Almanya’dan, ve daha sonra Avusturya’dan, kaçan akademik kişiler sığınacak limanlar aramaktadırlar. Bu kişilere yardımcı olmak üzere New York’da Emergency Committee, Londra’da Academic Assistance Council gibi kuruluşlar faaliyete geçer. Kimi bilim adamları ABD’ye göç ederken Avrupa’da kalmayı yeğleyen çoğunluğun ilk durağı ise, belki de anadilleri olan Almanca lisanı hakim olduğundan, Zürih’tir. Mart 1933 de İsviçre’ye iltica eden, Frankfurt Tıp Fakültesi Patoloji Enstitüsü öğretim üyelerinden Prof. Dr. Philipp Schwartz öncülüğünde Notgemeinschaft deutscher Wissenschaftler im Ausland - NdWA (Yurtdışındaki Alman Bilim Adamlarına Yardım Cemiyeti) adlı bir cemiyet kurulur
Aynı dönemde Türkiye’nin gündemini işgal eden temel sorunlardan biri de Üniversite Reformu’dur. II. Abdülhamid’in Ağustos 1900’de kurduğu Darülfünun-u Şahane 10 yaşındaki genç ve dinamik Türkiye Cumhuriyeti için Atatürk’ün hedef olarak belirttiği muassır medeniyet ilkesine cevap vermekten çok uzaktır. Maarif Vekaleti’nin (Milli Eğitim Bakanlığı) Haziran 1931 de başlayan ve çağdaş anlamda bir üniversite reformu amaçlı çalışmaları tam hızla devam etmektedir. Bu sırada Atatürk, tarafsız ve objektif bir rapor hazırlaması için Cenevre Üniversitesi’nden Pedagoji öğretim üyesi Prof. Albert Malche’i Türkiye’ye davet eder.
19 Ocak 1932’de Darülfünun’da kendisine ayrılan bölümde çalışmalarına başlayan Prof. Malche, öğretim üyeleri ve öğencilerle görüşerek, zaman zaman derslere ve hatta sınavlara girip durumu bilfiil gözleyerek düzenlediği 95 sayfalık geniş ayrıntılı değerlendirme raporunu2 29 Mayıs 1932’de takdim eder. Raporu okuyan Atatürk’ün yorumu kısadır: “Bildiğimiz başka, hakikat başka”. Raporun sonuç bölümünde özetle, Darülfünun’un kapatılmasını, fen ve bilimin güncelliğine uymayan öğretim üyelerinin tasfiyesiyle kadro açığının yurtdışından getirtilecek bilim adamlarıyla tamamlanmasını, disiplinli bir eğitim sisteminin yerleştirilmesini ve gelecek nesil öğretim üyelerinin yetiştirilmesini öngören rapor, 1 Haziran 1932’de Başvekil İsmet (İnönü), Hariciye Vekili (Dışişleri Bakanı) Dr. Tevfik Rüştü (Aras), Adliye Vekili (Adalet Bakanı) Yusuf Kemal (Tengirşenk) ve Maarif Vekili (Milli Eğitim Bakanı) Esat (Sagay) Beylerin katıldığı beş toplantıda müzakere edilerek onaylanır. 6 Haziran 1932’de İsviçre’ye dönen Prof. Malche de yeni sistemde görev almak üzere bazı bilim adamlarıyla temaslarına başlar.
Türk hükümetinin kendisinin kovduğu kişilerle temas kurduğunu öğrenen Hitler 8 Mayıs 1933 günü Berlin’deki makamına öfkeyle gelerek “Benim ortadan kaldırmak istediğim bu Yahudi alayı’nı Mustafa Kemal koruyamaz. Buna müsaade veremem.” diye tehditte bulunur ve Atatürk’e “Bu komünist profesörleri ülkenize sokmayınız” mesajı gönderir. Atatürk bu bilgi kendisine iletildiğinde Hariciye Vekili Tevfik Rüştü (Aras) ve Maarif Vekili Dr. Reşit Galip’e “Bir onbaşı beni cinayetlerine alet edemez” diyerek Türkiye’ye sığınmak ve Türk Üniversitelerinde görev yapmak isteyen Alman profesörlerle ilgili işlemlerin süratlendirilmesi talimatını verir.
Ve Alman profesörler kafileler halinde özellikle İstanbul Üniversitesi ve Ankara Üniversitesinin omurgasını oluşturmak üzere gelmektedirler. Einstein ın Atatürk'e yazdığı ünlü dilekçede☚ bu döneme rastlar. Atatürk Einstein ın da Türkiyede çalışmasını istesede Einstein ABD deki bilim ortamının daha gelişkin oluşu sebebiyle gelmez. Fakat dilekçesinde önerdiği 15 Tıp Profesörü ile 31 deneyimli Tıp Doktorunu Türkiye kabul eder. Çalışmalar ciddi anlamda hız kazanmıştır. Türkiye’de bu olumlu gelişmeler gerçekleşirken Hitler, İkinci Dünya Savaşı’nı başlattığı günlerde, Almanya ve Avusturya’da Nazi zulmünden kaçarak Türkiye’ye iltica eden bilim adamlarının ülkemizde ikametlerinden hala tedirgindir. Alman Dışişleri Bakanlığı Müsteşarı Herbert Scurla 1939 yılında Türkiye’ye gelerek Maarif Vekili Hasan Ali Yücel ile görüşür ve “Bu bilim adamlarını bize geri veriniz. Size Almanya’nın en parlak beyinlerini gönderelim” mesajını iletir. Ancak Türkiye, o an Avrupa’nın ve belki de dünyanın en güçlü devleti durumunda olan Almanya ile ilişkilerinin bozulması pahasına da olsa baskıya boyun eğmez ve profesörler görevlerine devam eder...

Devamı ☚ hemen gelecek azıcık sabır diyorum.
Sorularınız için lütfen mail atınız

HİKMETİNDEN SUAL OLMAZ

2010-12-15T23:13:00.024+02:00

Avrupada ortalık yangın yerine dönmüş vaziyette. Bir cadı kazanı kaynamakta ki .. sormayın ? gitsin. Atina, Paris, Madrid, Londra, Prag'ta herkes sokaklarda. Atina'da bugün genel grev ve protestoların 3. günü. Talebelerde sokaklarda. Atinalı gençler ve halk Yunan polisiyle Politeknik Okulda başlayan molotof kokteyli bir çatışmanın içine girmiş. Pariste, Prag ta, Madrid te halk bankacıların sebep olduğu kriz yüzünden ağırlaşan vergiler ve düşürülen ücretlere, kesilen emekli maaşlarına, ödenmeyen ilaç paralarına tepkili sokaklara dökülmüş. Hem kendi haklarını ararken Yunan halkına da destek veriyorlar. Yunanistanda 3 günden bu yana ne uçak, ne tren, ne de deniz taşımacılığı yapılıyor. Atinalılar geçmiş dönem hükümetinden bir bakanı yolda sıkıştırıp kim vurduya getirmişler. Adamın ağzı burnu dağılmış. Belçika da 2 günden beri amerikalı Standard & Poor's un bu ülkenin kredi notunu iki puan geri çekmesiyle mide bulantıları çekiyor, hatta bir sallantıya gebe denilebilir. Londra da talebelerin üniversite harçlarının üç katına çıkarılmasından dolayı İngiliz talebe olayları bir türlü bitmiyor ama basına sansür uygulanıyor. Pariste her yeri çiftçiler işgal etmiş. Tütünün kilosunu 50 kuruşa alıyorsunuz bir paket sigara 15 lira diyerek bas bas bağırıyorlar.
Kaynaklar yetmiyor ve insanlar avazları çıktığı kadar açlığı, adaletsizliği, seçilmişlerin basiretsiz ve başarısız yönetimini haykırıyorlar Avrupa sokaklarında. İsviçre başbakanı hatunun gitmesi an meselesi. WikiLeaks ile iyice ayyuka çıkanlardan nasibini almış. Amerikayla bozulan ilişkilerin ve İrana el altından yapılan satışların iki yüzlü hesabını halkına veremiyor. Paris te kar altında bir sokak başında bir anne göğsünü açmış bağırıyor, işsizlikten yemek yiyemediğini ve yemediği için bebeğini emziremediğini.
Bunlar bize gösterilmeyen, sansürlenen görüntülerin kısacık bir bölümü. Biz de mi ? Neler oluyor ?..
Sosyal Güvenlik Sisteminin çöktüğünü aile hekimliği ile örtbas etmeye çalışılması.. Petrol fiatları ve döviz de hiç bir hareket olmazken üst üste zamların gelişini.. Gıda da son iki yıldaki kontrolsüz artışı.. Emeklilik yaşının arttırala arttırıla çocuk oyuncağına dönüşünü.. Devletin kendi uygulamaları için yıllık %11 zam yapışını.. Ne var ne yok özelleştirme prezarvatifi içinde satılışını.. Düşük enflasyon yalanını..
Bunların hepsini batı da yaşadı ama şimdi işsiz ve aç sokaklarda nefretini haykırıyor..
Ne trajikomiktir ki .. Biz hiç ses çıkarmadan seyrediyoruz .. Halk sessiz, tepkisiz öylece bakıyor.., arabesk ve doğulu.. karnındaki çocuğuyla tekmelenen Türk Kadınına.. Adına aydın diyen, 80 dönemi ızdıraplarının hiç birine duçar olmamış açık oturum düşkünü ideoloji sefilleri 8 yıldır halkın yaşam savaşını ilgilendiren tek bir konuda konuşmuyorlar. Ayaklarına pranga vurulmamış olanlar toplum belleğine ağız dolusu tükürüp zenci olduklarını iddia ediyorlar. Sanki başka bir ülkenin aydınlanmışları gibi bu halkın akibeti hakkında yalıtılmış ve uzaktan ahkam kesiyorlar.. Bizlerse, yakın geçmişte içinde yaşadığımız bu filmi bize tersten tekrar göstermelerine rağmen kendi gördüğümüze inanmayıp başka bir makara film zannıyla hala seyrediyoruz..
Bilinçli olarak boşuna ve sebepsiz söylenmedi ❝krizin bizi teğet geçtiği❞ ..
Ve ❝bize bir şey olmayacağı tespiti❞.. Bu tespitleri bilimsel, sosyolojik ve tarihi bir olguya dayanıyor. Ve bunu sonuna kadar kullanıyorlar.. Farkına varmak lazım! Bizi bizle kullanıyorlar. Size hiç garip gelmiyor mu ? bu ülkede tanzimattan bu yana, hatta ondan öncesinde bile sosyal kaynaklı bir değişimin yaşanmayışı.. ❝Bize Bir Şey Olmazı❞ aslında bizden birisi söylemedi. Bizden uzakta yaşayan ama bizi iyi izleyen birisinin tespiti bu..

Bize Bir Şey Olmazın Hikayesi Bir Sonraki ki Yazıda.☚..

COCO CHANEL NO 5

2010-12-13T07:02:00.004+02:00

Çok fazla bir şey yazmaya gerek yok her şey o kadar açık ki...
İsterseniz siz yazın düşündüklerinizi ya da fark edilmeyenleri...

WİKİ MİKİ

2010-12-03T03:57:00.013+02:00

Ben sizlere daha öncede anlatmıştım bu yukardaki mikrobun neler yapabileceğini. Naha aşağıda ispatı.
Şimdi ❝M❞ harfini alıp başaşağı çevirin ne oluyor ? WikiLeaks. Yani Miki sızıntıları. Gördüğünüz gibi önemli bir buluş. Miki Wiki den yeni haberler var. Wiki nin sözcüsü akşam geç saatlerde Londra'da bir açıklama yaptı.
Basın sözcüsü Wiki nin amacını insanların öldürülmemeleri ve yeni sömürge topraklar kazanılmasının önüne geçmek olarak açıklıyor.
Her ne kadar Wiki başkanı ortalarda olmasa da(Güney İngiltere de Scotland Yard ile ilişkide imiş) Wiki bu amaç için tek kişilik bir ekip olarak çalışmıyor zaten. Dünyada WikiLeaks için çalışan 4000 civarında üst düzey gazeteci varmış. Yaklaşık 100 kişilik bir bilgisayar dahileri grubu var WikiLeaks in. Dünyanın çeşitli yerlerine dağıtılmış 400 adet hizmet sağlayıcısına(server) sahipler. Kurdukları bilgisayar sisteminden biri kapatılırsa, bir diğeri yeni bir tane daha doğuruyor. Bunu insanların kesintisiz gerçekleri öğrenebilmeleri için yaptıklarını ifade ediyorlar. Ve bu da devletlerin canını sıkıyor.
Bana kalırsa yine geniş ölçekli biri diğerini doğuracak bir planlar zinciri harekete geçti. Dünya tarihi itibariyle bir sinüs eğrisi izler. Bu eğrinin perioduna göre kaynakların eşit paylaşılmadığı refahın düştüğü, enerji kaynaklarının azaldığı, milliyetçi hareketlerin yoğun, nasyonal sosyalizmin yükseleceği bir döneme girdik. Ki Fransa da, İtalya da Romanyalıların, Bulgarların toplanıp uçaklarla sınır dışı edilişi. Fransa'nın magribiler ile ilgili bir sürü kanun çıkarması bunlara işarettir. Yani savaş tamtamları çalıyor aslında. Vakit, nüfusun azalması ve temizlik vaktidir.
Amerika, OrtaDoğu politikasında zaten değişiklik yapmıştı. Wiki de bu fazlardan bir tanesi. OrtaDoğu da milletlerin birbirine şüpheyle bakacakları bir döneme giriyoruz. Milletin içine kurt düştü bile. Dileğimiz o ki, I. Dünya Savaşının çıkışında Avusturya veliaht prensinin öldürülmesine benzeyen bir suikaste sebep olmaz Wiki meselesi. Amerikanın küçük düşürülmesine içerleyen biri kör bir uçuş yapmaz.
Umarım, Wiki'nin başkanını Ergenekon dan içeri almazlar. Bizimkiler acardır vallahi. İnternetten iki belge koyarlar adam şemsiye gibi olur. Olur mu Olurr..
Bakın yemin ediyorum; İsviçre'de param varsa Ergenekon çarpsın valla.

KAÇ KALBİN VAR

2010-12-01T14:42:00.009+02:00

Kanada Radyo Televizyonu Afrika ile ilgili haftalık yayınlarından birini yapıyor. Yer Fildişi Sahilleri. Müslüman bir karı koca ve küçük kızlarından oluşan aileyle gündelik yaşam üzerine sohbet ediyorlar.
Adamın adı Kader karısınınki Havva ve küçük kızlarının ismi ise Medina. Kader in doğuştan kalça çıkığı gibi bir engeli olduğu için koltuk değnekleri ile yürüyor. Kader, ailesinin nafakasını ressamlık yaparak kazanıyor. Havva ise zaman zaman kuaförlük yapıyor. Güzel ve pırıl prıl bir kadın. Karı kocanın birbirlerini ne kadar çok sevdikleri bakışlarından belli oluyor.
Havva Fildişi Sahilleri kadınlarına has renkli kıyafetler giyip başına da o renkli kumaşlardan çok hoş bir bağ yapmış. Kader ve Havva'nın çocukları Medina 1.5 yaşında. Kader konuşma esnasında Medina'nın yürümeyi, kendisi koltuk değnekleri ile bahçede gezerken arasına tutunarak öğrendiğini söylüyor. Röportajı yapan hanımın gözleri doluyor ve konudan belki de uzaklaşmak için bir soru soruyor Kadere.
"Siz müslümansınız ve ülkenizde bir den fazla kadınla evlenme hakkınız var, başka eş almayı düşünüyormusunuz ?"
Kader tebessüm ederek röportajı yapan hanımı sorularıyla cevaplıyor;

Kaç kalbiniz var ?. Bir tane değil mi ?. Kalbinizi üç yada dört parçaya bölerseniz yaşayabilirmisiniz, sevebilirmisiniz.

FLASH YOLCUDUR ABBAS

2010-11-30T00:42:00.013+02:00

Evvelden beridir, babamın "Oğlum Kulağının Pası Silinsin, Dinle" nasihatine uyarak bildiğim frenk lisanlarında hem radyo dinler hem de televizyon kanallarını izlerim. Özelliklede memlekette takke, külah, tespih dalgası hakim olduğundan beridir, dışarıdan nasıl görünüyoruz hissiyatiyle daha bir düşkün oldum. Memlekette ki basının nasıl sansürlendiğini, dünyada olan sosyal olaylara yer verilmediğini de anlamakta gecikmedim. Bu üstü örtülenlerin içinde neler yok ki;
Fransada dini sembollerle eğitim kurumlarına girilemeyeceği, İsviçrede mabed dümeni altında camii yapılmayacağı, Yunanistandaki ekonomik krizde çıkan olaylar, Fransadaki emeklilik yaşı meselesi, İrlandanın ekonomik krizi, Portekiz-İspanya nın durumu vb. gibi daha nicesi.
Benim bilinçlenmemi istemeyen pek möhterem dizi fetişisti basını aşarak bu haberleri izleyip memlekette yürürlükte olan ahval ve deee şeriaatii anlayabiliyordum. Ama yazmamayı tercih ediyordum. Ne de olsa bu blog'un amacı değil gibi salakça bir savın içine saklanıyordum. Gelelim zurnanın zırtladığı noktaya,
Bu akşam üstünden itibaren İsviçre, Belçika, Fransa ve İngiliz kanalları her saat başında yaptıkları haber kuşağını tek haberle geçiyorlar.. İşte Haberin Detayları;

TC Başbakanı Tayyip ERDOGAN'ın İSVİÇRE BANKALARINDAKİ HESAPLARI.

Özetle ifade etmek gerekir ise; tüm kanallar 2 gün önce VikiLeaks te açıklanan Amerikan istihbarat raporlarında belirtilen T.C. hükümeti profilinin yanlış olmadığı, Avrupanın Türkiyeyi A:B ye almamış olmakla aslında kuzu kılığındaki kurdun oyununu bozuşu olarak nitelendirdikten sonra lafı ERDOĞAN'a getiriyor ve ERDOĞAN'ın "Eteğinizde sizin neler var" sorusuna insanın kanını donduracak belgeler ile cevap veriyorlar.
İşte BATI nın eteğinde ERDOĞAN a ait olanlar.
İSVİÇRE BANKALARINDA ERDOĞAN'a ait olan 8 adet hesap var. Bunlardan 4 tanesinin önemli olduğu söyleniyor.

Hesap dökümleri çoktan avrupa basınına verilmiş bile. Ekrana büyülterek fakat hesapların detayları buzlandırılarak ve ERDOGAN ın soyadı veriliyor. Bu hesaplardan ikisinin birincisi için ERDOĞAN kaynak olarak OĞLUNUN NİKAHINDAKİ HEDİYELER, ikincisinin kaynağı olarak ta; ESKİ BİR İŞADAMININ ÇOCUKLARI İÇİN VERMİŞ OLDUĞU PARA beyanında bulunmuş. Televizyon kanalları bunun için GARİP yorumu yapıyor.

ERDOĞAN dan Petrol ve Enerji işindeki iştirakleri ve ne kazandığının açıklanması isteniyor. Bunlar konumu itibariyle bir de "kefenim üstümde" diyen en duyulmayacak insan hakkında belgeyle söylenen şeyler. Ne kakar acıı. Yenilir yutulur cinsten değil. Çamur at izi kalsın cinsinden şeyler değil. Kanallar özellikle de ERDOĞAN ın petrol ve enerji işinde ne rolü olduğunun kendisi tarafından açıklanmasını isterken şahsı için laik orduyu ve yargıyı susturmaya çalışan bir DİKTATÖR nitelemesinde bulunarak halı altındaki hesap dondurma sopasıyla haberi sonlandırıyor. Bunlar öte taraftan gözükenler. Vallahi ben dinlerken dilim damağım kurudu. Hadi şimdi gideyim ben..
Ne demiş atalarımız "YOLCUDUR ABBAASS"

Kaynaklar: TSR, TV5, TV5Monde, Arte, Agence France Presse, France24, aiTV
Teyit için: HABER1
Teyit İçin: HABER2
Teyit için: ANF NEWS AGENCY

KÜÇÜK KIZ ve SORUSU

2010-11-15T20:41:00.031+02:00

Migros'un tam karşısındaki belediye dükkanlarından birinde faaliyet gösteren Yakamoz lokantasının sahibesi hanımefendi hem mantı hem de çiğ börek yapıyor. Dükkanların tam üstünde de köyün merkez camii var. Vakit, gün batımını bitirmiş, geceye telaşlı saatlerde. Lokantanın önünden geçen bay, mantı olup olmadığını içeriye seslenerek soruyor. Var olduğuna dair cevap alınca da eliyle dönüşte uğrayacaklarını belirten bir hareket yapıyor lokanta sahibesine.
Migrostan alış verişlerini yaparak çıkıp gelen ve az önce mantı sormuş beyefendi, ailesiyle birlikte uçtaki masalardan birine oturuyor. Anne, baba ve biri erkek diğeri kız çocuktan oluşan neşeli bir aile. Babanın önceden mantı sormasına rağmen hepsinin tercihleri çiğ börek ve ayrandan yana. Ağabey annenin, küçük kız da babasının karşısında oturuyor. Herkes aşkıyla karşı karşıya. Ezanın okunuşunda masa sessizleşiyor. Susuyorlar..
İlk çıkan çiğ börek, küçük kıza servis edilse de anne tabağı kendi önüne çekerek bıçakla küçük parçalara ayırdıktan sonra tekrar küçük kızın önüne koyuyor. Küçük kızın vücudunda hareket etmeyen tek bir nokta yok hemen hemen. Beline kadar uzanan altın sarısı başaklarla dolu, sonsuz ve gizemli bir tarlanın girişine davetiye çıkaran pırıltılı, zümrüt yeşili bir çift göz, sürekli dikkat noktasını değiştiriyor. Güzelim başını taşıyan bedeni, bir tür güç üretim merkezi sanki. Bir yandan yiyiyor, bir yandan da lokantanın yanaşma kedileri Minik ve Gece'ye çiğ böreğinden veriyor. Kedilerin, verdiklerini yemesini izlerken kenardan sokulan başka bir kediyi daha besleme telaşına düşüyor. Bense onun daha bu yaştaki annelik güdüsüne hayran bakıyorum ona. Çatalına taktığı yeni bir parça böreği ağzına götürürken babasına soruyor;

"Baba.. ! Babaa.. ! Kurtlar Camiye Giremez Değil mi ?"

Babası, ağzındaki lokmayı çiğnemeyi durdurarak kurtların camiye giremeyeceğini teyit için "Giremez" diyor küçük kızına. Gözleri parlayan enerji kütlesi küçük kız yüreğindekini anlatan bir cümle kuruyor o anda.

"Baba ! Tamam. Koyunlara söyleyelim yarın camiye saklansınlar."

İki damla yaşa patlıyor bana, bu bitmez enerji topu küçücük sarışın kız. Olsun varsın. Onun gibi çocuklar hep olsun. Zira hayvan ve doğa sevgisi dolu yüreğinin arzusu ve bulduğu çözüm yüzyıllar boyu kafa patlatmış alimlere ders olacak nitelikte.

Sevgili Küçük Sarışın Kız !

İsterim ki yıllar sonra, sen bir hanımefendi olduğunda tekrar yollarımız kesişir. Yıllar önce kaybettiğim minik kızın ve senin yüreğindeki soruya dostum tilki akıllı bir cevap bulur .. Ve koyunlara bir şey olmaması için dünyanın tüm duvarlarına insanların içini yumuşatacak sevimli koyun resimleri çizeriz birlikte. Umarım, sana garip gelmemiştir bu isteğim. Çölde, uçağı düşmüş bir pilottan ısrarla güzel bir koyun çizmesini isteyen ve uzak bir gezegenden gelmiş bir çocuktan da ancak bu kadarı beklenebilir ...

SORULAR CAMELEON

2010-11-09T23:36:00.013+02:00

Hakim iklimi olduğu gibi ruhların
Aklında da soruları vardır insanın

Böyle mi ??? olmalıydı(M).

UNUTMA KENDİNİ TAKLİT ET

2010-10-28T02:18:00.069+03:00

İnsan ne yaparsa yapsın dikkatli olmalı. Bir çoğumuz dikkatsizliğin nelere sebep olduğunu az çok deneyimlemişizdir hayatlarımızda. Ya yaşam sonlanmış ya da bir ömür boyu izleri kalacak engellere yakalanılmıştır. Pek azımız ise ufak tefek sıyrıklarla atlatsa da izleri hala derinlerde duruyordur.
Kendimi çok katı bulduğumdan mı bilmem, çıkacağım yolculukta bir çocuk olsun istedim yanımda. O gün içimdeki çocuğu, koltuğa oturtup emniyet kemerini bağladım. O büyük şehire, kabule doğru uzun bir yolculuğa çıkıyorduk ikimiz.. Eksiksiz.
Ben sürücü koltuğunda, o ise arkada şen şakrak yollardaydık. Söyledik, eğlendik, tebessüm edip merak ettik. Heyecanlandık. Bilemedim ki heyecan iyi değil. Kontrolünü kaybediyor insan. Şehre girdikten hemen sonraki, ağaçlı o sahil yolunda dikkatim dağıldı.. Ve yolun kenarına çarparak o son kazayı yaptım.
İkimiz de araçtan yola savrulduk. Kendime geldiğimde, seyahatin başında arkamda olan o ufacıcık çocuk, yolun ortasında öylece sessiz, hareketsiz yatıyordu. Yanına gittim.
Elimi tuttu. Avuçları alev alev yanmasına rağmen tek bir yara izi bile yoktu bedeninde. Lunaparkta göğe saldığı kahkahalarından birini yakalamak için gözlerinin içine baktım ama yoktu.. Titriyordu küçücük vücudu. Ve üşümüştü ..
Bakışlarında bilmediğim uzak denizler ve o denizlerin rüzgarlı adaları vardı. Saçlarını düzelttim usulca daha bir yakışıklı olması için. Eğilip kulağına "Bir şey yok, geçecek" gibilerinden bir yalan fısıldadım , bana anlattığı masallardaki ses tonuyla. Eski günleri birbirimizde görmek isteğiyle bir kez daha buluştu göz bebeklerimiz. Çocukça ve son kez tebessüm etti. Gideceği seyahatten geri dönmeyecek vakur ve bilge bir adam sesiyle ,

"Ben gidiyorum ama sen kalacaksın. Unutma ! Bir oyun oyna, ..." dedi.

Son gülüşü yüzünde, elleri ellerimdeydi ..
Kuzey denizlerindeki geceler misali
Buz keşmişti bedeni, zifiri karanlıktı gözleri ..
Ve yağmur yağıyordu şimdi,
Onu limandan uğurlamak ister gibi.
Rıhtımda sadece O ve Ben vardı.
O giden, Bense Onun kalan yarısı.
Yazsaydı o son andan arta kalanı..
Çocuk gözlerinde karanlık kuzey denizleri,
Telaşsız, garip bir yolculuk hali.
Benim kulaklarımda ise hala onun son sesi,

"Unutma ! Bir oyun oyna ! Taklit et kendini ..."

Dua

2010-08-15T03:43:00.013+03:00

Zannediyorum ki, inanan ya da inanmayan tüm insanlar zorda yardım, mutlu olduklarında ise şükretmek adına dua etmişler, başka bir deyişle en azından duaya benzer bir şeyler mırıldanmışlardır. Akşamüstü limon ağacının altında başımı göklere kaldırıp yukarılara doğru baktım. Hiç bu kadar kendimi rahat ve temiz hissetmemiştim. Ve üstüme giydirilenin yakasını tutup yalvardım.
"Son bir kez istediğimi ver, geri çevirme. Beni seviyor ve sevindirmek istiyorsan eğer.. Bitmeyecek, son bir, güzel uyku dileğim ..."
O kapısından hiç eli boş çevirmediki temiz kalp ile isteyenleri.

Ay Yıldızdan Rahatsız Olanlar

2010-07-09T04:48:00.075+03:00

Bir haylice zaman geçti, büyüyüp adam olacağımı zannetme denizlerinden ayrılıp da yaşlı bir çocuk olma limanına varalı. Çocukluğumda sevdiğim gemileri ve trenleri artan bir sevgiyle hala seviyorum. Ufacıcık bir mutluluk da olsa, İstanbul Boğazında çalışan eski buharlı gemiler ve Haydarpaşadan kalkıp Anadolunun bağrındaki illere varan buharlı trenler ile çokça seyahat edebildim. Gerilere baktığımda, kocaman ilkler ve virajlar olduğunu düşündüğüm bir dolu anıyı onlarla yaşayarak ruhuma, ceplerime doldurmuşum.
Benim çocukluk ve gençlik dönemimin hatıraları onların buhar kokulu baca dumanları ardında hep gizemli, hep cazibeli kaldılar. Övünülecek bir şey olmasa da, ilk sigaralarımı o gemilerin bacalarının üstündeki ay-yıldızın altında içtim. Ruhumun hakim iklimleri, sonsuza değin geçerli biletleriyle gelip onların üst güverteleri veya vagonlarında hiç terketmeyecekleri yerlerine yerleştiler. Üstüne ay-yıldız işlenmiş buz gibi tren camlarına dayadığım kafam, babannemin benim için söylediği "Uzun yıllar ötesinden hatırını sorayım mı ? Alim Benim, Gülüm Benim" hasret şarkısını ruhumdaki hüzün ekmeğine katık etmeyi traverslerden çıkan tıkırtıların ritmine uydurarak öğrendi.
Bana, kimse vatanperver olmayı ya da ay-yıldızı sevmeyi öğretmedi, dayatmadı. O yıllarda, çocuk aklım minnacık elleriyle gemiler ve trenlerin camlarındaki, hilalinin uçları yukarı bakan yıldıza dokunarak varoluşunun sebebini hissetti ve öğrendi. Sonraları da vatansızlık ürkütür oldu, beni. Vatanı olmayanlara hep üzüldüm. İçim dağlandı. Bu yüzden ustalarımın hepsine "Din mi ? Vatan mı ?" sorusunu sorar oldum.
Gri gökyüzünün hiç eksik olmadığı Avrupa kentlerinde, köşebaşından dönebilecek bir simitçiyi hayal eden gönlümün niyazı sürekli "Canı, cananı, bütün varımı alsın da Huda, Etmesin tek vatanımdan beni dünyada cüda. " sözleri oldu. Vatansızlığın herşeyden daha yakıcı olduğunu o yıllarda bir simit parçasına dilenci olarak öğrendim. Benim o yaşlarda öğrendiğimi parmak kadar bülbülün ruhu, benden çok önce biliyordu..
Yıllar sonra bir gün, İstanbul Belediyesine ruhları ay-yıldızla kavgalı maneviyat hırsızları girdi. Önce bacalarında ay-yıldız nakşedilmiş gemilere sonra da vagonları buram buram devrim kokan Devlet Demir Yollarının trenlerine el attılar. "Çağ teknoloji çağı, devir sürat devridir" diyerek ay-yıldızlı gemilerin karşısına Yunus Peygamber amblemli gemiler çıkartarak benim gibi insanların çocukluklarını, gençliklerini çalarken Şehir Hatlarını fakr-u zaruret içine düşürüp satın aldılar. O gemilerin her yerine işlemiş ay-yıldızları hiç çekinmeden sildiler. Gemilerimi, trenlerimi çırılçıplak bırakarak beni utanç içinde kimliksizleştirdiler, Boğazın ve İstanbulumun belleğindeki nadide kayıtları sildiler. Oysa üstünde ay-yıldız olan o gemilerle insanlar her daim işlerine de zamanında vardılar, ülkeleri için de çok şey ürettiler. Geç kalmamıza sebep olan ay-yıldızlı gemiler değildi ki !
Karanlık kafaların içindeki ay-yıldızla derdi olan siyah düşüncelerdi, geç kalmamıza sebep olan. Çaldıkları şeyin değerini bilmeyenlerin, soydukları insanların tepkisini kavrayamayacak olması son derece normal gözükse de bunun bir cürüm olduğunu hangi gözden saklayabilecekler ?.
Bilemedikleri ve kendileri için yazık olanı ise, bu yaptıklarının manevi-varı alınmış insanlarda kedi misali bir can havline sebep olacağı gerçeği.
Üstünde AY-YILDIZ olan herşeyle kavgalı adamlar var bu ülkede. Aslında korku filimlerindeki haçtan korkan vampirler gibiler...

Eksik Gelip Tamamlanmadan Gitmek

2010-06-23T16:51:00.020+03:00

İnsan dünyaya eksik ve yapayalnız geliyor. Belkide bu yüzden eksiklerinin güçsüzlüğüyle üşüyerek ağlıyor. Peki, ya sonrası ?
Durmadan eksiklerini, olmadığını hissettiği parçaları tamamlama gayretiyle kendisini kendine en iyi, en yumuşakça, usulca anlatacak hikaye anlatıcılarını bulmaya çabalıyor. Torbasına engelli yaşamamak adına sevdiği, dokunabildiği, başkalarına göre pılı pırtı, kendine göre ise değerli bir sürü anı, kelime, nesne ve bolca hayal biriktiriyor. Kah görsel, kah işitsel. Batan.., ağlatan.., kanatan.. ve çook uzaklara götüren.. Dışardan bakılınca belki de, bir çöplük gibi gözüken..
Bu biriktirilenlerin içinde, darbeleri ve alıp götürme kabiliyetleri en yüksek olanlar ise şarkılar. Hele hele melodi ve söz birlikteliği tam ve can evinden olunca.. Benim için de Haris Alexiou hanımefendinin söylediği To Kima (Dalgaya) adlı parça sıkı sıkıya kavrayıp bırakmayanlardan bir tanesi. Beni öteki kıyıya, uzaklara ve rüzgarlı adaların fener burunlarına götürenlerden....

To Kima (Dalgaya)
müzik: giorgos theofanous
sözler: giorgos theofanous
Sadece bir saat yanında kalmak yeter
Anlamsız hayatıma devam etmem için
Burda yanımda olmadığına göre aşkım
Bilsen sadece bir kelimenin neler yapabileceğini
Ne kadar güç ve umut vereceğini
Aklımın fırtınasından kurtulmam için

Gel dalga, gel de al beni
Ve tekrar onun kollarına bırak
Gel dalga ve rüzgar
Onun kıyılarına bırak beni
Ama beni reddederse, açık denizde
Enkazım, bırak beni

Sadece kısacık bir an tüm zamanda
Versen bana mesafeleri yok etmem için
Sonra istersen kapını kaparım arkamdan
Bu gece herşey bir cinayet sahnesi gibi
Ne yöne gidersem gideyim, biliyorum
Kalbinin akışının tersine kürek çekiyorum

ÇOCUKÇA AMA ATLIKARINCA

2010-06-20T04:39:00.013+03:00

Ne komik bir başlık değil mi ? Bir haylice de çocukça..
At'ı olan bir karınca veya ata binen bir karınca. Ya da atı olan şövalye bir karınca. Kolayına akla gelenlerden. İstediğin gibi, hayal dünyanın genişliğince malzeme türetebilirsin bu kelimelerden.
Çağrıştırdıkları hep içimizdeki çocuğa dair şeyler. O kaybedilmemesi sıkı sıkıya tembih edilen çocuk. Kimilerinin içindeki çocuk hayal etmeyi ve bu hayallerin peşinden koşmayı seviyor. Kimilerinin içindekiyse oynamayı.. Onlara göre hayat sınırlama olmayan bir oyun. Kuralsız, olabildiğince hür. Bu oyunda başkalarıyla ve hayatlarıyla da oynanabiliyor..
Ne beis varki bunda ?. Çocuk değil mi ?. Oyun oynayacak herhalde...

Maffia Feyziii

2010-06-13T17:32:00.025+03:00

-Hiişşş, Feyzo lan !
-Mırrrr
-Feyzii
-Mırrrr
-Oğlum ne ruhsuzsun lan!
-Ses çıkarmaa
-Elinde bişey var oynuyo lan!
-Kurcalamaaa
-Bunun tipi de bozuk
-Ben de pirelendim ama..
-Isırırım lan ben bunu
-Sen zaten pirelisin.. Bırakk yaklaşsın
-Şimdiden ısıriim bitsin
-Lan vıdı vıdı, bi dur.
-Ne diyon ya, elindekini yaklaştırıyo bak.
-Takmaa yaklaştırsın
-Nassı bir tipsin oğlum sen.
-Coolll
-Kanın donmuş oğlum senin
-Yes
-Bak ben acayip uyuz oldum allama
-Baytara, baytara.
-Ne kılsın lan Feyzii
-Ben toptan kılım anam.
-Oğlum kıllanmıyon mu lan sen ?
-Cıkk.. Kitlendimm ben
-Bir bu eksikti. Niye lan.
-Biraz daaa sokulsun tırmalıycamm
-Yok yaa.. Niye sen ?
-Oğlum sen yapınca; sahibin, karakol, polis, hastane.. Tantana, şamata oluyoo
-Egoistsin Feyzoo
-Ben yapınca sessiz oluyoo. Faili meçhull ve iz kalıyoo.. Hareketler sert ve canlı oluyooo.

Son günlerde işin dozunu iyice kaçırıp b......kunu çıkaran Muğla,Aydın,Denizli illeri elektrik dağıtıcı şirketi AYDEM in yönetici ve sahiplerine atf olunur. 15 günde bir sayaç okumaya başlayıp 4 günde saati kapatıyorlar. Elektrik saatleri uzaktan okunamıyor şimdilik. Her bahçeye bir köpek, her elektrik kutusuna bir kedi kampanyası başlatacağım haberiniz ola. Mama parası bir şey değil. Evden artanlarla beslenebiliyorlar. Hem bir dost hem de bir ısırık bir ömre bedel.. Bu da herkese pazar gülmecesi olsun.

Duyduk Duymadık Demeyin-Ben Dedimdi

2010-06-04T09:56:00.008+03:00

İtiş kakış insanı yardım falan gümbürtüsü içinde GOOGLE ın tüm alt yapı hizmetleri 01.06.2010 sabahından itibaren Türkiye Cumhuriyetin de durduruldu hem de TC tarafından. Belki siz büyük kentlerde, bir de yaptığınız you tube DNS ayarlarıyla idare ediyorsunuz ama gizli bir el Türkiyenin bir sürü yerinde;

Google Groups (Grup halinde tartışma, mektup gönderme)
Google Sites (Proje ve Bilgilerin Depolandığı Fikir Platformu)
Google Books (Elektronik kitapların saklanıp okunabildiği Platform)
Google Maps (Harita hizmeti)
Google Video (Video Döküman)
Google News (Dünya Haberleri)
Google Earth (Dünya Coğrafi Harita Sistemi)
Google Sky (Gökyüzü Platformu)
Google Docs (Dökümanların Biriktirildiği Alan)
Google Documents (Proje Dökümanları)
Google Contacts (Kişisel ve İrtibatların Depolandığı Alan)
Google Code (Program Geliştirme Platformu)
Google API (Program Geliştirme Platformu)
Google Analytics
Ve de
Blogger-Blogspot u durdurdu. Bir tek Gmail ve Picasa çalışıyor. Onunda akıbeti yakındır. Yine DNS ayarı falan diye düşünüyorsanız aldanıyorsunuz. Bu sefer girilmesin diye dibine dinamit koymuşlar. Bizimde içinde bulunduğumuz Blogger 'ın falan çalışması için uzun hile hurdalara ihtiyaç var. Sabahın körüne kadar kendi blogumdaki herşeyi kişisel firmamın internet sitesine attım ki okunabilsin diye..
Bendeniz size bu satırları ne yapacağını düşünmekten morarmış pörtlek gözlerle Yunanistan daki bir hizmet sağlayıcı üzerinden yazıyorum. Bizim buralarda Blogger çalışmıyor. Sevgili arkadaşımız geçen sefer ki gibi yine gelip " Ali Abi Büyüttün" demeye kalkmasın. Twitter, Friendfeed BlogCatalog gibi yerleri önce bir okusun.
Acilinden yazılarınızı herhangi bir kelime işlem programında yedekleyerek saklayın. Bir sabah bir kalkarsınız ki elim dızzz dötüm buzzz. Duyan duymayana haber versin..
Çözüm yok mu ? var. Fakat bizim gibi teknik adamların uğraşması gerekiyor. Hanım, çoluk çocuk napıcak ? Hiç. Yani amaç okutmamaktı.. Onu da kıvırdılar elhamdülillah. İsraile böyle mi kafa tutuyosun. Dumanla mı haberleşicez haa ?
Az kaldı, az kaldı. Köpeğin eceli gelince.. Artık gerisini sen getir Ruhiii, benim asabımın rotu çıktı. Sen geldiğinden beri 3 numara don lastiği gibisin..
Zaten hep gergindin, hepimizi de gerdin...

Murat Bardakçı ve Küçük Prens

2010-05-30T05:09:00.016+03:00

O kadar uykusuzluktan sonra yine uyuyamayıp saat 03:00 dan itibaren HABERTURK TV deki Tarihin Arka Odası adlı programı seyrederken sayın Murat Bardakçı; Türk paraları üstündeki Türk büyüklerinin hatalı resim edilişlerinden bahsederken başka ülkelerin bu konudaki hassasiyetini vurgulamak için Fransada basılmış, üzerinde Küçük Prens in yazarının resimlerinin olduğu 20 Franklık banknotlardaki ufak bir hatadan bahsetti. Bendeniz Küçük Prens hemen bu banknotun 20 Franklık değil 50 Franklık bir banknot olduğuyla ilgili hemen bir elektronik postayı Murat Bardakçı'ya gönderdim. Fakat kendisi üst üste iki kez benim yanlış bildiğimi ve banknotun 20 Franklık olduğunu söyledi. Bu kağıt para bendeniz için- çok mukaddes zira renkleri mavi tonlarında ve Küçük Prensle ilgili her türlü şey üstünde mevcut. Ayrıca benim koleksiyonumda önemli parçalardan bir tanesi. Murat Bardakçı'nın 20 Frank konusu üzerinde ısrarı üzerine 50 Frank'ın yukarıdaki resmini tekrar elektronik postayla gönderince sayın Bardakçı defalarca nazikane bir dil ile özür dileyerek gerekli düzeltmeyi yaptı. Doğal olarak bu kadar özür dilenince mahçup olduk. Ve kendisi bu hatanın sabahın 05 indeki yorgunluğuna verilmesini rica etti.

Ben ve Küçük Prens çok sevdiğimiz bu kahramanın yazarının ve onun hatırasının yanlış hatırlanmaması için yaptığımız haklı düzeltmeden dolayı mutlu mesut uyuduk..

Melekler Kartopu Oynar mı ? Oynar

2010-05-26T09:40:00.011+03:00

Baş Melek Mikail (Michael) Allah’ın kendisinden yarattığı ilk varlık, ilk melektir. Allah’ın yedi baş meleğinden biridir. Kendisinden sonra evrenin ve diğer tüm varlıkların yaratılışında Allah’ın yanında yer almıştır. Baş melek Mikail, evrenin düzeninden ve koruyuculuğundan sorumlu, olumsuz enerjiyle savaşan ve olumsuz enerjiyi arındıran komutan baş melektir. Semavi ordunun komutanı, cennetin genel yöneticisi, baş meleklerin lideridir. Tüm tabiat olayları ve madde hareketleri onun sorumluluk sahasındadır.
Bazı savlara göre Michael, Mikail sami dillerde ‘Tanrı Kimdir’ anlamına da gelir. Melek Mikail bütün dinlerde tanınır ve kabul edilir. Hristiyanlıkta Kutsal Ruh ile (Ruhulkudüs) eşit tutulur. Mavi alevden kılıcı ve kalkan ve zırhla sembolik olarak resmedilir. Genellikle resmedilen tablo ve fresklerde Kılıç adaleti, zırh bilgeliği ve kalkan ruh’un korumasını simgeler. Yaradılışta Allah'ın yanında bulunmasından ötürü bazı teolojik görüşler onu, Cebrail den dahi üstün tutarlar.
Üstteki kare, fotoğraf makinesine amerikanın Spokane şehrinde düşmüş. Şehir, Kanadanın amerika sınırına bitişik ve Pasifik okyanusuna yakın. Sağdaki rahibenin adı Rosa Elena. "Kız kardeşim" dediği rahibe Amanda'ya bir kartopu isabet ettirmiş olmanın keyfini yaşıyor. İşte insanın içindeki çocuğa bir örnek. Onlar, bu kartopu oyununu Aziz Mikail seminerinden çıkar çıkmaz toplantı salonunun kapısında oynuyorlar. Görüldüğü gibi maddeleri hareket ettiren, kar yağmasını ayarlayan Mikail bile onların birbirleriyle kartopu oynamasına ve rahibe Rosa'nın kız kardeşi Amanda'ya kartopunun isabet etmesinin önüne geçmemiş. Kendi adına bir seminerin düzenlendiği günde, maddeleri hareket ettirebilen melek Mikail büyük ihtimal ile bu iki kızın oyunundan keyif bile almış olabilir ?. Hiç bilinmez. Günahı benim boynuma ama, kartopunun rahibe Amanda'ya melek Mikail'e inancındanki bir gevşeklikten ötürü böyle anlamlı bir günde isabet edişi, bu işte Mikail'in parmağının olduğunu bile akıllara getirmiyor değil ?.
Yukarıda yaptığım spekülatif yoruma muhtemeldir ki, yüzlercesi eklenebilir siz okuyucular tarafından. Fakat aklınıza gelmesi birazca zor olanı ise gerçeğin ta kendisi. Rahibelerin her ikisi de 60 lı yaşlarının çok üzerindeler ve tüm yaşantıları boyunca Meksikanın güneyinde yaşadıkları için seminere geldikleri bu kentte ilk kez kar görüyorlar.

Sonbahara Benzer Bir Gün

2010-05-23T18:17:00.009+03:00

Sonbaharın adımlarını andıran bir gün bugün. Zaman zaman incecik bir yağmur. Zaman zaman ümit veren yumuşacık bir güneş. Ormanın içinde tatlı, davetkar loşlukları kıpırdatarak daha da gizemli hale getiren hafif bir rüzgar. Red edilemeyecek küçük, sevimli uyuşukluklar. Ve yumuşacık bir şehveti sesine yükleyerek şevkatli göğsüne çağıran UYKU.
Stacey Kent söylüyor;
Çiçekli elbisesini giymiş kış bahçesine çağıran bir kız ve hayalleri. Yağmur yağıyor bir kasım gününde.

Kendim İnsanına Notlar -I-

2010-05-22T01:40:00.025+03:00

Bir müddetten beri ofisten günün sabaha devrilen saatlerinde çıkıp eve dönüyorum. Bu avuç içi kadar kasabada bir tek fırıncılar çalışıyor bu saatlerde. Afrika'daki insanların bir dilimine hasret oldukları ekmekleri bizim gibi gözü doymazlara sabaha taze yetiştirmek için kan ter içinde çalışıyorlar. Tek bir dilimi değil, kırıntıları için bile aç insanlar neler vermez ?. Biz neredeyiz ? onlar neredeler. İrdelemeden, vicdanının önünde yığılmadan edemiyor insan..

Demli Hayat adında bir blog var. Zannediyorum bir çift yazıyor. Blog hayatıma başladığımda ilk okuduğum bloglardan biriydi. Ve alyanslarıyla ilgili "İŞARETLENMEK" üzerine yazdıkları bir yazı, gelip beni alnımın tam ortasından vurup gitmişti. O günden beri sürekli okuyorum bloglarını. Geçenlerde ekmek kırıntıları üzerine yazdıkları bir yazı beni yine ciddi anlamda etkiledi ve bir yorum bıraktım. Yorumumun yayınlanıp yayınlanmadığını anlamak için; doğal olarak herkesin yaptığı gibi ben de "yanıt yorumları kutucuğunu" işaretleyiverdim. Arkasından da yayınlandığına dair ileti geldi. Fakat ben bu yazı ile ilgili aboneliğimi iptal etmediğimden dolayı bugün akşam saatlerinde, sözünü ettiğim "ekmek kırıntıları" yazısından bir ileti daha geldi. Bir okuyucu daha aynı yazıya yorum bırakmış. Yazının ruhu " tepkisizleşmek, duyarsızlaşmak" üzerine. Daha bir iyi anlaşılması adına yorumları aynen alıp aşağıya kopyalıyorum.

3 Yorum:

tatlıhayat
SİZİNLE AYNI FİKİRDEYİM,NASIL BÖYLE DUYARSIZ,KAYITSIZ BİR TOPLUM OLDUK BİLMİYORUM.SEVGİYLE...

Ali İkizkaya
Küçük Kızın davranışı beni ne kadar duygulandırdı ve sarstı ki tarifi zor. O minicik ellerin arasındaki biz büyüklerin dahi zor tutacağı dağlar kadar bir felsefe. Ellerinize ve bizle paylaşan yüreğinize sağlık

ozgur
Sormayın ne kadar duyarsızlaştık,o kadar olur ,en az tıklanan yazılarım,çevremdeki yardıma muhtaç insancıklardan bahsettiklerim:(

Yukarıda en son yorumu bırakan Özgür Hanımefendinin tespiti beni bir kez daha sarsarak çıkardığım kendime ait sonuçların hiç de boş olmadıklarını görmemi sağladı. Bahse konu ufacık kırıntılarda hangi çıkarımlar mı var ?

İnsanlar açlık ve yoksulluktan bahsedilmesini istemiyorlar
İnsanlar hüzne ve acıya dair tüm meseleleri görmezden geliyorlar.
Sanal, sunni, sahte, inorganik her türlü gülümseme, tebessüm, kahkaha ve mutluluk hatırlatıcısına tapıyor, çekiliyor insanlar
Haksızlığa, yalana, adaletsizliğe tepki göstermiyorlar
Artık insanlar görmezden, duymazdan, okumazdan gelmeyi bile aşmışlar ego dan sebep
Hayata dair her türlü gerçeğe HAYIR
Tüm sanal uyuşturucalara EVET
En önemli kelime her şeyin içine mutlaka tıktığımız "BEN"

Oysa tabiat bize devrimci olmayı ve savaşmayı öğretirken neden bu hazıra ve fark etmemeye düşkünlük. Neden ÜRETMEKTEN vazgeçiş ?. Yerini hayat kaynağı kalbimizin tam üstünde bir organ niyetine işaret ettiğimiz VİCDAN'ı neden bu red ediş ?...
Allah'ın koyduğu tabiat kurallarının içinde yaşayan her canlı gibi biz de, mutlaka bir gün çekip gideceğiz. Ölüm bizim kapımızı çaldığında fark etmeyen biz için, çok şey fark ederken diğerleri içinse hiç bir şey farketmeyecek ..
Oysa fark etmeli insan .., Fark etmeli ki insanlık ilerlesin ...

Rodos

2010-05-18T23:50:00.043+03:00

Hani " herşey nasıl başlarsa öyle gider " derler ya, bu yeni yazı dönemi de öyle geçecek gibi görünüyor. Kısa cümlelerin metinleri ya da alıntılarla. Akıntıyla sürüklenirken tutunmak dahi istemeyiş. Belki tarif etme yorgunluğundan, belki de yetememekten. Bir tür yetersizlik. Alıntılar, duyguların ifade edilemediği anlarda alınan renkli küçük haplar benzeri. Aşağıdaki seçki benim ruhumu hep meşgul eden bir çok öğeyi içinde bulundurduğu için alıp başucuma koyma gereği, sebebini bilmediğim bir arzu duydum. Hakkım olmasa da garip bir şekilde sahiplendim. Gelip bu yazı için bana, " Yapamazsın !" deseler bile kafa tutarım. İlk defa olmuyor bu bana ve içinde bana da ait şeyler var.. Hissettiklerim, eski bir tanıdıkla, ya da dağıtılmış oraya buraya savrulmuş kabilenizin bireylerinden başka pek de kimsenin bilmediğini zannettiğiniz o lisanı konuşan bir kabiledaşınızla karşılaşmak gibi. Sıkıca sarılıp derin-derin içinize çekiyorsunuz kokusunu her yerinize sinmesi için. "Yalnız değilim ben" diyebilmek için ..Yıllar yılı kafanıza yerleştirilenin aksine, ayrık otu veya eğrelti olmadığınızı düşünüyorsunuz rastladığınız anda. Sakat yaşanmış uzun yıllardan sonra olmayan o uzvunuzun iadesi gibi .. Gecikmiş fakat gerçekleşmiş bir tanışma ritüeli. Eksik olanı getiren iki insana derinliği tahmin edilemeyecek, iç yangınından öte bir ateşin yakışıyla saygı duyuş. Teslim olma ikliminde bir şükran .. Bu hikayedeki iki insanın, elleriyle ruhunuzun duvarlarına bedeli kendi yaşamları olmuş dokunuşları. Hiç bir yakınlığım olmamasına rağmen Cenk'e ve Rodos'a karşı kendimi borçlu hissediş ve talep etmemiş olsalar da son bir görev benden onlara. Aşağıdaki satırların yazılı olduğu bir kağıt gemiyi suya bırakış Rodos'un/Rodos'a varması için... Onların, içinde Yolculuk, Ege, Rodos, Kediler, Deniz kızları ve Vasiyet olan hikayelerini Rodos'a yakın bu kıyıdan Cenk için Rodos'una okuyuş.. Batı rüzgarlarıyla Rodos'a ulaşması, kavuşmaları için ... Aşağıdaki hikaye için bana bir ceza keseceklerse eğer, ben de kafamı uzatırım aynı Rodosla Cenk'in yaptığı gibi...

İkarus İçin

Cenk ve Rodos’un Hikayesi / KÜÇÜK İSKENDER

Vasiyet sözcüğüne karşı nasıl bir tavrınız vardır;
Bizde hukuksal açıdan geçerli ve yerinde bir kavram gibi görünmese de, sokaktaki insana göre belki de Dışarı’da algılandığı biçiminden çok daha anlamlı. Avukatların önünde kasalar, mektuplar, gizli belgeler açılmıyor vasiyet dendiğinde bu ülkede;
bırakılan küçük bir not, telefonda alınan bir söz yetiyor vasiyet karşısında suskun, hüzünlü kalakalmanıza. Bu sorumluluğu hak etmekle, bu vasiyetin yerine getirilmesi zorunlu zaman dilimini yaşamaya mecbur bırakılacağınızın işaretleriyle yüzleşmekle, bir yakınınızın sizi bırakıp gideceğinin çaresizliğiyle çok önceden tanışıyor ve hayat meseleleri hakkında işkilli davranmanın ölüme yanıt olmadığını, olamayacağını bir kez de farklı bedeller ödeyerek öğreniyorsunuz.

Çünkü miras değil bir yarım bırakılmışlık, eksiklik paylaşılıyor, paylaştırılıyor.

Arkada kalanl(ar)ın bırakılan vasiyet önündeki trajedisi mühim:
Son bir isteğin gerçekleştirilmesi. Giden kişinin hayattayken özlediği, beklediği, önemsediği bir şeyi gerçekleştirme ödevi. Yaşayan insanların, yaşamaya devam edecek insanların ayrılanlar için yüklendikleri bir ödev.

Cenk Koyuncu (1967 – 2006),eşi Rodos’u kaybettikten sonra sürekli hatırlattı bana:
“Rodos hakkında bir yazı yaz, Varlık’ta ya da Yasakmeyve’de yayımlansın.”

Sanırım amacı, Rodos’un şu kısa yeryüzü konukluğunun şiirle süslü yanlarının okurca bilinmesi, dahası idrak edilmesiydi. Güzeldi Rodos. O büyük gövdesine yayılan hoş bir kahkahası, insanı umutlandıran bir dikkati, kontrollü bir merakı, sahiplendiği kişilere yönelik incelikli bir eğitmen edası vardı. Onu en çok kedilerden korkarken hatırlayacağım; korku da denmez ona, infial daha doğru.

Cenk, Rodos’un ardından kutularca ton balığı taşıdı evime: ”Rodos çok severdi. Bol bol alır, yığardık buzdolabına; parasız kaldığımızda dolapta olsun diye.” Dediydi Cenk. ”Ben pek sevmem,yiyemem de zaten artık.”

Birbirlerine birbirlerinin cenazelerinde şık olma garantisi verdiklerinde hangisinin önce yola çıkacağını bilemezlerdi: Önce Rodos gitti. Peşinde ilaçla ayakta duran, hayatında belki de en nefret ettiği takım elbiselerini giymiş bir Cenk bırakarak. Cenk’e takım elbise hiç yakışmamıştı; Cenk’e takım ruhu da hiç yakışmıyordu ki:
Cenk özgündü. Cenk sürüden kopmuştu. Cenk, polis babasının intiharı, annesinin ölümü, uzun saçları ve sakalları arasına sakladığı tek kulağıyla Ortadoğu’da başka bir Van Gogh’tu. Rodos’un cenazesinde yalnızca bizim gözlerimizin aradığı kimi eski arkadaşlarının yokluğu yıpratamadı Cenk’i. Önce basit bir şişkinlik yalanıyla başlayan tümör, İstanbul’daki doktorlarca sökülüp alındı ondan.

Gidişinden birkaç gün önceki konuşmamızda, Rodos için yazmamı üsteledikten sonra:

“Yanlış teşhisin kurbanı oldum. Hayatta insan korkularıyla yüzleşirmiş. Gırtlağımı delme ihtimalleri var. Çok korkuyor ve istemiyorum.” diyebilmişti. O korkunç deliği açamadılar Cenk’e. O konuşmamızdan beş gün sonra kovulur gibi gitti dünyadan. Muhtemel ki Rodos’a yerleşti. Son aylarda hep gitmeyi için için tasarladığı yere.

Eskiz’ini çıkarttığı mücadelesi Son Kişot olarak bitti. Yel Değirmenleri onu Kadıköy’den, Beyoğlu'ndan söküp kopartıp Akdeniz’e, Antalya’ya, denizin kenarına sürükledi. Sevdiği bir film, bir şarkı kalmadı bizlere. Tanıştığımız günlerdeki Enis Batur koleksiyonerliği bir ihtimal.

‘Tılsım ve Trajedi’ miydi onu bağlayan, sonradan hüzne teslimiyetiyle bize teslim edeceği ?! Bilemeyiz. Borçlu değil, alacaklıydı bu çift.

Birlikte Nevizade’de eğlendikleri bir gecenin sabahında Rodos’un mide bulantısı ile başlayan kalp krizi belki de parasızlık nedeniyle yetişemedikleri hastanenin koridorlarında tümöre dönüşüp öyle nüfuz etti Cenk’e. Gidgide bir epidemiye benzeyen duyarsızlık saltanatı onlarında kellesini istedi. Uzattılar başlarını karı koca.

“biraz daha kalsam, biraz daha mı can verecektim ?” diye yazmıştı Rodos samimiyetini döktüğü Şüpheliler Antolojisi kitabında. Cenk’e adadığı bir şiirinde ise “sanma ölüyorum, zannetme / bir daha açmam “ diyordu. Elbette Rodos’a inanmadı Cenk:

Yola çıktığımda yoldan çıktım ben!
Biliyorum karşılayacak beni yolun sonunda
anlayacağım o an,akrep de benim semender de.
Bu fırsatı kimseye vermem kendimden başka
ölümlerden ölüm beğeneceğim.
birkaç mektup birkaç eşya bırakacağım dostlarıma
sevgilimi kendisine emanet edeceğim
ya kitaplarım,layığını bulurlar mı ? Üzüleceğim.
Kefenin cebi yok biliyorum
yalnızlığımı kendimle götüreceğim

“ Kitabe-i Ceng-i Mezar’ında. Ölüme tek ödevim kaldı / ona çalışıyorum!” dediğinde Enis’in Trajedisini, Rodos’un yüzme bilmeyen Deniz Kızlarını, kendi ödevini bu yazıda anlatamadığım biçimde tamamlayıp bize bıraktı. Belki ona blues yakışır artık.

Vasiyetti: O yüzden yazmadım. Dostlarım! Belki yalnızca siz ikiniz şiirdiniz, biz geride kalanlar hikaye.

KAYNAK: Yasakmeyve Şiir Dergisi / Temmuz-Ağustos 2006 from ŞİİR AKŞAMLARI by Ata
Ata'ya Sonsuz teşekkürler bu metinden haberdar ettiği için.

Kediler Bilir III

2010-05-13T01:49:00.021+03:00

Hayat, şu bakkalardan çocukların sıkça satın aldığı yumurta çikolatalar gibi. Kimilerine araba, uçak çıkıyor. Biniyorlar ve devrediyorlar alemi. Kimilerine çöp insanlar çıkıyor. Hazineler keşfediyorlar. Kimilerine de kediler çıkıyor, iki kulak, bir kuyruk, dört de pati. Biraz da miyavv.

Biri beyaz biri kara iki kedi..
Birbirlerinin omzuna kollarını dolamışçasına birbirlerine şefkatle sarılarak, birbirlerine dayanarak yola çıkmışlar. Gölgeler akşamüstünü söylüyor. Yorgun bir günün sonunda eve dönüyorlarmış gibi. Yüzlerini görmüyoruz ama eminim mırıl mırıl konuşuyorlardır.

Belli sınanmış, denenmiş bir dostluk bu. Uzun yolları da göze alabilen bir dostluk. Ya biz, binde bir karşımıza çıkan dostluk, arkadaşlık, sevgililik fırsatlarını ne yapıyoruz?
Akşam üstünün bir saatinde yorgun gövdemizi yaslayıp mırıl mırıl konuşabileceğimiz, Omzumuza dolanan bir kolun, başımızı yaslayabileceğimiz bir omzun,
Belimizi kavrayan bir elin, uzun yollara dayanıklı ayakların sahibi karşımıza çıktığında tanıyabiliyor muyuz onu,
Değerini biliyor, biricikliğini, benzersizliğini anlayabiliyor muyuz?

Yoksa hayatı sonsuz, fırsatları sayısız sanıp
Kendimizi hep ilerde bir gün karşılaşacağımızı sandığımız bir başkasına, bir yenisine ertelerken hayat yanımızdan geçip gidiyor mu?

Karşımıza erken çıkmış insanları yolumuzun dışına sürüklerken bir gün geri dönüp onu deliler gibi arayacağımızı hiç hesaba katıyor muyuz?
Hayat her zaman cömert davranmaz bize, tersine çoğu kez zalimdir, her zaman aynı fırsatları sunmaz, toyluk zamanlarını ödetir.

Hoyratça kullandığımız arkadaşlıkların, eskitmeden yıprattığımız dostlukların
Savurganca harcadığımız aşkların hazin hatırasıyla yapayalnız kalırız bir gün...

Bir akşamüstü yanımızda kimse olmaz,
Ya da olanlar olması gerekenler değildir.
Yıldızların bizim için parladığını göremeyen gözlerimiz,
Gün gelir kayan yıldızların gömüldüğü maziye kilitlenir...

Kedilerin özel bir anını yakalamak gibidir kendi hayatımızdaki olağanüstü anları ve olağanüstü kişileri yakalamak. Bazılarının gelecekte sandıkları 'bir gün' geçmişte kalmıştır oysa;
Hani şu karşıdan karşıya geçerken, trafik ışıklarında rastladığınız, omzunun üzerinden şöyle bir baktığınız sonra da boşverip 'Nasıl olsa ilerde bir gün tekrar karşıma çıkar.' dediğinizdir. Oysa tam da o gün bu zalim şehri terk etmiştir O, boş yere bu sokaklarda aranırsınız...

Aslında alıntı yapmamak lazım yazıyorsanız. Murathan Mungan'ın bu metninin içine doldurdukları beni hep etkilemiştir. Sadece paylaşmaktı amacım. Birlikte bakmaktı uzunca bir aradan sonra ...

Kediler Bilir II

2010-03-20T02:53:00.002+02:00

Kedilerle uzak yakın alakası olan ya da onlarla birlikte bir müddet yaşayanların bildiği gibi;
Kediler ufak, dar ve sıkışık yerleri sever. Bunun sebebi belki de zor olanı başarma itilimiyle mükemmel olma çabalarıdır onların. Belki de gizemlerinin bir parçası..
Benek ile ilk dost olduğum ayların sonunda akşamları da evde kalmaya başlamıştı. Yemek yaparken mutfakta yere attığım poşetlerle oynarken naylon torbadan çıkan hışırtıyı sevdiğini düşünürdüm. Bir gün sırf ona değişik bir oyun sunmak adına; Benek i üstünde durduğu naylon poşetin içine koyup sallamaya başladım. Bu hareketime ters bir tepki vermediği gibi hoşnut olduğunu belli eden sesler de çıkartmaya başladı. Sonunda onu sallamaktan yorulup poşetle birlikte mutfak kapısının sapına astım Benek i. Kafasını torbanın saplarının arasından çıkarıp benim yemek hazırlayışımı seyretmişti. Bu küçük oyundan sonra aynı ritüeli sıkça tekrarlar olmuştuk. Bazen de omuzuma astığım ağzı açık bir çata ile onu gezmeye bile götürebiliyordum. Koltuk altımda ve dokunabildiği sürece sorun yoktu...
Çocukluğumda bildiğim ama bu yaşlarımda unuttuğumu keşfetmiştim.. Dar, sıkışık ve saklı yerlerin daha güvenli olduğunu..
Evet görüldüğü gibi valizim hazır ve ben yine içindeyim.. Gitmek.. Yine uzunca bir yolculuk için. Bu yolculukta başarısızlık gerçeğini ve yenilgiyi kabul etmenin de bir erdem olduğunu irdeleme çabasıyla geçecek.
Yola çıkma zamanıdır. FaceBlog ta rastladığım herkese tekrar teşekkür ederek ayrılıyorum. Hepinizin hoşça ve esen kalmanız dileğim ile...

Bir Yaşam Gerçeği

2010-03-04T13:38:00.002+02:00

Körüz biz kör uçuşlara açmışız toprağımızı
Ha düştü ha düşecek çelik gagalardan
Mantar mantar açılan tohumlar sıcakta

Gözlerimizi bir pula satıp geçmişiz bir yana
Ölmesini bilenlere yüz çevirmemiz bundan
Körüz gözbebeklerimize mil çekilmiş mil
Acımasız bir namlu şakağımızda soğuk
Tetikte kendi parmağımız yabancının değil

Rıfat Ilgaz

Kediler Bilir

2010-01-20T13:34:00.000+02:00

Ormanın içinde bir yerde oturuyorsanız eğer,
Tabiata yakınsınızdır. Orada evrenin işleyişini, kurallarını çok yakın izlerseniz. Evreni kavrarken tümden gelimden ziyade tüme varımla izah edersiniz Allah'ı. Yaprak kıpırdar, rüzgar eser, yağmur yağar, fırtına çıkar. Ay ışığında göz kapaklarını açıp kapatan Baykuş'un gözlerinde, sabah erken kapınızın önüne gelen bebe kirpilerde, yeni doğmuş köpek, kedi yavrularında, soğukta balkon demirine konan kuşlarda, güneşle birlikte asmanın üstünden gelen sincapta hep O'nu görürsünüz. Evrenle, göl kenarındaki sazlar gibi eğilip kalkarak uyumlu yaşamayı ve paylaşmayı öğrenirsiniz. Kapınızın önüne bir mama kabı bırakır, rüzgar çanlarının yanına uçanlar için kış aylarında küçük margarin salıncakları asarsınız. Ayırt etmemeye gayret edersiniz birini diğerinden ama .. kedilerin yeri ayrıdır bende. Hele siyah-beyaz olanlarının. Belki de içimin tek mevsimi sonbahara uygun olduğu için.

Bilinenin aksine, kedilerin allegorik hikayelerde ifade edildiği gibi metafizik bir dünyaları ve apayrı bir sevgi hissediş tarzları vardır. Kediler sevdiklerine ve evlerine sıtkı sadakatle bağlıdırlar. Kedilerin gözleri ancak ve ancak iki halde yollara düşer..

Birincisi, ölümlerinden önce ..
İkincisi, incitilip istenmediklerinde ..

Halk arasındaki söylecenin tersine nazik ve naiftir kediler. Biz anlamasak da son bir vedayı çok görmezler bize. Hep son kez gece gelir.. sabaha karşı yok olurlar ..

Kediler bilir ömürlerini ve istenmedikleri zamanları ..
Giderler uzuun yollara acı vermemek ve incitmemek için ...

Garip Bir Anatomi

2009-12-09T05:26:00.005+02:00

Bugünlerde Yalan ve Riyanın, dünyada aşktan sonra üzerine en fazla kafa yorulup, yazılan konular arasındaki ilk sıralarda olan yerlerini diğerlerine kaptırmayacakları fikrine kapıldım. Hiç sembolizmaları nedir ? Ne ile anlamdırılabilirler ve nasıl ifade edilebilirler diye düşünmemiştim.. Taa ki fotoğraçı Reinfried Marass ın çektiği yukarıdaki kareye kadar. Ve bu satırlar döküldü kalemimden, geçmişten bugüne imbiklenerek, usulca süzülerek ve yavaşlığındaki yumuşaklığın aksi şiddetinde de yakarak, kanatarak..

Yalan ve Riya, uzmanı olmayan ve onları doğal bir karakter hali olarak yakalayamamış olanların üzerinde bir türlü durmayan berbat bir elbise gibi. Ne kadar düzeltilse, rötuş yapılsa olmuyor, bir yerden düşüyor, pot yapıyor. Çabucak ta fark ediliyor. Dokumasının basitliği ve renginin kırmızıya yakın tonlarından sebep göze batıveriyor. Emanet alınmış gibi. Kısacası hani deriz ya, "Sakalet duruyor." diye. Aynen bu tabir. Yakışmamış ve beceriksiz bir elden çıkmış olmasının sırıtışı da cabası. Oysa bu iki terimin ustası olmuş ve sosyal ilimlerinin ilerleyişi için iki olmazsa olmaz anahtar olarak kullanan bireylerde hal böyle mi ?
Ne gezer..
İlk örneğin tam zıttıdır. Mükemmel bir incelikte olan ve elin tüm hatlarını gösterecek kadar iyi oturmuş ipek bir eldiven gibidir yalan. Bir çift, yan yana eldiven. Usta ellerden çıkışının ilk belirtileridir sanki bu özellikleri. Üstelik o usta elleri son derece de zarif gösterirler. Hele hele siyah olanları özellikle erkekler için dayanılmaz bir çekiciliğe sahip olmuşlar. Dokunmuşlar, sarıp sarmalamışlar örtmek gizlemek ister gibi içindekileri. Ele geçmemek fiili için gerekli olanlardan biri değil mi eldiven ?. İlginç..
Eldiven ve ele vermemenin ve bir de ele geçmemenin yan yana gelişi.. Anlamları ile de nerelere götürüyor algılayanı.
Hem sonra tüm cinayetler, cürmü işleyenin yüzünde bir tebessümle geride iz kalmaması ve ele geçmemek için bir çift eldivenle işlenmiyor mu ? Eldivenler de ele geçirilmez mi ? Giyilmez mi ?, ellerin bir elbisesi gibi zarifçe, ilk örneğe nispet yaparcasına.
Eldivenler.., ele verilişler.., ele geçişler.., eller.., parmak izleri.. Ve tümünü örten yumuşacık bir çift eldiven .. Bir tekinin adı Yalan diğerinin Riya.. Bir cinayet için gerekli olan bir çift eldiven...

Geriye Ne Kalacak Sizce

2009-11-24T05:19:00.001+02:00

Her türlü örf, adet ve geleneğin içindeki maneviyatın, liberalleşme ve onun taraftarları eliyle yağmalanmadığı, boşaltılmadığı günlerdi. Yani benim çocukluk günlerim. O vakitler sütçü, ayakkabı tamirçisi, temizlik işçisi, doktor, mühendis bebelerinin bir arada oynadığı, aynı sınıfta öğretim gördüğü yıllardı. Beslenme çantalarına (o da amerikan bezinden bir torba) öyle şaşalı şeyler konmazdı, başka çocuklar yoksundur diye. Bir elma, iki dilim ekmek ve bir parça beyaz peynir. Hepimiz yokluk nedir bilirdik, paylaşırdık.
İlkokula başlarken hocalarımızın eline teker teker, "Eti Senin Kemiği Benim" diyerek bırakılırdık. Hoş.. o yıllarda, eti öğretmenleri tarafından yenmiş kuru kemik bir bebeye hiç rastlamadım. Bilakis hepsi de gürbüz ve güzel insanlar oldular, yıllar içinde. Bizden çok ufak olmasına rağmen aynı okula gittiğimiz bizim apartman görevlisi Ali Amcanın Kızı Kezban, amerikada çok tanınmış bir nükleer fizikçi oldu. Bunu söylerken hep tatlı bir hüzün sevinç karışımı duyarım. Yokluğun içinden çıkan pırıl pırıl bir kızdı o. Şimdilerde nasıldır bilmiyorum ama benim zamanımda kadın hocalar çoğunluktaydı. Aile toplantılarında, ebeveyinler kendi aralarında yahut bizlerle konuşurlarken "Hoca Hanım" dendi miydi.. bir durulurdu. Ağır çok ağır, bir o kadar da saygıdeğerdi hoca hanımlar. Tatlı da bir korku beslerdik kendilerine. Ama içlerinde benim ilk aşkım olan Betül Hoca gibi çilli, örgü saçlı gencecik kızlarda vardı. Akıllı, uslu, bir baltaya sap olmuş güzel insanlar yetiştirdiler hocalarımız. O eğitimcilerin en genci bugün babamla aynı yaştadır ve belki de içlerinde Sonsuz Doğu'ya göç etmiş olanlar vardır. Diyeceksiniz ki kimler göç etmedi oraya.
Aynı anneannem gibi..
Deniz Kuvvetlerindeki hizmetime başlamadan önceydi.. Telefon çaldı, sabahın bir vaktinde. Hep sevimsizdir, gecenin geç saatlerinde yada erken sabah vakitlerinde çalan telefonlar. Pek hayırlı haber vermezler. Annem açtı telefonu. Donup kaldı bir an. Yere düşmeden önce " Annem" diyebilmişti. Annem, kardeşim ve ben hemen Karamürsel'e gittik. Rahmetli anneannem bir bayram öncesi günü sahurdan sonra yatağında, aynı niyazlarında olduğu gibi bir nefeste emaneti asıl sahibine teslim edip, uçup gitmişti. Annemle birlikte anneannemin odasına girdik son bir kez. Annem ona Boşnakça, "Annem, Güzel Kızım" diye başlayan son bir konuşma yaptı ağlayarak. Kendisinin küçük bir kız olarak yapayalnız kaldığından bahsetti. Saçlarını sevdi, annesinin. Sonra eğilerek defalarca annesinin ayaklarının altını öptü hakkını helal etmesi için. Böyle bir ritüeli ilk defa oracıkta annem ve anneannem ile öğreniyordum. Bu veda ayininden sonraki yıllarda hep sorup durdum kendime, " Acaba erkekler , tüm yaşama dair bildiklerinin kadınlar eliyle kendilerine öğretildiğinin farkında mı ? diye ..
Yürümek gibi, konuşmak gibi, okumak gibi, karnının doyurulması gibi ..
Liberalizmden çocukluğa, oradan ölüme ve öğrenmeye kadar uzanan ne çok parçacığa dokunup geçmişim. Bilmişim ki yazmışım. Öğretmişler. Belletmişler.. Kimlerin hakkı yok ki üzerimde, bunca şeyi bilmemde. Özellikle de öğretmenlerimin. Şu zamana kadar alın terim ve bilgimle kursağımdan geçen her lokmada payı olan öğretmenlerimin ve bütün öğretmenlerin -bir teki hariç- ayaklarının altını öpüyorum, ödenmeyecek haklarını bir nebze olsun helal etmeleri için.
Ve herkese güzel, sıhhatli, mutlu ve yalnızlıktan uzak bayramlar diliyorum.
Şimdiden iyi bayramlar dilediğime bakmayın. Ne tatile ne de başka bir yere gideceğim. Ama sizlerden bir isteğim var, onun için yol yapıp kapı aralıyorum aslında. Bu bayramı ve bundan sonrakileri, biz yazan insanlar olarak farklılaştıralım. Gelin, bana elektronik posta adresimden adreslerinizi yollayınız. Ben de sizlere güzel bir dolmakalem ve el yazısıyla yazılmış kartpostallar atayım. Bura kuşlarının sesini, ağacının, çiçeğinin kokusunu yollayayım. Bol iyotlu Ege sabahının aydınlığı olsun zarfların içinde. Bu bayram benim için de, sizler için de başkalaşsın. O faturalardan başka bir şey girmeyen posta kutularınızda bir dosttan ve onun elinden çıkmış, azıcık yalnızlık, çokça arkadaşlık ve bolca muhabbet kokan bir kartpostal bulma sevincinden ne kendinizi, ne de beni mahrum edin.. Bundan böyle, aramızda bir adet ile yeniden postacının ayak sesleri beklenir olsun.
Ve ben de, dostlara gönderilen ufacık bir selamın diyeti olan pulun altındaki acı, kekremsi tadı dilimde duyumsayabileyim.

Yolcum Var Benim

2009-11-21T18:30:00.004+02:00

Yer Kocaelinin Karamürsel kasabası. O yıllarda bu ufacık kasabanın çoğu nüfusunu 13 harbinde Anadolu'ya gelen Saraybosna(Sarajevo) göçmeni Boşnaklar oluşturur. Benim anne tarafım gibi Müesser Hala da onlardan biri. Ahşap bir evde, Tabakhane mahallesinde oturuyorlar. Saraybosna'dan gelirken, anne ve babası hiç bir şey getirememiş yanlarında. Yoksuldur Müesser Hala. Eşi de kendisi gibi dar gelirli bir ailenin oğlu. Sade bir törenle evlenirler. Eşi, Gölcükteki Bahriye tezgahlarında çalışmaktadır. Müesser Hala ilk ve tek çocuğu Mehmet'e hamile kalışının altıncı ayında eşini bir kazada kaybeder. Yıkılmamaya gayret eder. Evlenmez, içine gömer sevgisini, gençliğini, aşkını. Zaten onlarda aşk ve evlilik bir keredir. Tekrarı mümkün değildir, ölüm gibi. Her şeyi Mehmet olmuştur. Oğlu, hayatının merkezidir. Bahçede türkü söyler hep Mehmeti için onun yokluğunda..
Vakit, vakit olur.. Zaman devrilir gider.. Mehmet on sekizine gelir. Askerlik çağıdır Mehmet için. Unutmaz devleti Mehmeti de. Çağırır hizmet için Bahriye'ye. O yıllarda Bahriye askerliği, kara askerliğine göre nerdeyse iki kat sürede bitiyor. Tam tamına 36 ay. Yani üç koca yıl. Müesser Hala nın yüreğine hançerler sokulur da bir şey diyemez kimselere. Mehmet bir sonbahar günü Levend olur Bahriyeye beyazlarını çekip.
Mehmet'i Dumlupınar denizaltısına verirler. Aylar, ayları kovalar. Mehmet, bir Nato tatbikatı öncesi izne gelir. Anacığıyla hasret giderirler. Bir kez daha öper anasının elini. Çıkar, gider gemisine bir bahar gününde.
Bir ay kadar sonra Nara burnunda, Azrail Naboland kılığında onlarca Bahriyelinin, çocuğun ve kadının tüm hayallerini biçer. Gönderir Dumlupınarı, Çanakkalenin derin ve soğuk sularına. Mehmet te dahil tüm gemi mürettebatı "Vatan Sağolsun" diyerek yatarlar ölüme. Radyolardan naklen dinler tüm Türkiye'deki analar, babalar,çocuklar,eşler,sevgililer, nişanlılar "Vatan Sağolsun deyişlerini. O gece Türkiyede onlarca kadının saçı bir anda bembeyaz olur. Aynı Müesser Hala gibi.
Hiç sesi çıkmaz, gözlerindeki iki damla yaştan başka. Fırlar çıkar sokaklara. Artık akıl kuşunu ten kafesinden uçurmuştur. İçinde külhanlar yanar hep. Kendisiyle birlikte ahşap evini yakana kadar bahçede, yollarda, bağda;
Mehmet Gitti Askere
Alır,Gelir Tezkere
türküsünü söyleyip durur, Mehmet'i, Kınalı Kuzusu için.

Bir kınalı kuzu da bizde var. Adı Emrah. Yalan ve ihanetin içinden kendini pırıl pırıl çekip almayı başarmış yüreği kuzu bir can çocuk. Kanaatkar ve Erdemli. Kaçımız onun başardığını gerçekleştiririz bilemiyorum..
-Gözüme de toz mu kaçtı, nedir ?
-Nereye tıkarım şu mendil meretini ben de bilemedim. Gevezelikten mi acep oldu ?
-Çokca söyledim değil mi ?
-Hikaye oldu mu durmam..
-Fazlaca oyalandım zaten.
Ey! Ahali !. Yolcumuz var artık. Eylemen Gari. Hazırlık lazımdır. Varıp gideyim ben..
Az daha unutacaktım. Gider ayak aklıma düştü de,
Eğer olur da, aklınıza ve yüreğinize Emrah düşerse eğer;
1 Aralık 2009 akşamı, elinize bir sürahi su alın ve kapılara, balkonlara, pencerelere çıkıp yollara serpin.

Oğlumuz bahtı açık, yüreği engin, sularla gitsin ve sular gibi tez vakitte gelsin.
Ve Onun yokluğunda cama vuran her damlaya, ona selam götürmesi için yüreğinizden geçenleri, bir şiir okur gibi fısıldayın.
Merak etmeyin. Bir Turna nın kanadına yapışıp türkü olur, ulaşır Emrah'a...

Yarım Kalmış Öyle Bir Şey

2009-11-05T05:13:00.003+02:00

Hep soracaklarım oluyor..
Kime mi ? Tabii ki sana. Senden başka kimim var ki benim..
Aklımda kalsınlar, unutmayayım diye bir çok sefer tekrarlıyorum kendi kendime. Ama ne oluyorsa oluyor ve sana can-ı gönülden sormak istediklerimi unutuyorum. Belki de can evimden istememeliyim sormayı. Bu yüzden unutuyor olabilirim. Unutmam bir şey değil de, ne yazık sen gitmiş oluyorsun soracaklarımı hatırladığımda. Ben de sana sorularımı, hep böyle yıllardır, yazıp yazıp biriktiriyorum tahta bir kutunun içine..
Sahi, ben hasta iken sen benim başımda böyle bekledin mi ?
Kulaklarım, ayaklarım ateşler içinde yanarken,
Elini tenime değdirdiğinde
Sen, kuzey rüzgarlarıyla üşümüş gibi titredin mi ?,
Bir tirbişonun şişe mantarını delişi gibi kalbine "kaybediş" usul usul sokuldu mu ? Hem de hiç kan akıtmadan. İçine oturur, boğar gibi..
Ateşten yarı baygın gözlerimde, yitişin acıları olduğunu gördün mü ?
Sıçramalarımın, senin gitme ihtimalinin kabusları yüzünden
Ve
Sayıklamalarımın ise, seni kaybetmemek için anlaşılmaz bir lisanda yapılmış dualar olduğunu ?
Zordu belki anlamak ama,
O güzel saçlarının altındaki beyninin kıvrımlarında bir anlıkta olsa "Ben'i" kaybetme olasılığı hiç dolaştı mı ?..
Sen gittiğinde ben ateşlenmiş yatıyordum ..
Kapıyı kapatmadan önce yatağın içinde benim üşüdüğümü, kapının ardında senin alev alev yandığını duyumsadın mı ?

Asya'nın ufacıcık ayakları için ..
Görsel: Ali İKİZKAYA

Aynı Mandalla Tutturulmuş İki Ruh

2009-10-29T04:43:00.001+02:00

Mandalları Bilirsiniz .. !

Hani, şu iplerin üzerine bir şeyler tutturmak için kullandıklarımızı. Özellikle de çamaşır asmak için olanlarını. Ben, rengarenk olmalarına rağmen plastiklerini hiç sevmem. Sevemedim, alışamadım da.
Ahşap olanlarını sevmişimdir. Artık eskilerde ki gibi sık rastlanır değil ahşap olanları. Doğallıklarına benzer, artık nadir rastlanır oldular kıymetli bir eşya misali. Malzemesi güzelliğinin sebebi gibi sadedir. Bir yay ve iki ufak parça ahşap...
Bilirmisiniz ?..
Ahşap yaşar, nefes alır, ayrı düşmüş olsa bile ağacının gövdesinden, can suyundan. Hep özler, koparıldığı ağacı, toprağı. Buram buram hasret kokar. O da siz gibi, ben gibi incecik yanıktır, çocukluğunun, gençliğinin iklimlerine.
Alıp, koklayın bir ahşap mandalı..
Büyüyüp yeşerdiği ve sonra da göğerdiği toprakları, ormanları, dal yada gövde iken tenine dokunan rüzgarları duyumsarsınız. Bir de tutup kulağınıza götürün. Kök saldığı ormanın, dağ başlarının kurdunun, kuşunun, böceğinin, seslerini duyuverirsiniz. Plastiklerinin aksine dokunduğunuzda sıcacıktırlar. Yadırgamazsınız ona temasınızı, bir parçanız gibi hissedersiniz. Avuç içiniz yada parmak uçlarınızda eğrelti durmaz. Aynı kadim dostlar benzeri dayanıklı ve sağlamdır. Onları, sadece duvarı için için yiyen nem yıkar tıpkı dostlukları çökerten gam gibi.
İnsan ne garip hissedişlerin eline düşebiliyor. Ahşap bir mandalla bile, böylesine derin bir duygusal bağ kurabiliyor. Varın bir de, bir insanın başka bir insan oğlu/kızı ile ne kadar derinleşebileceğini, siz düşünün.
O gün, ruhumun çamaşırlarını Himalayaların zirvelerini okşamış rüzgarlarla sevişmesi için ipe dizdiğimde bunlar düşmüştü aklımın sokaklarına. Rüzgarla dans edişlerini kimbilir hangi gelmezin saçlarına benzetmedeyken aralarından iki güzel kız çıkageldi. Biri büyük, biri küçük, ufağı büyüğünün çiçekli elbisesinin eteklerine tutunmuş, ikisi de gülümsüyordu. Büyüğü;
Yine düzgün dizememişsiniz .. derken iki çamaşırı düzeltip bir mandal eksiltti aradan. Elinde bir ahşap mandal vardı şimdi. Tebessüm etmeye gayret etti gözlerinin arkasındaki bulutlara rağmen. Sonra elindeki mandalı yüreğinin üstüne iliştirip kucağına aldığı küçük kızın ayaklarını gösterdi. Eğilip öptüm sabah poğacası tazeliğindeki küçük kızın ayaklarını...
Benim ruh ikizim bu iki kız artık bizim bahçemizdeki güllerin arasında, bizlerle yarenlik edecek ve yazacaklar. Birinin adı Selda diğerininki Asya. Her ikisine de benim çok sevdiğim bu Cahit Külebi şiiriyle hoş geldiniz diyorum...

Senin dudakların pembe
Ellerin beyaz,
Al tut ellerimi bebek
Tut biraz!

Benim doğduğum köylerde
Ceviz ağaçları yoktu,
Ben bu yüzden serinliğe hasretim
Okşa biraz!

Benim doğduğum köylerde
Buğday tarlaları yoktu,
Dağıt saçlarını bebek
Savur biraz!

Benim doğduğum köylerde
Şimal rüzgârları eserdi,
Ve bu yüzden dudaklarım çatlaktır
Öp biraz!

Benim doğduğum köyleri
Akşamları eşkıyalar basardı.
Ben bu yüzden yalnızlığı hiç sevmem
Konuş biraz!

Benim doğduğum köylerde
İnsanlar gülmesini bilmezdi,
Ben bu yüzden böyle naçar kalmışım
Güldür biraz!

Sen Türkiye gibi aydınlık ve güzelsin!
Benim doğduğum köyler de güzeldi,
Sen de anlat doğduğun yerleri,
Anlat biraz!

Yollar-Yolcular

2009-10-12T02:58:00.002+03:00

Orucum vardı benim...

Yemeye,
İçmeye,
Ve yazmaya.
Yolcu etmiştim
Kendim,
Kendimi ben.

Hani derler ya, benim de son yediğim gözüme, dizime durmuştu. Sevgisinin insana zehir zıkkım olması, olası mıdır ?. Sevgi insana zehir zıkkım olur mu?.
Olur elbet.
Zıkkım olur, boğazına oturur. Zehir olur hareketsiz bırakır, yavaş yavaş öldürür. Sevgi ve öldürmek kelimeleri, taban tabana zıt olsalar da ne kadar kardeş ve sevdalılar birbirlerine, kucak kucağa. Biri diğerine gelirken hep yalnızlığı, terk edilmişliği kullanıyor, gelişinin davetiyesi ya da habercisi misali. Sevgi, ölüme gelecekse yalnızlığı gönderiyor önce. Ve sevgi gidecekse, ölüm yalnızlığı uğurluyor ilk sıra. Benim hayatımda da bu şaşmaz kaide hep çalıştı. Sevgi gidecekse mutlaka yalnızlığı gönderdi, yalnız kalmamam için. Yolcu etti yalnızlığı, ardın sıra gelirim yalanını söyleyerek. Yine de insaflı. Yalnız bırakmamak için yalnızlığın gelmesi... Ne garip bir teselli...
Yollara giderken hep, kendi kendimi yolcu ettim ben. Kimseler yoktu, "Yine Gel ! Özleyeceğim Seni ! " diyen. Yüreğinin orta avlusundaki taşlara, içinin yağmurlarıyla arkamdan sular döken.. Sadece bir kez, bir mutfak penceresinin ardında. O da yalandı.
Yalnızlığım bile yolcu etmedi, beni. Her zaman çantamdaydı. "Bir daha, istasyonlardan yapayalnız, kimsesiz yolcu olmayacaksın, ben varım" diye söz veren kadın bile, ilk terk eden olmuştu. Son kez söylenen, beyazlığı kadar kapkara bir yalan, "Hoşça Kal ! Yolun Açık Olsun !".
Yolcu edilmek bile bir imtiyazdır oysa, uzak yollara yürürken. Gurbetlere çıkarken dahi, o imtiyazım olmadı benim. Evlendirme dairesine giderken, bir mağazanın köşesinde giydim damatlığımı. İnsanlar, davul zurna ile uğurlanırken askere,.. Kendimi yolcu ettim ben. Kendi kendimin hem yolcusu hem de uğurlayanıydım.
Yolcu edilmek için bile, insanın bir diğerine ihtiyacı vardır. Birliktelik vardır. O kahrolası gece saatlerinde yolcu edilirken bir diğeri vardır, en azından ardından bakan...
Saat 02:30 dost bağından misafirler uğurlanırken kapıdan, yalnızlığa da aralık kalması için hızla kapatmadım kapıyı. Bir ses geliyordu dışardan, "Miiiii, miii" diye. Uzattım ki kafamı, göreyim kim imiş? beni bu saatte ziyarete gelen. Ziyarete gelen yukarıdaki, el kadar bir şey. En sevdiklerimden. Benim gibi, siyah beyaz. Babannemin, ufacık ellerini göstererek dediği gibi, "Şuncaaz" bir şey. Yedi, içti, çokça söyledi.
"Caaanımmm" dedim.
"Hımmm " dedi.
Sevdirdi kendini usulca. Ve çekip gitti ansızın. Bir bu resmi kaldı, geriye... Bir vardı, bir yoktu.., gecenin bu ıssız, kimsesiz saatinde.
Kimseler durmayı bilmiyor artık. Herkesin bir acelesi, yetişmesi gereken bir yer var, "Ben" istasyonundan geçerken. Hat sonu olmayan bu tenha istasyonun, bekleme salonunun duvarında bir şiir çerçevelenmiş, asılı duruyor. Eprimiş, sararmış, eski saatleri hatırlatan bir kağıda karalanmış..

Bana Bir Varmış De !
Bir Varmış, Bir Yokmuş Deme !
İçime Dokunuyor..

Can Yücel

Sahi, olur da bir gün gelirsen ve beni bu istayondan yolcu edersen eğer..

Bana Bir Varmış De !
Hep Varmış De ....

Görsel: Ali İKİZKAYA
Müzik: Zülfü Livaneli, Mutluluk Film

Allah Korusun Patates

2009-09-26T04:59:00.006+03:00

Yandaki resme bakıp ta, şimdi bu nerden çıktı diyebilirsiniz.
Elektronik terminolojisinde, bir şeyin sahtesine, göründüğü gibi olmayanına patates tabirini kullanırız. Bir arkadaşım televizyonu aç dediğinde o berbat sel felaketi görüntülerini içim, ruhum, canım acıyarak seyrettim. Seyrettim ama orası başka bir Kedi Cumhuriyeti idi. Ne kedi devletinden bir yardım eden, ne bir kedi bakan, ne de asabi kedi başbakan(kedilerin arasında en iyi bakan, en birinci bakan demektir) vardı. Halbuki televizyonlarda kendisi konuşturulmuyor diye İsrailli büyük bir kediyi yarım yamalak konuştuğu o yabancı ülke lisanında söyleyerek tırmalamıştı. Küçük kediler aynı o büyük deprem felaketindeki gibi yapayalnızdılar. Kimseleri yoktu. Yoktu da, onların kedi bakmayanları vardı. Ne yazık onlara, yabancı kedi ülkelerinde olduğu gibi kapı kapı dolaşıp haber vermemişti kimse, felaketi. Demek ki onların ülkelerinde okumuş, akıllı fikirli, büyük kedileri yoktu. Yine olan ufak kedilere olmuştu. Onlara sahip çıkacak ilgilenecek kimseleri yoktu. Öyle ya, herkesin işine yarayan "Şehit" gibi mucize bir kelime vardı lisanlarında. Puzzle da her yere uyan parça gibi. Aslında, bu Allah Korusun Patates hareketine çok bel bağlamışlardı. O da mı patates çıkmıştı nedir ?. Yine de biz Allah Korusun Patates den diyelim de, ne olur noollmazz.

İzler

2009-09-06T01:39:00.027+03:00

Hep mi hep, merak etmişti ruhunun ne durumda olduğunu. Şöyle bir daldırsa iki elini, taa içine, ayaklarına kadar. Tutup çekse, bir elbise gibi. Kendisini bir çok sefer ters yüz etse olur muydu ?. Hep bu soruyla meşgulken aklı, bir pazar sabahı traş olduğu sırada aynadaki göz bebeklerini keşfetti. Korktu, uzunca bir müddet bunu tekrar yapmaktan. Sonra bir gün karar verdi. Oturdu aynanın önüne. Dikti gözlerini, gözbebeklerinin siyah, derin kuyularına. Ruhunu alıp tam karşısına yerleştirdi ve dikkatlice baktı. Şüpheleri vardı ama şimdi açık seçik görebiliyordu. Siyahlı, grili, kimi yüzeyde, kimi de derinlerde bir sürü iz. Sil(in)diğini zannettiği, bir yığın iz. İzler, Yollar, Gelenler, İstasyonlar, Beklenenler. Islak, yağmurlu ıssız sokaklar.. Ve Gidenler.. Ve bir de Elveda lar...

Her yeni gelen
Yeni bir ben.
Ve her giden,
Bırakıyorken
Bir iz kendinden
Üremiyor kendiliğinden
Eski yüzlerden,
Yeni bir sen.
Neden, peki neden ?
Hep beklenen,
Bakıyorken
Yola,pencereden.
Sahi, ne zaman ve nereden
Geleceksin sen ?
Yoksa ben,
Hep mi bi ümit gelecekten
Ve senden ?

Bir gemi vardı ruhunda çocukluğundan beri uzak denizlere sefer eden. Bir de bir tren, bilinmeyen ülkelerin sisli istasyonlarından geçen. Çocuktu ya içi, ya gemi yada tren.. Binip gitse miydi ? vazgeçmek için senden, öldürmek için sana dair ihtimalleri tümden.

Görsel: Property of Getty Images

Makbuz-u Nefs

2009-09-02T22:28:00.065+03:00

O bilmez idi, ne yol ne de iz.
İçindeki koca bir deniz.
Kendisi de habersiz.
Öyle usul, öyle sessiz.
Yoktu ikilik, sadece gayreti biz.
Bedeni, can-(an) ı na mezar
Teni, ruh kuşuna kafes.
Bir ses, bir nefes.
Gayrisi, şu dünya hep nefs.

Meselesi bakmaktan ziyade, görmekti. Ölmeden önce ölmeye gayret ediyordu ki azab içindeki ruhu, azad olsun kabir olan teninden. Aynı, Bursa'daki Mevlevi tekkesinin arka bahçesinde sırlanmış ve taşında "Edvar-ı Musikinin Dana-i Serbülend-i. Ahmet Necib Efendi" yazan büyükbabasının niyazı gibi. Hep muhabbet, hep yarenlikti isteği. Paylaşmaktı her şeyi, yarin yanağından azade. Olanı kadar. Bir ses, bir nefes. Olmasındı nefs.
O yüzden emanetçilik ederdi, Anadolu'daki eski bir tren garında. Tüm emanetçiler gibi gözden ırak, sakin bir köşedeydi işyeri. Her şey yavaş hareket eder, zaman usul akardı onun dükkanında. Makbuzu al, kutuyu aç, emaneti ver den gayri bir şey değildi nafaka için çabası.
Bir gün sabaha karşı bir rüya gördü..

Ustası kendisini, bedestendeki dükkanlarından çarşı dışında saatçilik eden Asil Çelik ustaya gönderiyordu. Tamirde olan köstekli saatini almaya. Bedesten den çıkarken arkasına peşmurde kılıklı adamlar takılınca, korkmuştu. Hızlı hızlı yürüyordu onlardan kurtulmak için. Saatçi ustasının dükkanını bulduğunda hava iyice kararmıştı. Dükkanın ön camında Asil Çelik ustanın karaltısı vardı. Sevindi, adamlardan dükkana girince kurtulacağı için. Biraz daha hızlandı. Adamlar hala peşindeydi. Ter içinde saatçinin kapısını açıp içeri girdi. Kapıyı kapayıp gözlerini yumdu ki bir derin ferahlasın, soluklansın. Nefesini salıp boşluğa, açtı gözlerini "Asil Usta !" diyerek..
Gözlerine inanamadı. Dükkan bomboştu. Ne saat ustası, ne de dükkanda her hangi bir eşya vardı. Yere kaydı gözleri. Yer kaplamasına dair, hiç bir şey yoktu. Ahşapların tamamı eksikti ve derin bir uçurum gözüküyordu dükkanın tabanında.. Düşmemek için yükseklerden aşağı, zor zahmet tutundu dükkan kapısına..

"Usta! Eksik ama Eksik" diye, bağırarak uyandı rüyasından. Kan, ter içersindeydi ve korkmuştu gördüklerinden. "TEK dir Allah" dedi, yüzünü sıvazlayarak. Kalktı, yıkadı yüzünü. Geçti yazı masasının başına. Bir cigara sarıp harfleri saydı, eb-ced ile hesab etti. Kalemi yerine koyarken, "Tamam, bildim, vakt-ü saat tamamdır" dedi.
Giyinip, sokağa çıktı. Yolunun üzerindeki fırından iki tane simit aldı. Gar'ın sol köşesindeki Gülsüm'ün çayevinden, bir büyük çay istedi. Besmele ile açtı kapıyı ve sağ adımını attı dükkandan içeri, yıllardır adet ettiği gibi. Anahtarlarını, masanın üzerine bırakırken çaycının çırağı siparişini getirip bıraktı. Bardağın içine şekerleri bırakırken gözleri güldü. Son simidin, son yarısını da ağzına götürüyorken kapının açıldığını anladı çıngırak sesinden. Son simid parçasına takılı kalan gözlerinin, içinde olduğu kafasını kaldırmadı, içeriye girene bakmak için. Gelen adam, cebinden çıkardığı makbuzu masanın üzerine bıraktı. Kağıt parçası görüş alanındaydı. Göz ucuyla baktığı yazıyı, tanıdı.. bildi .. Teslim alacak olan hanesinde "Asil Çelik" yazıyordu. Kimlik sormaya gerek duymadı. Yerinden kalkıp, adama son kutudakini teslim etti. Konuşmadılar. Son emaneti de vermişti, borcundan kurtulanın hafifliğiyle. Akşama kadar ne kimse geldi ne de kendisi o makbuzdan gözlerini ayırdı. Yağmurun arka pencereye vuruşuyla birden kalktı. Uzanıp paltosunu aldı. Kapıyı kilitlemeden çekti. Kapının çıngırağı yine kapının arkasında bir kez daha şıngırdadı. Gişeden ikinci sınıf bir bilet aldı. Ve son trenle bir daha dönmemek üzere geceye karışıp gitti ..
Geride, masanın üstünde; bir yarım simit, bir çağ bardağının dibinde azıcık çay vardı. Yarım simitin yanında duran makbuzun, alt tarafında ise

"Bu da Geçer Ya Hu !" yazıyordu.

Görsel : Serkan Ilmis

Satır Sonları

2009-08-31T18:02:00.023+03:00

Adam hikayeler yazıyordu. Değerlerini pek de farketmemiş olduğu. Ama yazdığı cümle sonlarında ki uyumu seviyordu. Kadın da bu hikayelerden hoşlanıyor ve yazmasını istiyordu. O gece kadına hikayeyi satır sonlarından keserek okuyordu. Kadınsa severek dinliyordu. Ve kadının istediği, nasıl olsa bir oyundu. Pek de bir tehlikesi yoktu. Fark etmemişti kadın, delilikle, akıl arasındaki kısa ama derin koridoru. Konuşma arasında adama, "şairim" diyordu. Adam da sürekli, gayretkeş onun için yazıyordu. Bir süre sonra kadın durdu..

Farkedince yıldızlarının, adama kaymakta olduğunu. Kesmek istedi içindeki duyguyu. Bozmak gerekliydi, kontrolünden çıkan kurguyu. Eliyle susturdu. Bir müddet sessizlik olsundu. Adamı, bulutların üstünden alıp yere koydu.. Sonra,

Biri orda, diğeri burda durdu.
Birinin gitmezi, diğerinin kalmazı oldu.
Şair kalamazdı,
Çok ama çok yorgundu.
Son bir kez çaresini sordu.
Biri, suskun ve duygusuzdu.
Öyleyse;
Sebebi de, kal diyeni de yoktu..
Hem zaten, eşyaları kapı önünde duruyordu.
Valizinde, mektup dolu bir ahşap kutu,
Şair, alaca karanlıkta yola koyuldu.
Arkasında kalan sadece bir nottu.
Ve üzerinde irice "ELVEDA" yazıyordu,
Birinin yastığına, giderken iliştirmiş olduğu..
Hayat birine göre de, oyundu.
Güzelliği ise, isteğe göre kurgulanıyordu.
Ve üstelik sakıncası da yoktu.
Şair yürürken, bir an durdu.
Oyun olmasına oyundu ..
İsterik kurguların olduğu.
Peki, kurguların birlikte oluşturduğu,
O büyük senaryoyu kim yazıyordu ?.

Sağnak Töfte Yağışlı Tornet

2009-08-27T20:07:00.048+03:00

Kara bulutlar geldi ve gitmek bilmiyordu. Eş dost ziyaretlerinden anladık ki..., canlar burada okuduklarından ve bizdeki kömür karası iç hallerinden pek de hoşnut değillerdi. Öyleki Can Dostumuz Sufi Can uğramaz olmuştu. Hem bizim üstümüzdeki kara bulutlara üf üf demek hem de Sufi Can ın, bizler için yaptığı gibi birlikte neşelenmek ve eski günleri yad etmek istedik. Can dostlarımızın pek sevdiği hikaye anlatıcılığına soyunduk tekrar ki her taraf kahkaha olsun neşe etrafa yayılsın ...

Bizim bebelik zamanlarımızda oyuncak adına pek bir şey yoktu. Eni konu, olup olacağı, Eyüp Sultan daki dükkanlarda sıra sıra asılı olanlar. O yıllarda İstanbulda ki bebeyle Anadoluda ki çocuklar arasında oynanan oyunlar ve oyuncaklar arasında çok büyük uçurumlar yoktu. Limon kasalarından kılıç, Kristal zeytinyağı tenekelerinden yelkenli, makara ve telden araba yapardık. Bir de bilya yada rulmandan yapılan ilkel tornet türevi ahşap arabalar vardı. Bu ahşap tornetlerin yada arabaların üstüne bir de patlıcan kasası oturttun mu, oluyordu sana kamyonet. Ordan oraya yük taşı dur. Hali vakti yerinde olmayan arkadaşlarımızla bunları kullanarak pazara limon satmaya gitmişliğimiz, yaz tatillerinde hayatı öğrenelim diye su satmışlığımız vardır. Yokluk yılları. Para olsada, bulunmuyor. Hele bu tamirci ve tornacılardan çıkma yada yarı arızalı rulmanları bulabilmek ciddi bir imtiyaz. İmkansıza yakın bir şey, rulmanları temin etmek. Rulmanlar temin edildimi; eski tahtalardan imece usulü yapılırdı tornet, çocukluk arkadaşlarıyla. Bir kaç tane eski çivi, biraz eski tahta ve kaldırım taşı kullanılarak yarım günlük çabayla mucize araba hazır. Ver elini yokuş aşağı sürat denemeleri. İstanbul yedi tepe her yer yokuş. Keyifsiz tarafı yokuş yukarı çıkış tabii. Fakat bu ilkel oyuncağın taban tahtası iki bebenin poposu uzunluğunda oluyor. Önde oturan bebe hem dümenci, hem de arabanın sahibi. İmtiyazlı velet...
Arkada oturanda en kadim arkadaşı. O da başka bir imtiyaz. Arabası olmayan bebeler, arabanın sahibi olan çocuğa dalgın ve yalvarır gözlerle bakıyorlar, bir turda kendileri binebilmek için. Fakat hey keyfin bir mihneti, bir cefası olacak ya. Arabanın sahibi bebe yokuş yukarı kendi bedenini taşırken, arkada oturan da beygir gibi arabayı da çekiyor yokuşun başına kadar. Yokuş başında araç sahibi bebe ön tarafa oturup, ayaklarını, ön iki rulmanın takılı olduğu aks benzeri tahtaya dayıyor. Alıyor eline, bu tahtaya bağlı ipleri. "Tamam" diyor, arkaya atlayacak bebeye. Arkaya binecek bebe de başlıyor öndeki bebenin sırtından itekleyerek hız kazandırmaya, rulmanlı arabaya. Yokuş aşşağı sallanacağı zamanda atlıyor arkaya. Eh ondan sonra.. Allahın selameti üstlerine olsun. Fren yok, zira. Yaradanım onlara ne hız verdiyse. Şen şakrak. Kahkahalar arş-ı ala da. Toz toprak. Surat kir içinde. Düşe kalka caddeye kadar sürat yapılıyor. Caddeden zaten günde ya iki bilemediniz üç araba geçiyor. Sabahtan akşama aynı terane. Kay aşağı, çık yukarı. Ne gamm ne kasavet. Tüm yaşam sevinciniz dört bilyalı tahta bir araba. Ama kendi ellerinizle yapmışınız.
Ahşaptan, bildiğiniz tahta evlerde oturuluyor o yıllarda. Rüzgar esdi miy di, bir taraftan girip arka taraftan çıkıyor. Ama herkesler mutlu. Akşam oldumuydu, annem çıkıyor mahalle çeşmesinin yanına bağırıyor;
-Aliiii.... Aliiiii !!(ne gür,ne ihtişamlı bir ses. Yedi mahalle Destur da)
Arabayı kapıp hemen annenin yanına gitmek, sokaktan ayrılmak ne zor. Ama gitmezsen, cennetten çıkma bekliyor adamı.
Annem soruyor;
-Ne bu halin ?
-Ne var ki ?
-Suratını köpek yalasa doyar, kirloş oğlum.. diyor annem.
Annem, iri kemikli güçlü, kuvvetli bir kadın. Bilyalı arabayı kırsa, kırar. Ama kırmıyor. Çünkü rulmanları babam getirmiş. Babamla, al takke ver külah olmak istemiyor. Öyleyse ne olacak ?. İçindeki tüm gergin naneler benden tahsil edilecek. Şöyle, kulaktan bir tutulup yanına çekiliyorum. Bakıyor dik dik gözlerimin içine. Allah! Allah!. Gözlerde cehennem kazanları kaynıyor. Sonraaa... Mevsim yaz sa, annem beni soğan gibi soyarak sokuyor, çeşmenin altınaaa. Tam bir rezillik!. Nasıl bir utanma bende?. Ne var, ne yok ortada. Yalağın içindeyim. Yer yarılsa da içine girsem. Ben biliyorum tabii. Annem; bunu rezil olayım, karizmam çizilsin, itibarım beş paralık olsun, sokağa çıkamıyayım diye yapıyor. Mesele, emre itaatsizlik. Otoriteyi hiçe saymışız. Denilen zamanda eve gelmemişiz. Gelmez misin ?. Al sana!. Öyle olmaz böyle olur!. Bu sokak ortası ceza faslını, mahalledeki kızlar da izliyor ve sonra alay ediyorlar "Alii yi annesi yıkıyooo.. Auvvvvv" diyerek.
Bizimkisi, yokluğun ve çocukluğun tetiklediği bir üretim arzusu ve ellerimizi kullanarak hayallerimizi gerçekleştirme neşesinin her yerimize sindiği yıllar olarak geçti. Zaten hiç çıkmadı da içimizden. Hala Zihni Sinir bir meslekle uğraşıp üretmeye gayret içindeyiz. İçimizdeki çocuk şen ve mutlu olsun, ölmesin, hep yaşam sevinciyle kafasını çalıştırsın azmindeyiz. Ruhumuzun çocuğu o yıllarda hep yokluk çekmiş ya, seviyoruz tahta oyuncakları, uçakları, çizgi filimleri, animasyonları. Bir de baktık ki adam olacağız derken yaşlı bir çocuk olmuşuz. Bu sanal alemde gezerken çocukluktan sebep aşağıdaki gözümüze takıldı .Tek başına boğazımdan geçmedi. Biz inanırız ki; alındıkça değil verildikçe, paylaşıldıkça artar. Çoğalır...

Hayal etmekden vaz geçmemiş ve bunları gerçekleştirmeye çalışan bir mucit. Animasyon Columbia ve Sony işbirliği ile hazırlanmış ve 2009-2010 sonbaharında vizyona girecek. Şiddet ve dehşet içermiyor. Gökten yağan pizzalar, köfteler, kekler, çörekler. Yaratıcılık ve hayal etmek üzerine kurulmuş herşey. Ve iştah açıcı üstelik. Fakat ne yazık, arkamızdan hiç ayrılmayan Sam Amca nın hayat tarzını burnumuza dayasa da kendimizinkini üretene kadar, çare yok seyredeceğiz.
Not: Cola(Koka Suyu) ve PopCorn(Patlamiş Misir) girişte var mış. Ama ücretliy miş. Fiatlar üstünde yazıyor muş. Paralar kumbaraya atılacak mış. Atmayanları çıkışta Annem bekliyoo olacak mış. Benden söylemesi... Çeeşşmee.. Çeeşşmee...

Önemli Not: Blogger tarafından kaybedilen yorumlarınızın yedeklenmiş olan bir kısmı aşağıdaki gibidir. Blogspot 17 Ağustos 2009 ile Ocak 2010 arasında bırakılmış dünya üzerindeki binlerce okuyucunun kayıtlarını yok edip hala bir çözüm getirmemiştir.

Tornete kardeşim binerdi de ben cıyak cıyak bağırırdım ben de bineceğim diye.Olmadı tehdit ederdim bir açığını bulup"Anneme söylerim bindirmezsen" diye:)

Animasyon çok güzel.Buram buram sam amca koksa da. Anne'ye selamlar ücretleri hazırladık bekliyoruz filmi.

Sevgiler

Çınar 27 Ağustos 2009 at 10pm
Hiiii ! Tornete Binen Çınar isminde bir Kız
Bak. Şimdi pirelendim. Beni çeşmede annem yıkarken seyredenlerden biri olmayasın sen Çınar. Blog u terk etmek zorunda kalırım. Çok utandım şimdi. Söylemezsen bende hala bir tornet var yokuş aşağı bineriz.
Hoş geldin içi çocuk, ruhu hanımefendi insan.
Sevgiler.

Ali İkizkaya 28 Ağustos 2009 at 2am
Banane ,banane ben devamını da izlemek istiyorum!!!Birde şu dev pancakelerden biri benim önüme düşse ne iyi olurdu…

İşin şakası bir yana,bizim çocukluğumuzda çok farklı geçmedi.O tahta kılıçlarla bizde az kafa göz yarmadık.Birde inşaatlardan elde ettiğimiz plastik borular ve adama denk geldi mi bayağı can yakan çitlenbiklerimiz vardı.Sizin kadar olmasa da bizde yoklukta büyüdük ama şimdiki çocuklarda maalesef olmayan değerli bir hazinemiz vardı;Yaratıcılığım…

Sevgiyle Kalın..

Başak BAŞOL 28 Ağustos 2009 at 9am
ben hiç tornete binmedim ama şimdi hem o tornetin arkasında kadim arkadaş olmak hemde kendimi rüzgara bırakmak istedim.. güzel zamanlarmış,doya doya çocukluğu yaşamak bu olsa gerek! imrendim Ali Abi..

Aşk ve Zehir 28 Ağustos 2009 at 9am
Dosttan ince bir sitem geldi bizlere,
"Dost semtimize uğramaz olmuş" demişsin,
Sanki Bu sitem değil, serzeniş miydi ne?
4 tekerli Tornete binip gelesimiz geldi.

Can dost Ali;
Ne güzel anlatıyorsun, negüzel resimleyip konuşturuyorsun geçmişi, unuttuk sandıklarımızı ne güzel çekip kulağından taa bugüne getiriyorsun .O sana dik dik bakan, karizmanı çizen,"suratını köpek yalasa doyar" diyen 7 mahalleyi destura durduran anacığının da ellerine yüreğine sağlık senin gibi bir evlat yetiştirdiği için.Sevgilerimle.

sufi 28 Ağustos 2009 at 10am
Oooo, sadece o kadar mı? Komen de oynardım benn oynatmazlarsa basardım yaygarayı.Kardeşim kızlar evcilik oynuyor git onlarla oyna diye başından savmak isterdi ama başaramazdı.Sonraaa, evin yanındadi yüksek tepeden kızakta kayardım yine oğlanlarlaa:) Eve gelince de bir ton azar işitirdim tabi Annem den. "Bıktım senden. Nasıl temizlenecek saçın başın şimdi"diye. Upuzundu saçlarım vardı ve toz toprak içinde kalırdı arındıramazdı kadıncağız yıkayarak:))

Ben sokakta oynayarak büyüyen o şanslı nesildenim.
Eskiden sokakta oynadığımız oyunları konu ettiğim bir postum var sayfamda.

Sevgiler

Çınar 28 Ağustos 2009 at 12pm
Sevgili Başak!
Filmin devamı ne yazıkki sonbaharda. Sokak kültürüyle büyümüş, oyun oynamış son nesil hanımlardan biri olduğun anlaşılıyor. Sokakta büyümek insanı hayatta bir sürü şeye karşı güçlü kılıyor. Donanımlı bireyler yaratıyor. Azıcıkda olsa birlikte hatırlayalım istedim.
Sevgiler.

Ali İkizkaya 28 Ağustos 2009 at 6pm
Sevgili Aşk ve Zehir!
Buralara gelirsen birlikte biner çocuk çocuk bağırır, kahkahalar atar yürek dolusu güleriz. Anlatmaktaki amaç paylaşmak ve birlikte hissetmekti. Duyumsadığına ve keyif aldığına sevindim.
Sevgiyle.

Ali İkizkaya 28 Ağustos 2009 at 7pm
Can Dost Sufi!
OOO senin tornet pek yakışıklıymış. Bilyaları da ışıl ışıl. Benimkisi ne sitem ne de serzenişti. Özleyişti, hasret kalmaktı dost bağına, dost sohbetine. Anneme ileteceğim söylediklerini. Teşekkür ediyorum. Gelişin gönlüme şerbet oldu. Hanedekilere selam ve sıhhat ve bir de bereket diliyorum.

Ali İkizkaya 28 Ağustos 2009 at 7pm
Sevgili Çınar!
Tam çılgın kızmışsın. Erkeklerden kalır yanım yok. Siz oynarsınız da ben niye oynamayayım? Çok şeker. Zannediyorum aynı yaşlardayız. Ben senin yorumlarınıda pek bir seviyorum. İsmi olmasa yorumunun okusam derim ki; işte bu çınarın yorumu. Sen de insanı, dostları kavrayan iyi bir enerji var. Bunun adının ne olduğunu bilmiyorum. İnsan sevgisi olsun adı. Belki inanmayacaksın ama dün akşam, kendi kendime dedimki; Çınar Hanıma yazayım, nasıl olsa aynı yaşlardayız. Mim de olmasın. Acaba o günlerde kızların oynadığı oyuncakları ve oyunları yazarmı ? diye. Bir de ne göreyim zaten yazmışsın. Her şey insanı sevmek ve selim bir kalp ile oluyor sevgili Çınar.
Tekrar iyiki geldin güzel insan, güzel çocuk.
Teşekkürler ve Sevgiyle.

Ali İkizkaya 28 Ağustos 2009 at 7pm
Ben birkaç yaş daha büyüğüm. Aynen de öyle ben hala çocuğum.Ahh bir de şu arada sırada yaşımı hatırlatan hain ağrılar olmasa:) Ne güzel şeyler yazmışsın kanat taktım uçuyorum. Teşekkürler

Sevgiler

Çınar 28 Ağustos 2009 at 10pm
Sevgili Çınar!
Bi kaç tane bi şeyin ne önemi var. Bu kadar yıl sonra bulmuşum iyi arkadaşlar, güzel güzel, çocuk, çocuk oynuyoruz. Sorma o ağrılardan bende de var. Bazen durmam gerektiğini ve tabiatı hatırlatıyorlar. Olsun sonra ağrılarımızı anlatırız birbirimize.
Sevgiyle.

Ali İkizkaya 31 Ağustos 2009 at 7pm

Oysa Senin İçin

2009-08-25T04:00:00.059+03:00

Yağmur denilince, neden hep Sonbahar gelir akla ?. Yaz yağmurları uçarı, geçici olduğundan mı ?. Mevsim Yaz, ama yağmur yağıyor şimdi. Hem de soğuk soğuk. Damlaların cama çarpıp kayışlarını duyuyor. O minicik damlalar birer soru olup pervaza iniyorlar. Bir kalem bir de kağıt alıp pencerenin önüne oturuyor ve yazıyor.

İnsan yolcu mu olmalı ? Yoksa hancı mı ? Gitmekle, kalmak gibi mi ?
Ben yolcu olmayı seçmiştim. Elimde valizim, ordan oraya, nereye gitsem bulduklarımı biriktiriyordum. Bir koleksiyoncu gibi senin için. Belki de deli gelin kızın çeyizi misali. Tek bahar seninle olsun, değerini bileyim diyerek. İlkbaharı yapayım çabasıyla hep Sonbaharda gezmişim. O güz, zorluklarından sebep ayaklarım uzun yollara dayanıklı olmuştu ve yüreğim kıymetini bilecekti senin getirdiğin ışığın, güneşin. Kuzeyim sendin ya, benim. Rüzgarlarda seni koklayarak yol almıştım. Karanlık gecelerde yıldızdın. Biliyordum, oraya yol alıyordum. Umuttu, cılız ayaklarıma o uzun yollar için güç veren. Bir gün durdum ve baktım valizin içindekilerine. Eskimiş, eprimiş, kullanılamaz haldeler. Ben biriktirdiğimi zannediyordum. Eksiliyorlarmış meğer. Oysa valizim sağlamdı benim. Sıkı sıkıya tutmuş, hiç mi hiç bırakmamış, yanımdan ayırmamıştım. Nasıl da titiz davranmıştım ona. Hiç bir şey eksik olmamalıydı. Senin, tam ve bütün olman için. Biliyordum ki; eksiklik naçar bırakır, bütünlemezdi. Gözlerimle görüp saklamıştım her bir görüntüyü . Aynı bir film üzerine kayıt edip makaraya sarar gibi. Sonra bir gün sana; o makarayı beynime takıp bir sinema makinesi gibi gözlerimle bir perdede oynatmak için. Senin eksik ve yarım kalmaman için. Ama şimdi bakıyorumda, sisler var, eksik parçalar, bozuk kareler makaradaki filmde. Eczaları yitip gitmiş. Tamir edilemez, geri döndürülemez haldeler. Kartpostallar nasıl da silikleşmişler. Mektuplar, sapsarı kuru yapraklar gibi. Saçlarına tutturmak için, gökkuşakları vardı ovalardan topladığım. Uçları boynundan geçip göğüslerine dökülecek. Bir de geçtiğim zamanların yağmurlarından su taneleri. Hepsi yitmişler. Ben mi bakma yı bilemedim onlara ? Yanlış mı öğrenmiştim onları iyi durumda tutmayı?
Yoksa ? hiç mi hiç hesaba katmadığım o sinsi el. Zaman mı ? hepsini birden; ben çoğalıyor zannederken alıp götürüyor, eksiltiyordu. Nasıl da hırpalanmışlar. Tanınmayacak haldeler. Sanki ben onlara hiç özen göstermemişim gibi. Bir rüzgar esse, un ufak olup, uçup gidecekler. Renkliler yada renkleri olduğunu zannediyordum. Hepsi siyah beyazmış meğer.
Şimdi durdum.
Bak ! İşte !
Mevsim de yokmuş. Sonbahar bile değil. Siyah Beyaz bile yok renk adına. Işık ta yok. Doğru ve yanlışında olmadığı bir yerdeyim. El yordamı ile, o dolu zannettiğim boş valizin üstüne oturdum karanlıkta.
Yoksa hancı mı olmalıydım ? "Buradayım,arayan bulur" diyerek. Oysa bana, sevgi, aşk emek ister, oya gibi işlemek gerekliliğini belletmişlerdi o günü haketmek için. Seni haketmek için. Ustam da, onun ustası da yanlış mı bellemişti ?
Yolculuğumda hep etrafıma baktım. Dikkatliydim. İçim "O mu ?" dedi, her yeni yüzde. Belki o didinme arasında ben değişmiştim de sen mi beni tanıyamamıştın ? Hancı olsaydım eğer, her kapı çalınışında içim kopacaktı geleni sen zannederek. Çabam sadece kapıyı açıp açmamak olacaktı. İstemedim. Senin için alın terim olsundu. Gayretkeş olmayı seçmiştim. Fakat çaba, yavaş yavaş renkleri soldurup Siyah Beyaz ediyormuş. Çölleştiriyormuş.
Belki de renkleri yok eden hiç bir şey yok. Ben hep Siyah Beyaz dım. Hep çöldüm de bilmiyordum.
Şimdi... Gecikmiş ve geç kalmış bir zamanda bilmekse can yakıyor. Külleri boşluğa savuruyor. Yine ordan oraya savrulurken yağmur yağacak belki..., toprağa düşeceğim damlalardan biriyle. O güzelim çayırda açmaya çabalayan, sen çiçeğin özüne yürüyeceğim bir gün...

Bir Çift Mandal

2009-08-17T11:28:00.017+03:00

Her sabah yataktan bir kütle gibi kalkıyorum. İçim bomboş ama ağır mı ağır. Ev, ev değil sanki; bütünüyle yalnızlık. Ve yalnızlık o kadar sessiz ki, toz tanelerinin yere düşüşünü bile duyuyorum. Bir de sürekli iç geçiren buzdolabını. Toplamıyorum yatağı. Ne anlamı var ki. Su akmasa da olur yüz yıkamak için. Zaten yıkamıyorum da hayallerin kaybolmaması için. Hep, o gün diyerek kilitlemiyorum kapıyı..
Belki ... Belki ....,

Pencereler kahkaha, kaldırım dünya neşesi, hava mis gibi sabun kokacak. Ve bahçede çamaşırlar, ay çiçekleri misali yüzleri güneşe dönük rüzgarla uçuşacak sen geldiğinde. Hep yaptığın gibi tutturmuş olacaksın saçlarını bir çift mandalla.
Seni öksüz bir çocuk gibi bekleyen Ben, o zaman anlamlı ve koltuğumun altındaki bir somun ekmek değerli olacak.

Bu benim kan oturmuş, morarmış iç yaralarımdan bir tanesi. Oysa ne kadar basit şeylerdir çamaşır mandalları. Ve nasıl zehir eder bana her çamaşır yıkanışını yada rüzgarda uçuşan çamaşırlara gözlerimin takılışını.
Beni seven, beni doyuran, saçlarımı okşayan ve yüzümü ezberleyen kaleme benzer ellerinle astığın uçuşan çamaşırlar ve güneşte rengarenk saçlarına değen rüzgardan sebep,
Bazen kendimi İkarus gibi hissediyorum. Hani şu babasının topladığı tüylerle uçan İkarus. Bu yüzden düşlerimin birinde;

Ben

Deniz kenarındaki bir evin bahçesinde mangal yapıyordum. Sonra evin kapısı açıldı ve tekparça, uzun etekli elbisesi ile dünyalar güzeli bir kadın, onunla aynı gözleri taşıyan küçük bir kız çocuğuyla birlikte elinde tepsiyle bana doğru geldi. Küçük kız kadının uçuşan elbiselerini yakalamaya çalışarak oyun oynuyordu. Kadın elindeki tepsiyi bana doğru uzattı. İçinde pişirmem için temizleyip hazırladığı balıklar vardı.Uzun uzun gözlerine baktım. Onu sevdiğimi söylemek istedim. Dudaklarımı araladığımda söyleyemeden uyandım.
Sen benim olduktan sonraki ilk yaz o evi satın aldım. Tüm birikimimi kullandığım için ilk iki sene hiç dokunamadım. Sonraki her yaz tatilimde yaklaşık 10-15 gün evin tadilatıyla uğraşıp rüyamdaki haline getirdim. Duvar diplerine çimen ve papatya resimleri yapmadım. Dolaplarına kurumuş papatyalar asmadım. Bunları senin yapmak istediğini biliyordum artık ne de olsa.
Son bir haftadır oradaydım. Orada son bir kez kalmak istedim. Bahçede oturup bekledim. Kapı açılmadı. Ve sen uçuşan eteklerinle oynayan bir kız çocuğuyla çıkıp gelmedin. Ve uyanınca yanımda olmaman gene acıttı. Ağladım. Ve bundan hiç utanmadım .

İkarus'un Anısına
Bu Ufacık An Hikayesini Alıp, Kucaklayıp, Taa İçerine Koyan Asya Selda, Selda Kıza

Taammüden-O Sinsi Oyunculara

2009-08-13T04:02:00.009+03:00

Pisliğin bile temiz adledileceği
Bir cürmün sene-i devriyesi.
Kötülük kadar siyah bir gece ama sinsi.
Yer, İzmir'in Hisarönü semti.
Yalnız ve masum birisi,
Bir elinde valizi.
İçinde yıllar yılı biriktirdikleri
Verilmek üzere bilmediği
Ama bulmaya çalıştığı öteki,

yarısına.

Bakıyordu elindeki,

adres pusulasına.

Takipteydi öteki dişi
Kalbindeki akdi şeytani
Kelebek gibi sessizdi,

sokuldu arkasına.

Elindeki sivri cam parçasıyla
Hain ve hayasız öteki.
Ve ... hiç acımadı.Titremedi eli.
Kötülük gibi,
Yukarıdan aşağı yırttı kalbini...
Pis bir sokağa sürükledi
Kadının cansız bedenini.
Ancak kendisi biliyordu cinayeti,
Ve nedenini
Aldı adres pusulasını ve valizi,
Bir de kadının göğsünde saklı davetiyeyi.
Konağa doğru yönlendi aceleci.
Sahilde erken sabah saatleri,
Uyurken hala, balıkçı hali.
Tek tek ezberledi,
Valizin içindekileri.
Sonra usulca yerleştirdi herşeyi.
Ve kapattı kilitleri.
Kolayına buldu pusuladaki adresi
Yumuşakça çaldı zili.
Kötülük kadar sessiz dinledi
Gelecek olan ayak seslerini.
İçerdeki adam irkildi
Yoktuki gelecek kimsesi
Biraz daha bekledi
Gelecek ikinci zili
Gitti açtı yıllardır kapalı olan kilidi.
İkisi de sessizdi
Davetiyeyi uzattı eşikteki.
Adamın bakışlarında fark etti
Aradığı Eksiği
Aralıktan itiverdi
Elindeki valizi
Adam Kontrol etti
Valizi ve İçindekileri
Buyur etti İçeri
Ve Hoş geldin dedi.
Adamın eli
Balkonu işaret etti.
Sunmak için kadının kahvesini
Adam mutfağa yöneldi
Ve Çabucak geri geldi
Elinde kahve tepsisi
Kenarında bir lokum ve Yasemini.
Adam almadan karşısındaki yerini
Kadın bir de sigara istedi.
Döndü eşikten geri,
Getirmek için ayinin son malzemesini.
Kadın yine çıkardı suç aletini
Görünce sırtı dönük erkeği.
Sapladı ihtirasla elindekini.
Ayırmak için ikiye, o bedeni.
O denli tecrübeliydi ki
Tereddüt dahi etmedi.
Begonya saksısını eşeledi
Gömdü çabucak erkeği.
Lavaboda yıkarken ellerini
Su taneleri kırmızı renkteydi.
Hiç mi hiç önemsemedi,
Havludaki lekeleri.
Geri geldi.
İçmek için sade kahvesini.
Ve bitirmek için fincandaki,
Falcının Ada' daki kehanetini.
Balkonu yıkayıp temizledi.
Salondan geçip içeri
Aynadaki aksini
Kontrol etti, makyajını tazeledi.
Suretini sevdi.
Zaten ilk değildi
Böyle cinayetler işleyişi
Önemli de değildi.
Onun aşk Geometrisi
Hep kendisi merkezliydi.
Zincirden iki halka eksilmişti.
Ve nasıl olsa fark edilmeyecekti
Güzel bir çay demledi.
Karşılamak için öteki erkeği,
Saksının dibindeki
Adamın, Kuzey Egedeki
Diğer eşini....

........
........

Amaç şiir değildi
Bir Hikayeydi
Ve gerçekti
Farkedince kafiyeyi
Kesildi, Biçildi
Bu hale geldi

Korkunun Ecele Faydası-Sobe

2009-08-11T16:30:00.011+03:00

Ne kadar saklansak da olmuyor mu ? Korkunun ecele faydası varmı yokmu ? pek keşfetmek mümkün olmadı ama korkulanın er yada geç gelip sizi bulduğundan emin olabilirsiniz. Bende de hal böyle oldu. Blog yazmaya başladığımdan bu yana hep içimde sinsi bir korku oldu. MİM yazmak. Hakkında bilgi toplamak zahmetinde dahi bulunmamıştım. Oysa insan korkulan hakkında bilgi sahibi olmalıydı. Fakat ben takmamıştım nasıl olsa beni bulmazdı. Bu sefer güvenmediğim şansıma güveneyim dedim. Belki o da bana itimat telkin eder diye düşündüm.
Heyhat öyle olmadı. Kader adında ki genç kız, korkumuzdan hiçmi hiç haberi olmayan Ayşe Başak Hanımefendi yi görevlendirdi. Korkuyorduk ya, sen misin korkan? Ev ödevimiz CESARET ten çıktı. Korkuya karşılık Cesaret. Olur iş miydi bu. Öyleyse ben de MİM adabında değişiklik yapıp, MİM'leyenin sitesinde yayınladık yazımızı. Eğer merak ederseniz; yolu buradan 1. Bölüm . ve 2.Bölüm

Enkaz-ı Aşk, Hurda-i Sevgi

2009-08-09T04:29:00.076+03:00

Benim ufaklığımda eskiciler vardı. Sırtlarında siyah bir torbayla dolaşır. Bağırırlardı, "Eskiler Alıyoomm, Hurdalar Alıyoomm" diyerek. Büyüklerin haylazlıklara karşı en önemli silahıydı eskiciler bizler için. Hizaya "Eskiciye Verilmek" ile getirilirdik. Sonra, sonra el arabalarıyla dolaşanlar peyda oldu sokaklarda "Eskilere Naylon, Şişelere Mandal" diye çığırarak. O yıllarda cam yoktu, metal değerliydi. Ahşaplı, metalli yıllardı. Plastikli yaşam yıllarına yeni geçiliyordu. Ahşaplarının yerine renkli plastik mandallar kullanan, "Noramin" marka plastik tabak takım sahibi kadınların farklılaştığı yıllara "Merhaba" idi. Lastik topu nice yıl sonra gördüm. Terzilerden toplanan artık kumaş parçalarından top, tahta makaralardan araba, limon kasalarından sökülen çiviler ve tahtayla kılıçların yapıldığı yaratıcı, hayalgücü zamanları. Hep birlikte radyo dinlenilip meşk edilen, ispirto ocağının ozon yareni, lpg nin atmosferi delmediği, çamaşırların soba külü ile yıkandığı yıllar..
Her çocuk büyük ölçüde kendi oyucağını kendisi yapar, "Vita" yağı tenekeleri ortancalara saksı olurdu. Atılmaz, saklanır. Bir ihtiyacı görür zamanlarıydı. Herşey tekrar tekrar bakımı yapılıp kullanılırdı. Kundura tamircilerinin, kalaycıların, saatçilerin itibarlı dönemleri. Kadri ve kıymeti bilinirdi, elde avuçta olanın, aşk gibi, sevda gibi. İnsanların terbiyesi hep yokluk sokaklarından geçerdi o yıllarda. Çabuk devrildi zaman ve Çamların Bardak Olduğu devirdeyiz. Her nevi kavram için "Kullan At" mottosu yaratıldığından bu yana kullanıp, atıyoruz. Bitiriyoruz. "Eskidi" diyerek terk ediyoruz.
Ne yazık!
Her şeye bir ömür biçiyoruz. "In" ve "Out" etiketleri ile bu zamanı belirliyor ve birbirimizin burnuna dayıyoruz. Şımar ki az kullan. Şımarki kullanılmamış olanı kullan. Kullanılmış hiç bir şey istenmiyor. Eh! Hal Böyle olmasaydı; "Eskiye Rağbet Olsa Bit Pazarına Nur Yağardı Lafını" niye etsinlerdi ?. Hiç bir şey sonsuz olamıyor. Tüketiliyor. Ama metal yorgunluğu, ama kötü kullanım, ama ihtiras, ama yalan yüzünden. Sebebi ne olursa,.. olsun. Bitiyor, yitip gidiyor. Gelişindeki hız ve kolaylıkla çıkıp gidiyor. Yoksa tüketimin sözlüklerdeki karşılığını "İshal" ile değiştirmek mi lazım ?
Devri Saadet'teyiz ya, bir de devir sürat devri. Çarpım tablosu yok, logaritma çözerim sanallığı. Yaparım zan ederliliği. İstenilenin üstüne, bir de fast-food kreması fışkırt biraz. Ne kadar lezzetli oldu. "Food" u tamam, "Fast" ına hızlı yenmeli şimdi. Ya sonra ?
Sonra psikolog kapılarında, "Aşk İshali" ya da tek yönlü beslenmeden "Sevda Kabızlığına" duçar oluşa derman reçeteleri.
Nasıl haller bunlar ? Hani, bunlar eşyanın tabiatına dair idi ?
Sevgiye, Aşka, Dostluğa, Vefaya, Şevkate hiç bir şey olmazdı ?
Yitip gitmezdi. Kaybolmazdı. Alınır satılır değildi. Ama onlar da eşya tabiatlı oldular. "Kullan At" mantığıyla üretilmelerinden sebep. Alınıp satılıyorlar, hem de yalan bedelli ve ihtiras çantasındaki değişik banknotlar ile...
Uzay mekikleri, uçaklar, trenler, lokomotifler, arabalar ve gemiler,.. O gün geldiğinde... İşi bittiğinde... İş göremez hale geldikleri... Yada getirildiklerinde... Hizmet dışı kaydıyla... Ya bir hurdalığa yada bir gemi söküm tesisine gidiyorlar, insanların uydurduğu eşya ve onun tabiatı kuralı bahanesiyle.
O biricik günlere dair anılarınız için, hurdalıktan beğendiğiniz bir arabanın, uçağın, trenin, sizce önemli bir parçasını, nadide bir hatıranıza ev sahipliği yapan bir geminin ufacık bir güverte kaplamasını bir gemi söküm tesisinden alabilirsiniz.
Fakat;
Tükettiğimiz ve iş göremez hale getirdiğimiz, Sevgilerimize, Aşklarımıza, Dostluklarımıza, Vefa ve Şevkatlerimize ne yapıyoruz ? ...
Ne acı ki cevabımız yok. Aklımızın yalı kenarından dahi geçmemiş böyle bir irdeleme. Kapı önüne terk edilmiş çamaşır makinesi gibi suskunuz cevap için ...
Peki !
Ya Aşkların, Sevgilerin, Dostlukların, Şevkatlerin iş görmez kaydıyla terk edildikleri veya atıldıkları bir hurdalık var mı ?
Ya da gündelik gazetelerin seri ilanlar sayfalarında;
Doktor Bayandan Temiz Az Kullanılmış Sevgi,
Sahibinden İhtiyaç Yüzünden Temiz Bakımlı Aşk
Yenisi Alınacağından Az Kullanılmış Şevkat, Takasta Olur,
tarzında ilanlar gözünüze ilişti mi ?
Kapısında koca koca harfler ile "ALIN TERİ AŞK TAMİRHANESİ" yazan bir zanaatkar atelyesi gördünüzmü ?
Ne duymuş ne de rastlamışsınızdır. Onlar için ancak, tüketilişlerinin son safhalarında duyulan nefrete paralel, olsa olsa mezarlıklar olabilir. Zira öldürüyoruz. Sonra işlediğimiz cürmün korkusuyla görmek istemiyoruz. Ve bu yüzden gömüyoruz. Gömme eyleminin emek sarfına ve aslına bakarsanız; "mezarlık" kelimesi yapılanın bayalığı karşısında son derece asil ve soylu kalır.
Öldürmeye kabiliyeti ve gücü yetmeyenler ise; yaralayıp pencereden fırlatarak içeriye kaçıyorlar, kapılarını bir kez daha "atılan" çalmasın diye. Kapıyı çalıp sorsanız "Bu Nedir" diye?. Cevap hazır. "Ben Yapmadım, Miki Yaptı".
Tercüme edersek; Yalan Sevdayı Bıçakladı ama Öldürme Kasti Yoktu. Bu kaldırıma düşmüş, tamirata ve tedaviye muhtaç olanlara ise tahammülümüz olmadığı için ayağımızın ucuyla çöp kutusuna tekmeliyoruz. Bir kıymeti harbiyesi yok. "O" kullanılmış zaten. Nasıl olsa oyunun kuralı nefs'e dair; "Kullan ve At". Gelsin yenisi. Hem de kredili. İki kredi Ali'ye, iki kredi Veli'ye, İki kredi de Mustafa'ya. Artık, kimin küheylanı yürürse ?. Yansın dağlar Haydar'ım, umurumda mı?. Sebebi Ala'sı da son moda tasavvuftan servis edilmiş. "AN"ı yaşa. Önü, arkası yok. Dünya benim oyun alanım. Bireysel Özgürlük neden varki ?. Yaşasın Biricik Özgürlük. Sınır tanımadan. Evreni ve İşleyişini ıskalayarak. İdraki Mutlakdan azade..
Eğer, tabiat tiyatrosunda sahneye koyduğunuz oyunda; bir zaman gelip te oyuncu olabileceğiniz hakikatine çarpar ve
Ola ki ! Bir gün pencereden atmak yada gömmek yerine, kapı önüne bırakırsanız, hoyratça kullandıklarınızı,
Pişmanlıklarımızın sevince dönüşmesi için sırtımda siyah bir torba; mahalle mahalle dolaşarak eski ve iş görmez aşklarınızı, sevdalarınızı, dostluklarınızı toplarım.
Sizlerden toplananlar ile çalışacak o biricik işletmenin kapısına,
"AŞK ve SEVGİ GERİ DÖNÜŞÜM MERKEZİ" yazarım....

Adadaki Posta Kutusu (kaçış)

2009-08-01T14:00:00.000+03:00

Hatırlıyormusun ?

Basamaklarda ben öylece omuzları çökmüş, ağlıyordum usulca. Gözyaşlarım birer birer yanaklarımdan kayıp elinin üstüne damladığında uzanıp yanağınla silmiştin o tuzlu ufacık taneleri. Kurutmak ister gibi sonsuza değin. Şaşırmış ama bu derin sevgi gösterisini uçsuz bucaksız sevmiştim. Ve hiç iğrenmemiş, hatta posta pullarını yalarken hissettiklerime benzer şeyler duyumsamıştım. Birbirimize tek kelime dahi söylememiş olsak da, biz an'ı yaşarken olanları ve olması muhtemel duyguları Madam Eleftari görmüştü. Bilmişti, hissetmişti tüm yaşadıkları ve o genç kızlık günlerinin sevgisiyle. Ve akşam yemeğine davet etmişti ikimizi, bahçeye.
Nasıl girmiştik ? Eleftarinin bahçesine, kolumda sen ve o serin rüzgar. Biz girdiğimizde, bahçe usulca ürpermişti. Tüm bitkiler titremişti iç geçirir gibi. Sakız gibi bir örtünün kucakladığı masada uzo, balık vardı. Bir de madam Eleftarinin hazırladığı mezeler. Ağaçta renkli küçük ampuller vardı, yüzünü gökkuşağı kılan rüzgarla sallandıkça. Maviydi sandalyelerimiz. Yanyana otururken o kadar naif ve naziktin ki hep gözlerime, gözlerimin içine baktın sen. Seviyordun sende, göz bebeği yakalama oyununu benim gibi.
Ben değilmiydim ? İsteyen ...
Hep Ege den, Ege adalarının birinden bir sevgili için yalvaran evrene ve Allaha. İçim, canıımınn taa içi olacak. Akşamüstlerinde kayrak taşları ıslanmış bahçenin kapısında ayak seslerimi dinleyecek, geç kaldığımda sesini rüzgarla bana o şarkıda salacak. Beni senin baktığın gibi deniz kenarında sulara dalıp dalıp da özleyecek olanı. Dönüşümde can bahçesi sulanmış gibi ferahlayacak, tebessüm edecek olanı. Beni her an, hülyalara sarmalayanı.
Ve yanıbaşımda oturuyordu şimdi, ellerimle sevebileceğim kadar yakınımda.
Elleriyle yedirmişti ayıkladığı balıkları sana, alkolün hülyalı, gevşek denizlerinde pür neşe, tam yelken giden ben. Kayıktım ben, dümenimde sen. Masada beğenmeyeceğin hiçbir şey olmaması için bir sihirbaz çabasıyla hareket eden ben. Bana hep tebesüm edip gözlerini ayırmayan sen.
Oysa düşünmemiştik ki, ikimiz de geceyi ve sabahı. Bir ara mutfağı merak edip gittiğinde, Madam Eleftari bana "Aşıktır sana. Kaçırmalısın Onu. Götür Buralardan, Kaçın. Öksüzdür, Kimsesi yoktur" demişti. İsmini bile bilmediğimi bakışlarımdan anlayan madam "seni "Dora" diye çağırdıklarını, "Theodora" dan kısalttıklarını söyledi. Bir kraliçe ismiydi "Theodora". Sevmiştim adını da senin gibi. Ama yoktu ki gidecek bir yerimiz birbirimizi yaşamak için sandaldan başka. Oysa sana muhteşem bir gece armağan etmek için uzo bardağının dibinde gezinen ben'in kollarında çoktan uykulara düşmüştün sen. Titriyordun. Çekmedim, başını ve boynunu seven elimi. Parmak uçlarımdaki sevgim haricinde dondurmuştum tüm gövdemi senin daha da rahat olman için. Sadece gözlerimle seviyordum seni. Ve Eleftari masayı toplayıp çoktan ışıkları söndürmüştü bile.
Yalı boyu sandala kadar kristal bir eşyayı taşır gibi kollarımda götürmüştüm seni. Sandala atlarken sıkı sıkı sana sarılıp göğsüme bastırmıştım kaybetmemek ister gibi. Farş tahtalarının üstüne serdiğim eski bir yelken bezinin üstünde ben, benim göğsümde de sen, yıldızların altında dalıp gitmiştik sabaha.
O sabah için nasıl pişmanım şimdi bir bilsen ?. Hani köpekler gibi derler ya, aynı öyle. Bana güvenmiş ve teslim olmuştun. Fakat seni meydanda ki banka oturtup "Bekle! Birazdan geliyorum" derken yalan söylemiş, rezilleşmiştim. Aşağılık bir haldeydim. Sana "Bekle" derken aslında seni terkediyordum, sırf güçsüz ve kararsız olduğumu kendime itiraf etmemek için. Terk edip kaçtığım aslında sen değil kendimdim. Ruhumun başkentini tahliye ediyordum. İçimi boşaltıyordum ama ben bilmiyordum. Arkamdan meydanın ucundaki sokağa sapana kadar baktın durdun. Rodos'a giden ilk gemiye attım kendimi. Sen görme diye sahil yerine üst sokaktan gitmiştim ama kimi aldatıyordum ki ben ?.
Sen biliyordun, herkes biliyordu. Bir tek ben bilmiyordum. Kendini akıllı zanneden ben. Teslim olmayan. Cesaretsiz Ben...

Uzaklar ve Uzaklardan Dönüşle Devam Edecek.

Sessiz Bir Dağ Köyü

2009-07-30T13:01:00.000+03:00

Resimli Hikayeler Etiketi altında, KartPostallar benzeri bir hikayeler serisi yazmaya karar verdik ki; fotoğraf merakımızdan ötürü. Bir hikayesi olmak kaydı şartıyla, hep sevgiye dokunulan anları yakalamaya gayretim oldu. Karelerin arkasındaki yaşanmışlıkları her zaman asıl aktörlerinden öğrenerek kayıt altına almaya gayret ettim. Hal tercümesi ise, iz bırakan kareler bunlar ruhumda.

Ruhunuza ikram olsun ,ben bir bayram şekerliği misali. Uzanıp alması ise sizlerin can-a yakınlığı diyelim.

Yer: Torosların en batı uçlarından bir tanesi olan Karanfilli Yaylası. Yaklaşık 1400 metre yükseklikte. Yolu izi pek müşkül ve kuvvetli kar yağışı alan bir dağ köyü. Bir bakkalı dahi yok. Varın, düşünün şehirdeki bebelerin şansını. Her yerde sessizlik ve kimsesizlik var. Onlar iki kardeş; kızkardeşin adı Hatice, ağabeyin adıysa Yusuf. Çöllerde, ağabeyleri tarafından kuyulara atılan Yusuf gibi. Ahh! O Yusuf ! ki okursanız insanı yerle yeksan, harab-ı turab eder hikayesi. Bizim Yusuf çocuğumuzda öyle.
Yusuf 11, kız kardeşi Hatice de 8 Yaşında. Fakat yüzlerinde ağır yaşanmışlıkların derin çizgilerinin yarattığı büyük insan halleri var. İkisi de hiç okula gitmemiş. Zaten köyde okul da yok. Hatice köyde, 1 yıl süreyle yaşamış Ankaralı bir ziraat mühendisi hanımdan alfabe ve birazda okuma öğrenmiş.
Yusuf çocuksa keçi çobanı. Dağlarda sabahtan akşama keçi güdüyor. Onlara, köye giren patikanın yanındaki kiraz ağacının altında rastlıyorum. Yusuf ayakta, Hatice ise yere çömelmiş bir gazete parçasına bakıyor ve yüksek sesle okumaya gayret ediyor. Hani o bildik, uzata uzata "aa" lı, "ee" li seslerden dökülüyor yamaca. Yaklaşıyorum usulca. Biraz dikkat edince fark ediyorum ki; Eyvah! ama ne Eyvah! bende. Yandı içim ki, yangın yeri lafı nafile kalır, içimin ateşle feryadına. Yusuf Çocuğum görmüyor. Kız kardeşi ona okuyor gayretince...
Beni görünce Hatice de ayağa kalkıyor abisinin yanında. Ellerim hem titriyor hemde basıyorun deklanşöre an-ı, duyguları kaybetmeyeyim kaygısıyla. Kız kardeş, yerdeki kirazlardan toplamış ufak bir kovaya. Hatice bana bir sap kiraz uzatıyor. Kulağıma takıyorum dedemin ruhuna. Hatice gülünce Yusuf ta tebessüm ediyor. İsim öğrenme ve tanışma faslından sonra Yusuf'un hikayesini öğreniyorum. Soğuk bir kış akşamı, keçi gütmekden dönüşünde gözleri sulanıyor, ovuşturuyor. Sonra çapaklanır gibi iltahaplanıyor. Köyde bakkal bile yok, sağlık ocağı nerde olsun. Geçer ümidiyle çay sürüyorlar ama nafile. Dikkat etmiyorlar, tabiattan bilerek. Ama bir sabah Yusuf'un gözleri dünyaya fersiz ve boş bakmaya başlıyor. Kararıyor o çocuk dünyasının şekilleri, renkleri. Oysa bir çeşit göz nezlesi Yusuf. Götürseler kente, bakmayacak gözleri ışıltısız ve dalgasız denizler gibi.
Az biraz sohbetten sonra kopasıca dilim o melanet soruyu soruyor Yusuf'a;
"Keçi gütmek zor olmuyor mu Yusufum ?" diyorum.
O sırada Hatice elini tutmuş ağabeyinin sıkıca, bırakmıyor.
"Hatice'yle gidiyoruz. Benim Gözlerim O" diyor.
Dönüyorum arkamı. Hıçkırarak ağlıyorum ve yürüyorum patikadan aşağı. Yusuf kurtulmuş. Halas olmuş. Artık benim, kuyudaki Yusuf. Bağıra, çağıra ağlıyorum. Yırtayım üstümü başımı. O dağ köyünde kafama vurmuşlar ki hem de ne vurmak... Alıp çıkarayım yerlerinden, vereyim bu nafile vucuttaki gözleri. Gelsin tekrar geriye Yusuf'un çocukluk neşesi, hayaller kursun, çocuk çocuk baksın yine...

Sonrasında Yusuf'u, muayene ettirdik ama çok geç kalınmış. Dinlemeyi sevdiği kitapları okuması için bir okula gitmesi yönünde ikna etmeye çok çalıştım. Fakat nafile. Küsmüştü bir kere herşeye. Artık Dünyasında Dağlar vardı.., bir de Haticesi.

Kıssa : 1000 ler ile 1300 ler arasında Mevlana Celaleddin Rumi, Yunus Emre ve Hacı Bektaşi Veli ile Anadolu Aydınlanması yaşanır. Kurtuluş Savaşı da bu mantık ve ruhtadır. II. Anadolu Aydınlanmasıdır. Biz inanırız ki, irşad olanların irşad etme sorumluluğu vardır. Büyük şehirlerde, aslında körler-sağırlar gibi birbirimizi ağırlayıp duruyoruz. Vakit belki de gecikmiş, Anadoluya çıkmak için. Fakat iş, işten geçmiş değil. El kadar bebelere alfabeyi, okumayı öğretmek için. Ve arkanızda, o minik ruhta küçük bir iz bırakabilmek için...

Gitmeden Önce Siyah Beyaz

2009-07-20T03:42:00.018+03:00

Rodos'ta Bir Gül Bahçesi
Öyle Sessiz ve Sevdalı
Ama Kapkaranlıktı
Kapısının Önüne, Sen Geldiğinde;

Bahçede Sadece Yalnızlık Vardı
Herşey Öyle Kıpırtısız, Siyah Beyazdı

Ümitti, Sevgiydi Kapıya Dokunan Elin
Eğer İçeri Girebilseydin
Görebilecektin
Renklendiğini Tüm Çiçeklerin

Ne Yazık, Aynı Hızla Vazgeçince Yüreğin

Herşey Öylece Kıpırtısız, Siyah Beyaz Kaldı
Ve Sen Giderken Rodosta Mevsim Sonbahardı

Bahçe ise Sadece Yalnızlıkdı, Yapayalnızdı

Ruhumda Neşe.. Hayale Daldım

2009-07-16T21:44:00.040+03:00

Babanne !
Niye Ruhumda Bu Cam Kırıkları.?
Niçin Rüzgar Böyle Esip Devirdi,
Saçtı,
O Kutudakileri ?

Neden parça parça camlar var ? Senin gibi, yıllar yılı pencere ardında mı? beklemek için gelmeyecek olanı. Yolcusuz tren vagonları kadar ıssız, yükünü boşaltacak limanı olmayan gemiler gibi mi ordan oraya. Aynı, uzun yıllar İstanbul'dan uzakta, o Anadolu kentinde beni beklediğin, şarkılarla çağırdığın gibi mi ?

Dün gece, deniz domuz havada Rodos'a giderken Peksimet Adası fenerinin aydınlatmadığı karanlıklarda da O şarkı vardı. Titrek sesinle söylüyordun, yine Neveser Hanımın Nihavendini...

Ruhumda neşe
Hayale daldım
Gel sevgili gel..
Bir ömre bedel
Gönül ister görmek seni
Aşkım şaheser
.....

O deli gibi kabaran, adalar arası sularda; Şarkılarla Özleyen Sen, Tek bir Söze Yaşamını Feda Eden Ahmet Dayı, Bir kutu Mektupla Yaşayan Devlet Anne, Hiç Asude Gün Görmeyen Asude Hala, Gencecik Dul Kalıp Hep Babamı Seven Annem, Bahtı Gülmeyen Gülümser Teyzem, Aşkını Gömmüş Yaşayan Ölü Özgül Halam , Akıl Kuşunu Denizlere Baka baka Uçuran Sophie Teyzem anaforlandı sürekli sularda ?
Aile genetiği var mı Babanne ?. Bu bitmeyen özlem ve bekleyiş, hüzün ve cam kırıkları miras mı ? Sevmekten harab-ı turab oluş ? Geleneği devam ettirecek bir seçilmiş mi var ? Bu Hep Esen Rüzgar ? Bitmeyen, Güneşlere Hasret Sonbahar ? Öyle mi yetiştiriliyor seçilmiş, çocukluktan bu yana her şeyiyle özlem için, kavuşamama, sevmek adına ? Hep mi vuslata dair ?
Eğer ?
Adam gibi sevmek, aşk adına dimdik ayakta durmak ve inanmak için bensem seçilmiş, hiç gözün arkada kalmasın. İspatsa

Ruhumda neşe
Hayale daldım
Gel sevgili gel..
Bir ömre bedel
Gönül ister görmek seni
Aşkım şaheser
.....

Yalnız !
Ne Yazık !
Zincir kırıldı. Benden sonrası yok Babanne....

Neveser Kökdeş hanımefendinin bu eseri bazı kaynaklarda Hicazkar bazılarında Nihavent olarak geçmektedir. Aslında geçkili denilen içinde birden çok makamı barındıran bir eserdir

Adadaki Posta Kutusu (Karşılaşma)

2009-07-16T02:30:00.007+03:00

Hiç aklıma gelmezdi böyle bir mektup yazacağım ve hiç aklıma gelmezdi geri dönüp seni deliler gibi arayacağım... Oysa oluyormuş. Hayat ödetiyormuş hoyratça harcanılan fırsatları ve toyluk döneminin dikkatsizliklerini, körlüklerini. Hem de burnunu sürte sürte adamın, şimdilerde bana yaptığı gibi....

Sahi ! ... Sen !

Bazen o mavi sulara bakıp hatırlıyormusun beni,... ilk karşılaşmamızı?. Senin belleğinde bana dair neler kaldı ?. Senin de hiç, iç geçirdiğin oldu mu ?, ben aklına gelince. Adaya gelişimi, seni buluşumu hatırlıyormusun ?
Ne kadar rüzgarlı bir Ege adasıydı, hem de haritada dahi seçilemeyecek kadar ufak. Gemiden kurtulmanın verdiği ferahlık ve karaya ayak basmanın isterikliğiyle kürek çekiyordum ayakta, son hızla rıhtıma varmak için . Küçüçük bir balıkçı barınağı vardı, adanın girişinde üç beş teknenin ancak borda bordaya bağlayabildiği.
O melanet ! tabut gemiden kaçmış olmaktan başka bir şeye kitlenmemiş beynim, hep tekneler arasında bir boşluk arıyordu karaya ilk adımı atmak için. Öğle sıcağı kafa tasımı delip, beynimi eritiyordu sanki. Rıhtımdaki boşluğu görüp o tarafa kayığı döndürdüğümde; boynun bükük denize bakıyordun. Bakmış, ama farketmemiştim seni ben. Sandalı karaya, baştan bağlayıp rıhtıma atladığımda dönüp bakmıştın. Ama öylece fırlayıp gitmiştim. Sana karşılık vermeden, kayıtsız ve ruhsuz. Soluğu Vasilis'in kahvede almıştım. Herkese "Kalimera" nın ardından bir sürahi soğuk su dökmek için tepeme. Motor harareti yükselmiş eski model arabalara yaptıkları gibi. Kahvedekilerin tümü, suya düşmüş sıçana benzeyen halime koyvermişlerdi kahkahayı, sen hala denize bakarken. Ve belki sen de gülmüştün, beni göz ucuyla takip ederek. Sen yoktun aklımda, Vasilis'den bir orta şekerli bir de arka cebimde buruş buruş olmuş, Simi'den aldığım kartpostala yazmak için kalem isterken . Kahve-cigara keyfiyle, aceleci harflerin uzaklara seslenişine benzer karalamıştım kartpostalın arkasına. Öğle sıcağında bir hoş olmuş kafam, Vasilis kahve boşunu alırken elimdekinin nasıl gideceğini sorduğunda ayıldıy dı. Sonra cüzdanından, üstünde Venizelos resmi olan bir pul çıkarıp ilerdeki boş dükkanın önünde asılı posta kutusunu işaret etmişti Vasilis. Posta pullarını hep yalamayı sevmişdim. İçimden, kanımdan, vücudumdan bir şeyler karışıyor mektuplara diye. Ve belki de pulun o eczalı yapışkanının dilde kalan kekremsi tadı, özlemin iç burukluğu rengindeydi.
Seni ilk farkettiğimde posta kutusunun önündeki gölgede oturmuş denize, uzaklara bakıyordun öylece. Aslında senin için ikinci, benim içinse ilk karşılaşmamızdı. Kutuya kartpostalı atarken adres hanesine yazacak birşeyim olmadığını farkedip merdivenlere çöktüğümde, o tatlı sesinle "Merhaba" demiştin. Senin "Merhaba" na iki minnacık damlayla mukabele edebilmiştim zor zahmet. Yılgınlığım ve boşluğum aklıma gelivermişti ya. Düşmüştü kollarım. Ellerim dizlerimin üstündeydi bir kartpostalla birlikte ve gözlerim onlara bakıyordu ne yaptığımı, ne olduğumu, kimliksizliğimi sorgular gibi. O basamaklarda, daldığım yerden çok daha uzaklara doğru bir yolculuğa çıkarken sokulup, elini elimin üstüne koymuştun sen....

His Edip ... Hissedip... "Gitme" der gibi...

Uzaklarla, Çok Uzaklarda Kaçışla Devam Edecek ...

Kart Postal III

2009-07-14T21:26:00.046+03:00

Burada pazar günü kurulan panayırdan, skoç desenli bir yer örtüsü almıştım ikimiz için, bir de piknik sepeti. Hani şu hasır olanlarından, senin sevdiğin gibi. İçinde iki kişilik bir piknik için her şey var. İlk önce yaygıyı iki ucundan tutup, havalandırarak seriyorum. Çimenlerin üstünü kaplıyor, aynı senin ruhumu hiç bir açık yer bırakmamacasına örtüşün gibi. Kırışan yerleri ellerimle düzeltiyorum, ritüelde düzensiz tekbir şey kalmaması için. Sepeti açıp gözlerimle kontrol ediyorum gerekli olanların tamamı bizimle birlikte gelmiş mi? diyerek. Örtünün, karşıma gelen kıyısına senin tabağını ve çatal bıçaklarını yerleştiriyorum. Sonra da benimkileri. Yanlarına da senin hep beğendiğin, pamuk keten karışık, dışlarına bilezik geçirilmiş peçetelerden. Ortaya da su bardaklarıyla, küçük reçel kavanozlarını ve çay fincanlarını oturtuyorum. Tuz ve karabiberi soruyorsun. Onlar da bisikletin ön sepetinde. Gidip getiriyorum. Teşekkür ediyorum sana, eksik kalmaması adına beni ikaz ettiğin için. Tebessüm edip şapkanın kenarından tutuyorsun rüzgarla uçmaması için. Bu uçuk mavi çiçekli elbisenin seni daha da güzelleştirdiğini düşünüyorum bir an. Aç olduğun aklıma düşüyor, etek uçlarındaki kıvrımlara takılmışken gözlerim. Ellerimle yapıp ve adına Turpix dediğim, senin sevdiğin sandviçlerden çıkartıyorum sepetten. Izgara edilmiş ton balığı filetolu olanlardan. Termosdan çay dolduruyorum fincanlarımıza. Gün batımına yaklaşan saatlerde gelmiş olmamızın daha iyi olduğunu söylediğinde; elimde şekerler, dudak kenarlarına bakıyorum. Farkedip, tebessüm ederken göz bebeklerine yakalanıyorum, hapis oluyorum. Orda tutuyorsun beni uzun süre. Azad etmemeyi seviyorsun, öksedeki bir saka gibi. Çırpınırken gülüyorum. Benim de hoşuma gidiyor orda kalmak, kalp-avuçlarının içinde. Kalbimi hissediyorsun. Nasıl tutacağını çok çok iyi biliyor, sıkmıyorsun. Açıyorsun avuçlarını ama uçmuyorum o sevdiğim yerden. Rüzgar çözüyor ikimizi de bu oyundan, bardaklardan birini devirerek.
Güneş, portakallara bürünüyor ufkun içinde serinlemek istercesine. O da tüm gün sıcaktan bunalmış, çabucak rahatlamak ister gibi hızlıca çekiyor ışıklarını üzerimizden. Ay'ın doğduğunu birbirimize söylerken gülüyoruz, hep orda olduğunu bildiğimizden. Serin bir batı rüzgarı çıkıyor. Omuz başlarını tutuyorsun ürpererek. Bisikletten uçuk pembe hırkanı getiriyorum hava kararırken. Hırkanı giyerken bir hışırtıyla irkilip bacaklarını topluyorsun eteğinin altına. El fenerini o tarafa tutuyorum. İlerde fenerin aydınlattığı çimenlerin arasından, bir anne kirpiyle üç yavru kirpi geçiyor gözleri kamaşarak. Elimden tutup beni yanına oturtuyorsun. Ellerinle yüzümü çiziyorsun karanlıkta, tekrar, usulca, ay ışığı yardımıyla. Parmağımla işaret ederek doğduğum yıldızı gösteriyorum, sana sürpriz yapmak için. Şaşırmıyorsun. Usulca saçlarımı seviyorsun. Çeneni omuzuma koyup, burnun tenime değdiğinde, kulağıma yorulduğunu fısıldıyorsun. Uzanıyoruz örtünün üzerine. Artık ikimizin de görüş alanı sadece gökyüzü ve onun derin laciverti.
Ufuktaki sulara gümüş payetli bir gece elbisesi giydiren Ay'ı seyrediyoruz. Kayan yıldızları fark ettiğinde gözlerin dolacakken gülüyorlar. Sendeki bu, ağlamakla hüzünlenmek arasında kalmış, bazen yaz yağmurları bazen de incinmiş küçük kız hallerini seviyorum. Benim, senin limanın oluşum ve oraya sığınmak istemen hoşuma gidiyor. Hep o biricik gemiyi bekleyen ufak bir liman, sadece haritadaki yeri senin tarafından bilinen.
Gözlerinin parlak yüzeyinde yıldızlar pırıldıyor. Sevinç içinde; her kayan yıldızı parmağınla bana gösterek kahkahalarla gülüyorsun. Gülmekten yorgun düşüyorsun. Dalıyorsun, sana mektuplarda anlattığım kayan yıldızlarla dolu gökyüzünün altında. Biraz önce; beni elleriyle seven seni, gözlerimle seviyorum. Ben de seni ,bana gözlerimle anlatıyorum bir kere daha. Ve göz bebeklerimle çiziyorum senin hatlarını hafızamın meydanındaki o büyük duvara.
Patikadan aşağı bisikletle iniyorum, seni ve senin içinde olduğun kareyi dondurarak. Dokunmuyorum hiç bir şeye, değerleri ve anlamları yitmesin diye. Sen hala uyuyorsun orda, yıldızların altında, öylece. Bisikleti yolun kenarına bırakıp yokuş aşağı, esen rüzgara doğru yürüyorum, sana ellerimle tek bir yıldız bile hediye edememiş olmanın kalakalmışlığı ve burukluğuyla.

Mektup ve Minik Postacı

2009-07-12T21:23:00.050+03:00

O Ki Kral Süleymandı...

Ama her sabah yüzünü yıkadıktan sonra baktığı aynada kendisini hep yarım ve eksik görüyordu. İçi burkuluyordu her aynaya baktığında. Suret kendisi değildi ne kadar bulmaya gayret ettiyse de.

O Kral Süleyman'dı !. O Süleyman Peygamber'di.
Mesnevi de anlatıldığı gibi; kendisine, malı mülkü kalbinden çıkarmış olduğu için "Fakir Süleyman" diyordu. Diyordu demesine de içi hep tütmekteydi. Geometri ve matematikde ondan ileri kimse yoktu. Hep tefekkür halinde olmasına rağmen bulamıyordu sorusunun cevabını. Onca şana şöhrete mala, ilme ve göklerdeki, yerdeki, toprak altındaki mahlukatlara hükmetmesine, konuşabilmesine rağmen hep eksik yarım hissediyordu kendisini. Mevlana ve Tebrizi'nin hissettiği gibi. Gönlünün yarısının hasretiyle yanmaktaydı hep.
Bir sabah, gördüğü rüyanın da etkisiyle Kudüs'te Zeytin Dağ'ının karşına şantiyeyi kurdurur. Buraya tek Tanrı adına bir mabed yaptıracaktır. Bugünkü Mescid-ül Aksa'nın ve içinde Hacer-ül Muallak'ın bulunduğu yerdir mabed için seçtiği alan. Evrenin Geometrik noktasındadır. İçinde ki aşk ile planlarını dahil kendi çizer. Çalışanları sınıflara ayırır, bilgi ve becerilerine göre. Yıllar alır mabedin yapımı. Bir ara bu tek Allah adına yapılan tapınağın inşaası durur. Kalfalarından bazıları, dul bir kadının evladı olan baş mimarını öldürürler. Sırf hakları olmayanı almak için. Çok üzülür Kral Süleyman baş mimarının kaybına. Bir müddet durur şantiyede çalışmalar. Fakat Dicle-Fırat arasında bir ülkeden gelen yeni bir mimarla, biter yıllar sonra mabed.
Mabedin açılış ve Allah için adanması törenine her ülkeden krallar gelir. Bugünkü adıyla Yemen, eski adıyla Saba diyarından da Melike Belkıs. Kral Süleyman Belkıs'ı görür görmez aşık olur. Bilir eksiğinin, yarısının geldiğini.
Sadece bir tek gece başbaşa kalabililirler. Kudüs teki mabedin ön tarafındaki bir evin balkonunda sabaha kadar konuşurlar yada rivayete göre birlikte olurlar. Saba Prensesi Belkıs da Kral Süleyman gibi gizli ilimlere tekris edilmiştir. Sabaha kadar birbirlerinin gönül okyanuslarına dalar çıkarlar. Süleyman daha bir aşık olur eksiğine, yarısına. Gitmesini istemese de Belkıs sabah rüzgarıyla birlikte ülkesine doğru yola çıkar Süleyman'ı arkasında bırakarak.
Kral Süleyman Belkıs'ının gidişinden sonra daha da bir yarım, anlamsız kalır. İçine düşen ateş ve özlem ile bir mektup yazmaya başlar Belkıs'a. Mektup, islamiyetten 3600 yıl öncesi kaleme alınmasına rağmen ilginçtir ki Besmele ile başlamaktadır. Kral Süleyman girizgahta; eksiği, Belkıs'ını gönderen Allah'ına şükretmektedir. Mektubunu bitirdiğinde; seyir bilgisi iyi, uzun mesafelere dayanıklı ve pusulası en mükemmel olan Yelkovan Kuşunu huzuruna çağırır.
Denizin üzerinde alçaktan uçup fır fır dönen yelkovan kuşları? Hani o Orhan Velinin şiirlerinde " şu ada senin bu ada benim" diye kilometrelerce uçan uzun çengel gagalı, sırtları gri, karınları beyaz, derileri su geçirmez balık avcısı, rüzgar kovalayıcısı yel-kovan lar.
Piri Reis'in Kitab-ı Bahriyesinde anlatıldığı gibi Kral Süleyman denizcilik ilminin de piridir. Haritalarını açar. Birbir anlatır Yelkovan'a Yemen ellerini, izleyeceği rotayı. Yelkovan mektubu alır ve sevdiceğiyle vedalaşır. Gidip de dönmemek. Gelip de bulamamak vardır. Gerçi hiç geri dönmediği olmamıştır Yelkovanın. Bırakır kendini rüzgarlara, gagasındaki Kralının Belkısı'na yazdığı mektupla. O küçük vücuduyla Kudüsten Lübnana, oradan da Kıbrıs üzerinden Mısır cihetiyle Kızıldenize ulaşıp Hint Okyanusu çıkışında ki Saba ülkesine varacaktır..
Yemene varmadan önce Zanzibar adası açıklarında sevdiceğini özleyen Yelkovan, onun seslendiğini duyar gibi olur. Cevap vermek ister. Ama mektup Hint Okyanusu'nun derin sularında kaybolur gider. Kaybeder kralının mektubunu ufacık Yelkovan.

Yelkovanlar Fırtına kuşları ailesindendir (Puffinus Gravis). Göçmen kuşlar grubundandır ve 12.5 saatte 700 mil, bir yılda ise 64000-70000 km katedebilmektedir. Bir yelkovan hiç durmadan sürekli 1000 mil civarında uçabilir. Bu hikayede ki yelkovanımız yaklaşık 33-42 cm boyunda dır. Yelkovanlar tüm hayatları boyunca tek bir dişiye aşık olur ve yaşamlarının tamamını onunla geçirirler aynı yunuslar gibi. İngilizce adları ShearWater yani suyu yırtan, kesen anlamındadır. Dünyanın en alçak irtifada uçabilen kuşlarıdır. Hareketleri, deniz yüzeyine çok yakın keskin,sert ve dönüşlüdür. Suya bakarak uçarlar bir şey arar gibi.

Acı bir çığlık kopar Yelkovan dan. Mektubu düşürdüğü yerde sulara dik dik iner. Sanki yırtmak, suları aralayıp ulaşmak ister gibi kaybettiğine. Döner durur Belkıs'ın mektubunu bulabilme ümidiyle. Parçalar kendini ama nafiledir. Tecelliyat gereğini yapmış parçalar evrene saçılmıştır. Kudüs'te Süleyman, Yemen'de Belkıs ve okyanus ortasında Yelkovan öylece ıssız ve eksik kalmışlardır. Dönemez geri Yelkovan, devam eder aramaya Belkıs'ın mektubunu.. Kudüs'te kalan kendi yarısını.. Süleymanın sevgisini...

Eğer olurda bir gün çıkarsanız okyanusa ,
Ufak, karnı beyaz bir kuş sulara
Yırtarcasına dik dalıyor,
Denize göğsü değecek kadar yakın uçuyorsa,
Sonra hep dönüp aynı noktaya geliyor,
Ve ufacık gözleri telaşlı, bir şey arıyorsa ...
Bilin ki Yelkovandır. Çırpınıyordur eksik kalmasın diye hala ne Belkis ne Süleyman
Ve ne de ........

Benim En Güzel Hikayem

2009-07-02T19:14:00.002+03:00

Herkes ordan oraya deli gibi koşuşturup duruyor yalnızlığını bir an önce kapının önüne defetmek için. Hepimizin elinde birer "En İyisi Benim" , "Mükemmeli Burda" yazılı pankart atlayıp zıplayıp duruyoruz yığınların içinde. Bir tebessüm, bir şirinlik ve bolca maske her sabah evden çıkarken alıp lüzumunca kullandığımız. Sadece farkedilmek ve bir an önce o kara pelerinli kimsesizlikten kurtulabilmek için. Tek bildiğimiz o yalnızlıkla ilişkiyi kesme isteğimiz.
Peki o biriciği neden ve ne için aradığımız üzerine ya da bulduğumuzda nasıl tanıyacağımızla ilgili hiç düşündük mü ?.
O yeganeye zaman içinde nasıl hazırlandık ve O'nun için çantamızda neler biriktirdik ?.
Ondaki anahtarın bizim kilidimizi çözeceğini hangi kodlarla deşifre edeceğiz ?
O'nun kilidini açacak algoritmayı biz hazırladık mı ?
Bunlardan da önce, o yalnızlık adındaki günah keçisinin bizim bahçemizde dolaşmaması için "Ne" arıyoruz sorusunun altında yatıyor herşey.

Her insanın bedeninde tıbbi bilimsel araştırmalar sonucunda kanıtlanmış olarak hem dişilik hem de erkeklik hormonları var. Yani dişi ve erkek bir arada. Hem eril hem de dişi bedende. Kainatın varoluşundaki anayasaya uygundur bu. Her şey zıddı ile kaimdir. Dualité. İkilik Yasası. Gecenin bilinmesi için gündüz, sıcağın bilinmesi için soğuk, erkeğin bilinmesi için dişinin gerekliliği gibi. Birinin bittiği yerde diğeri başlıyor. Fizik ve hormonel yapımızın ağırlıklı yada baskın tarafı ise bizim anladığımız cinsiyetimizi belirliyor. Tabiatın koyduğu, ilmin bulduğu gibi geriye kalan dişil veya eril kısım geri plandaki bir oyuncu gibi gözüküyor. Yıllar yılı ön plandaki cinsiyetimizle yaşıyor ya da yaşadığımızı düşünüyoruz. Birincil kimliğimizle yalnızlığımızı sihirli parmaklarıyla yok edecek ötekine öyküleniyoruz. Oysa mantık serisi itibariyle bizim birincil kimliğimizin arkasında duran eril yada dişil parça oyunu idaren eden yönetmen haline geliyor. Biz de o yönetmenin baş oyuncusu oluyoruz birincil kimliğimizle. İnsan bu geride kalan görünmez kendi parçası ama zıttı olan kısmı yaşayamadığı için onun aynısını verecek diğer cinsiyetten bir birey için aranıp duruyor. Hep sevgili diye betimlediği, öykülendirdiği ikinci cinsiyetini özlüyor aslında. Arzulanan, beklenen fakat gelmeyen sevgili O. Eğer O arkada kalmış ikinci kimliğimiz denilen bölümü, O'nun gerçeğine uygun oynayan karşı cinsi bulduğumuzda duruyoruz. İkisi de birbirini tanıyor. Kendileri kadar iyi biliyorlar diğerini. Bu tip hallerde biz bir "Déja Vue" olduğunu zannediyoruz. Transversal ayna kullanırsak eğer "BEN" çıkıyor ortaya ki...
Son derece sarsıcı. Bu etkiyi yumuşatmak istersek eğer; Ayna da gördüğümüzü sevebilmek için öteki kimliğimize ihtiyacımız var. Eksik olan parça, hep ihtiyacımız olan, bizim birincil kimliğimizle ortaya koyamayacağımız diğer cinsiyetimizi oynayacak bir aktör ya da aktris arıyoruz gerçekte.
Yani Öteki Ben....
Beni bana anlatacak olan. Çünkü "Ben" eksiğim. Tamamlanmak istiyorum. Ya da benim yarım kalmış tamamlanması gereken en güzel hikayem.....

Evet ! Sen, Benim Kendime Dahi Anlatmakta Aciz Kaldığım En Güzel Hikayemsin. Bana beni anlatırken benim de seni sana anlatacağım.........
Sadece tek bir şey saklı bu hikayede.
1 iken 2, 2 iken 1 ,
Birken 2, 2 iken Tek olmak.........

Yıldızlar Doğar

2009-06-29T11:02:00.012+03:00

Sevgili Tonio !

Hatırlıyormusun ? Çocukluğunda da o kocaman bahçede kaybolup ağladığında annen seni böyle çağırıyormuş. Sen söylemiştin bana çölde, karşılaştığımız yerde. Ne tuhaf ki o günde tarih 29 du bugün de 29. Ve senin doğum günün de 29 Haziran. Bugün...
Aslında sana, bugün böyle bir mektup yazmak gibi bir fikrim yoktu. Gülümü düşünüyordum. Dalmışım. Gülüm'le konuşurken O hatırlattı bugün senin doğum günün olduğunu.
Evet!
Senin dediğin gibi Gül'ler biricik oluyorlar, hem de çok akıllı. Aynı Consuelo gibi... Aynı .........
Aslında geçmeyeceğini düşündüğümüz zaman bizi de içine alıp nasıl hızla yuvarlanıyor. Senin doğumundan bu yana tam 109 ve seninle karşılaşmamızdan sonra da 74 yıl geçmiş. Sen nasıl algıladın bilmiyorum ama ben her an seni özledim. Ve hep de özleyeceğim. Senin bana o beş günde öğrettiğin ne kadar çok şey var aklımda, ruhumda. Beni ben yapan ufacık detayların tamamı onlar. Bazen canımın yanmasına sebep olsalar da hiç vazgeçmedim onlardan. Hep koruyup sakladım. Sevdim bu kocaman başkalaşımı. Sadece benim hayatımda değil binlerce çocuğun ve kızın hayatında ne denli şey değiştirdin sen.
İyi ki doğmuşsun bugün, İyi ki yollarımız kesişmiş, Ne iyi etmişim seni sevmekle.....
Bunları omuzuna oturup senin kulağına söylemek isterdim. Biliyorum bir gün o da olacak. Ve ben hep o günü bekleyeceğim. Seni Severek ve Özleyerek.........

Petit Prince

Hayat Ki Nafile, Asl Olan

2009-06-29T04:53:00.004+03:00

İnsanoğlu nasıl ikinci bir mesleğe çekilir, adam olma yolunda ?. Hiç denenmiş midir ? Sadece maddi nafaka gailesiyle mi bir meslek sahibi olunur ? Adam gibi adam olabilmek için bu ikinci zanaate; yaşa, zamana ve mekana bakmaksızın talip olan insan, yoksa kendinde bir eksik görmüş ya da hissetmiş olabilir mi ? Bir başka ifade ile kendi mükemmelini, hayatını kazandığı mesleğiyle gerçekleştiremeyeceği bilincinin itilimiyle, bu amaç için bir yol arayışı mıdır ? Haller böyle ise bir eksik mi vardır ?
sorularına cevap aradığı, ordan oraya ustalara, mürşitlere, gönül sohbetlerine kendini attığı dönemlerdi. Kendisini Tanju Koray adında bir ustanın yanına çırak ettiler, eti senin kemiği benim düsturuyla. Tanju Koray Ustasının da bir ustası vardı, Sahir Talat adında. Sahir Usta ufacık tefecik bir adam, yolda gör dikkatini çekmez bir ustalar ustası. Meslek hayatına taşçı olarak başlamış ama zaman içersinde ilmini ilerletip usta sonra da mimar olmuş. Tam tamına yedi lisanı, klasik edebiyatları dahil yazar ve konuşur, bir adam gibi adam. Hatta bir keresinde, Atina'da bir antik mabedde; konuştuğu klasik Yunancayı Atina'lılar ayakta alkışlamıştı. Bir koca çınar ki saramassın gövdesini, ne kollar kavuştursan ne de ilimle. Benim ustamda Sahir ustasının yaptığı okul ve mabed gibi insan merkezli binalarda çatı ustası. Sedir nerde bulunur, iyisi hangisidir, nasıl yüzyıllar dayanır, nasıl çakılırki çökmez dursun hepsini bir iyi bilir. Çırak ustasının eteğine, ustası da ustasının eteğine yapışıp, konup göçmeye başlamışlar, ülkeden ülkeye. Artık alınan ihaleye göre bina etmeye devam etmişler, mabedler, üniversiteler, kütüphaneler.
En sevdiği de, o Frank ilinde bina ettikleri kütüphane olmuş ki duvarları 1.5 metre derinlikte taş, çatısının kaburgaları 80x80 cm Lübnan Sedir'inden. Kitaplıklarını, ilime zarar gelmesin, kaybolmasın, kurt rutubet vurmasın diye Anadolu'da, Toroslardan kestikleri Ardıç'lardan yapmışlar, üzerlerine de Selçuklunun çift başlı kartallarını oymuşlar korusun diye. Fakat kütüphanenin bitmesine yakın büyük usta Sahir, o büyük ormandaki Sidret-ül Münteha'yı bulma derdine gark olmuş. Niyazı kabul olup, "Gel" emri çıkınca da, büyük ustayı sırlamışlar ormanın kapısından ki, herkes orda. Mahşer gibi insanın olduğu, küskünlerin barıştığı, kanlıların birbirine çiçek verip, sarılıp, koklaştığı pür nur bir yaz günü. Anlayamamış da sormuş ustasına, bu kalabalıkta zuhur eden hikmeti. Ama cevap çıkmamış ustadan. Dönmüşler o uzak ile, kütüphaneyi bitirmek için. Tamam edip, teslim etmişler söz verdiklerinden öte. Koymuşlar keselerine alın terlerinin karşılığı nafakalarını.
Dönüşlerinde Korfu Adasının doğu tarafında bir balıkçı meyhanesine konmuşlar ki keyf etsinler. Gecenin ilerleyen saatlerinde muhabbet deme, dem de sırlara gebe kalmaya başlayınca büyük usta için sorduğu soruyu sual etmiş, tekrar Tanju Koray ustasından. Usta cebinden bir kağıt parçası çıkararak bir daire, ortasına da bir nokta koymuş. Ve sormuş;

-Sen, burada neredesin ?
Parmağını noktaya götürerek, merkezde olduğunu söylemiş.
-Peki. Ne Olmak İçin Uğraşıyorsun ?
-Adam
-Adam olduğunda, ne olacak avuçlarının içinde ?
Cevabı bilememişti. Sustu ve ustasının gözlerinin içine baktı.
Ustası "Öyleyse !" dedi ve ekledi.

Hatırattır En İyi Semere-i Hayat.
Semere-i Hayat İse Hayır İle Yad Olunmaktır.

Memlekete dönüşlerinden bir müddet sonra, ustası da kendi ustasının görmeyi arzu ettiği Sedir Ağacı'nı, bilmeyi niyaz eder olmuş ve sırlanmış arzusuna uygun Zeytin Bağında.
Şimdilerde, O da sivri kelamın gönüle battığının ve helak ettiğinin bilinciyle, bir gün O Sonsuzluk Ormanındaki Sedir Ağacı'nı görmek arzusuyla çalışır dururmuş.

Hiçliğin Balladı,Herkese Teşekkür Ederim

2009-06-26T00:01:00.007+03:00

"..... ikiside çırılçıplaktı ve daha henüz bitirdikleri o delice sevişmenin sonundaki rehavetin tadını çıkartıyor, karyolada hareketsiz ve sessiz uzanmışlardı... Başını erkeğin göğsüne dayamış, parmaklarını sert adaleli göğsün kılları arasında gezdiriyordu. Haz dolu ılık bir sessizlik vardı odada... Adam doğruldu, ayağa kalktı. Yavaş hareketlerle göğüs kemiğinden karnının taa altlarına kadar uzanan fermuarı açtı. Kalbi, ciğerleri, midesi ortadaydı... Çok rahat ve kendinden emin bir şekilde içini boşaltmağa başladı; çıkardığı her parçayı eline alıyor, sağa-sola evirip-çevirerek inceliyor ve yanında duran boş plastik leğene atıyordu. En son kalbini de kontrol ettikten sonra leğene bıraktı usulca. O zamana kadar ağzını şapırdatarak duran beyaz kediyi çağırdı ve leğeni içindekileriyle önüne sürdü. Sonra fermuarın alt ucunda ölü gibi duran cinsel organlarını boşalmış bedenin içine soktu. Yatakta uzanmış ve tüm bu olanları tarif edilemeyecek bir şehvet içinde seyreden kadını yumuşak bir hareket ile aldı... Kadını yoğurarak ufalttı ve sonra, olduğu gibi bedenine soktu. Ve fermuarı kapattı... O iç içe iki vücut kırık pencere camının deliğinden sıyrıldı, bakımsız arka bahçedeki erik ve badem ağaçlarının kuru dalları arasında kendine bir yol açarak soğuk, yağmurlu göğe doğru uçtu... gitti."

Yazın yolunda ki Hocam ve Ustam Doç.Dr. Kriton Dinçmen

Bana temiz yazmayı ve anların altın değerinde olduğunu o öğretmişti. Ve bir de yolculukların gerekli, yazmak içinse acı çekmenin şart olduğunu. Ustam haklıydı... Hep nazikçe ve incecik taşımıştı dokunduklarını... O son kez yolculuğa çıkarken rastladığı herkese teşekkür etmişti bir gazete köşesinden. Ben de çıktığım bu yolculukta bir üçlemeyle burdan rastladığım herkese teşekkür ediyorum.